บทที่ 653

เย่ฮวนเอ่อร์ยืนนิ่งอยู่กับที่ รถยนต์พุ่งตรงเข้ามา

ในชั่วขณะเฉียดวิกฤต แขนแข็งแรงข้างหนึ่งยื่นออกมา โอบรัดเอวบางของเธอแล้วดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอดอุ่นแน่น

รถยนต์แล่นเฉียดตัวเธอไปอย่างหวุดหวิด

เย่ฮวนเอ่อร์ยังตกใจไม่หาย เธอเงยหน้าขึ้นมองชายที่กอดเธอไว้

เป็นเขา

ชายสวมหน้ากากที่เธอกำลังตามหา ปรากฏตัวต่อหน้าเธออีกครั้ง

เขาปรากฏตัวแล้ว!

เย่ฮวนเอ่อร์มองเขา “คุณ”

ชายคนนั้นคลายอ้อมกอด เขาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ “เธอตามหาฉันเหรอ?”

เย่ฮวนเอ่อร์พยักหน้า “ใช่ ฉันตามหาคุณ”

ชายคนนั้นพูดเสียงเรียบ “คราวหน้าเดินระวังหน่อย”

พูดจบ เขาหันหลังจะเดินจากไป

เย่ฮวนเอ่อร์รีบตามเขาไป “คุณเป็นใคร? เราเคยเจอกันใช่ไหม?”

ชายคนนั้น “ฉันไม่รู้จักเธอ”

เย่ฮวนเอ่อร์ไม่เชื่อ “คุณไม่รู้จักฉัน แล้วเมื่อกี้ทำไมถึงช่วยฉันล่ะ? วันนี้คุณช่วยฉันถึงสองครั้ง”

ครั้งหนึ่งตอนโดนชายชุดดำลอบทำร้าย อีกครั้งตอนบนถนนใหญ่

ชายคนนั้นตอบอย่างไร้อารมณ์ “ก็แค่ช่วยไปตามทาง เจอก็ช่วยไว้เท่านั้น”

“ฉันไม่เชื่อ! เรารู้จักกันแน่ๆ คุณคือคนที่ฉันรู้จักแน่ๆ”

ชายคนนั้นย้อนถาม “เป็นคนที่เธอชอบ?”

คนที่เธอชอบเหรอ?

คำถามนั้นทำให้เย่ฮวนเอ่อร์ชะงักไปเล็กน้อย ขนตาสั่นไหว “เป็นคนที่ฉันเคยชอบ”

ชายคนนั้นเงียบไปไม่กี่วินาที “อ้อ”

เขาแค่ “อ้อ” เบาๆ

เย่ฮวนเอ่อร์ยังคงตามเขาอยู่ “ทำไมคุณถึงสวมหน้ากากตลอดเวลา คุณตั้งใจไม่ให้ฉันเห็นหน้าคุณใช่ไหม?”

ชายคนนั้น “ไม่ใช่ ฉันหน้าตาน่าเกลียด กลัวจะทำให้คนอื่นตกใจ”

อะไรนะ?