บทที่ 654

เย่ฮวนเอ่อร์ยืนอยู่กับที่พักหนึ่ง แล้วก็หันหลังเดินจากไป ทั้งสองคนค่อยๆ เดินห่างกันไปในทิศทางตรงข้าม

...

เย่ฮวนเอ่อร์กลับมาถึงบ้าน เฉินหยวนหยวนก็วิ่งออกมาต้อนรับ “พี่ฮวนเอ่อร์ พี่กลับมาแล้วเหรอ”

เย่ฮวนเอ่อร์ดีใจมาก โผเข้าไปกอดเฉินหยวนหยวน “หยวนหยวน วันนี้กลับบ้านได้ยังไงเหรอ?”

เฉินหยวนหยวนยิ้มสดใส “วันนี้ทีมให้หยุดพักหนึ่งวัน หนูก็เลยกลับมา”

“ดีมากเลย เดี๋ยวพี่จะให้แม่บ้านหลินทำอาหารที่เธอชอบกิน เธอยังต้องโตอีกนะ”

“พี่ฮวนเอ่อร์ เมื่อกี้หนูมองเห็นพี่จากหน้าต่าง พี่เดินก้มหน้า สีหน้าเหมือนมีเรื่องให้คิด พี่ไปเที่ยวกับพี่หวานหว่านไม่ใช่เหรอ วันนี้เกิดอะไรขึ้นเหรอเปล่า?”

ไม่ได้เจอกันสามปี เด็กสาวมัธยมต้นในวันวานอย่างเฉินหยวนหยวนก็เติบโตเป็นสาววัย 18 ที่สง่างาม เธอเป็นคนฉลาดมากในด้านวิทยาศาสตร์และวิจัย เธอสังเกตเห็นว่าเย่ฮวนเอ่อร์มีความผิดปกติทางอารมณ์ได้ทันที

เย่ฮวนเอ่อร์ยิ้มจางๆ “หยวนหยวน วันนี้พี่เห็นพี่ชายเธอ...”

เฉินหยวนหยวนตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ “จริงเหรอพี่ฮวนเอ่อร์ พี่ชายหนูอยู่ที่ไหน? เขาหายไปตั้งสามปีแล้ว หนูไม่ได้เจอเขาเลย”

“หยวนหยวน พี่ไม่ได้เจอพี่ชายเธอจริงๆ พี่แค่เห็นคนที่หน้าคล้ายเขามาก พี่คงจำผิด”

แววตาในดวงตาของเฉินหยวนหยวนที่เต็มไปด้วยความหวังพลันดับลง แม่จากไปแล้ว พี่ชายคือญาติคนสุดท้ายของเธอในโลกนี้ แต่เขากลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่ว่าจะหายังไงก็หาไม่เจอ

“พี่ฮวนเอ่อร์ พี่คิดว่าพี่ชายหนูไปไหน ทำไมถึงไม่กลับมาหาเราเลยในสามปีนี้?”

เฉินหยวนหยวนเริ่มร้องไห้ด้วยความเสียใจ

เย่ฮวนเอ่อร์ยื่นมือกอดเธอ “หยวนหยวน พี่ก็ไม่รู้ว่าพี่ชายเธอไปไหน พี่ก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงไม่กลับมาเลย”

เฉินจิ้นหายตัวไปจากโลกใบนี้กะทันหัน ไม่เคยกลับมาอีกเลย