บทที่ 65

ไม่มีใครตอบกลับมา

ฉือไห่ผิงยังคงส่งแขกอยู่ด้านนอก เขาฝืนยิ้มขณะส่งประธานหวังและประธานหลิวขึ้นรถ “ประธานหวัง ประธานหลิว เรื่องความร่วมมือของเรา...”

ประธานหวังมองบาดแผลบนใบหน้าของเขาอย่างขบขัน “ประธานฉือ คุณไปหาหมอให้ดูแผลที่หน้าก่อนเถอะ”

บรรดาผู้บริหารพากันขึ้นรถหรูแล้วจากไป

ฉือไห่ผิงสีหน้ามืดครึ้ม เดินกลับเข้ามาในห้องรับแขก เขาตรงไปที่หลี่หลัน “หลี่หลัน นี่มันเรื่องดีที่เธอทำงั้นเหรอ? หน้าของฉันถูกเธอทำให้เสียหมดแล้ว!”

แต่คนที่ยอมรับเรื่องนี้ไม่ได้ที่สุดก็คือหลี่หลันเอง จนถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมทุกอย่างถึงกลายเป็นแบบนี้ ทั้งที่เธอวางแผนไว้หมดแล้วแท้ๆ

หลี่หลันจับแขนเสื้อของฉือไห่ผิง “ที่รัก ฟังฉันอธิบายก่อน...”

ฉือไห่ผิงสะบัดมือเธอออก หยิบเสื้อสูทแล้วเดินออกไป “ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธออีกแล้ว!”

ฉือไห่ผิงออกจากบ้านไปแล้ว

บนใบหน้าและลำคอของหลี่หลันเต็มไปด้วยรอยขีดข่วน สีหน้าซีดเผือด เดิมทีเธอคิดจะใช้โอกาสนี้เรียกความโปรดปรานจากฉือไห่ผิงกลับคืนมา แต่กลับกลายเป็นผลักเขาให้ออกไปไกลกว่าเดิม

หลี่หลันหันไปมองฉือเจียว ราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายไว้ “เจียวเจียว ฟังแม่อธิบายก่อน...”

แต่ฉือเจียวก็ผลักหลี่หลันออกไปอย่างไร้เยื่อใย เอ่ยอย่างไม่พอใจ “แม่ ช่วงนี้แม่ทำอะไรก็ไม่เข้าท่าสักอย่าง ไม่มีอะไรที่ฉันพอใจเลย!”

ฉือหว่าน!

เป็นเพราะฉือหว่านทั้งนั้น!

สายตาของหลี่หลันเต็มไปด้วยความเคียดแค้น ก่อนที่ฉือหว่านจะกลับมา ชีวิตเธอราบรื่นดีทุกอย่าง แต่หลังจากที่ฉือหว่านกลับมา อะไรๆ ก็ไม่เป็นไปตามที่หวังเลย

ฉือหว่านคือเคราะห์ร้ายของเธอ!

ขณะนั้นเอง หลี่เฮ่าพุ่งเข้ามา แล้ว “ตุบ” คุกเข่าลงตรงหน้าหลี่หลัน “คุณป้าครับ ผมขอโทษ!”

หลี่หลันทันทีคว้าคอเสื้อของหลี่เฮ่าไว้แน่น “หลี่เฮ่า! นี่แกทำอะไรกันแน่! ทำไมคนที่อยู่ในห้องถึงกลายเป็นฉือถังแทนที่จะเป็นฉือหว่าน?”

หลี่เฮ่าพยายามนึกย้อนกลับไป “คุณป้า ผมจำไม่ค่อยได้แล้ว ผมแค่จำได้ว่าผมเหมือนจะเห็นประธานฮั่ว แล้วต่อจากนั้นฉือถังก็เข้ามา ตอนนั้นผมสูดดมกลิ่นยาปลุกกำหนัดเข้าไป ไฟราคะมันเผาไหม้ไปทั่ว รู้ตัวอีกทีผมก็แยกไม่ออกแล้วว่าใครเป็นใคร”

ฉือเจียวตกใจจนลุกขึ้นยืน “แกว่าอะไรนะ? แกบอกว่าซือหานก็เข้าไปในห้องนั้นด้วย?”

ไม่แปลกเลยที่เธอหาฮั่วซือหานไม่เจอ