บทที่ 66

ขณะนั้น ประตูห้องน้ำก็เปิดออก หมอกไอน้ำเย็นสดชื่นลอยอ้อยอิ่ง พร้อมกับร่างสูงสง่าหล่อเหลาเดินออกมา ฮั่วซือหานอาบน้ำเสร็จแล้ว

ฮั่วซือหานสวมชุดนอนผ้าไหมสีดำ พอออกมาได้ยินเสียงลู่หนานเฉิงชวนฉือหว่านไปเที่ยวพอดี

ฉือหว่านหันไปมองฮั่วซือหาน ก่อนพูดกับลู่หนานเฉิงว่า “เดี๋ยวฉันโทรกลับ”

เธอวางสาย แล้วหันไปมองฮั่วซือหาน “ประธานฮั่ว ฉันขอตัวก่อน”

เธอเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าของตัวเอง

เสียงทุ้มต่ำของฮั่วซือหานดังขึ้นอย่างเฉยชาแต่แฝงไปด้วยความกดดัน “จะไปไหน? ออกไปเที่ยวกับหนานเฉิงเหรอ?”

ฉือหว่านไม่ตอบ เธอหันหลังจะเดินออกไป

แต่ปลายนิ้วเรียวยาวของฮั่วซือหานคว้าเข้าที่ข้อมือบางของเธอไว้แน่น

ฉือหว่านชะงัก ฝ่ามือของเขาร้อนราวกับมีไฟลุก

อุณหภูมิจากปลายนิ้วเขาราวกับจะแผดเผาผิวเนียนของเธอ

การอาบน้ำเย็นเมื่อครู่ไม่เพียงแต่ไม่ช่วยให้เขาสงบลง กลับยิ่งทำให้เขาร้อนรุ่มกว่าเดิม

ฉือหว่านพยายามดึงข้อมือกลับ แต่ฮั่วซือหานกลับดันเธอไปติดกับผนัง “เธอกับหนานเฉิงไปถึงขั้นไหนแล้ว? เคยนอนด้วยกันหรือยัง?”

เพี๊ยะ!

โทรศัพท์ในมือฉือหว่านร่วงลงบนพรม แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ

ภายใต้แสงไฟสลัว ร่างแกร่งของเขาโอบล้อมร่างบอบบางของเธอไว้ชิดผนัง เขากำลังถามเธอ… ว่าเคยนอนกับผู้ชายคนอื่นหรือยัง

ขนตายาวของฉือหว่านสั่นระริกเหมือนปีกผีเสื้อ ดวงตาใสวาวสะท้อนความอับอายและโกรธเคือง เธอจ้องเขาเขม็ง “ฉันไม่บอกคุณ!”

ฮั่วซือหานแลบลิ้นดุนแก้มขวาของตัวเอง แล้วหัวเราะออกมาเบาๆ

เขาสูดดมยาปลุกกำหนัดเข้าไป แต่คิดว่าตัวเองสามารถควบคุมมันได้ ทว่าทันทีที่เธอใช้สายตาแบบนั้นยั่วยวนเขา ไฟปรารถนาในร่างกายก็พลุ่งพล่านจนควบคุมไม่อยู่ แม้จะเข้าไปอาบน้ำเย็นอยู่นานก็ไม่ช่วยอะไร

แล้วตอนนี้ เธอคิดจะออกไปเที่ยวกับผู้ชายคนอื่นงั้นเหรอ?

ฮั่วซือหานจ้องมองใบหน้าที่สวยหมดจดของเธอ สายตาไล่ต่ำลงไปหยุดอยู่ที่ริมฝีปากแดงระเรื่อ

ปลายนิ้วของเขาไล้สัมผัสลงไปเบาๆ “ชอบให้ฉันจูบ หรือชอบให้หนานเฉิงจูบ?”

ฉือหว่าน “…”