บทที่ 658

คุณหญิงฮั่วพูดว่า “คุณย่าเดินไม่ได้แล้ว เลยต้องนั่งรถเข็นน่ะ”

ลั่วเป่าเอ่อร์ทำหน้าเหมือนพอเข้าใจ “คุณย่าป่วยเหรอคะ? ไม่เป็นไรนะคะ เดี๋ยวก็หาย หนูให้ลูกอมคุณย่าแท่งนึง~”

ลั่วเป่าเอ่อร์หยิบลูกอมสีสันสดใสแท่งหนึ่งออกมายื่นให้คุณหญิงฮั่ว

คุณหญิงฮั่วชะงัก ไม่เคยมีใครให้ลูกอมเธอแบบนี้มาก่อน

สมัยสาวๆ เธอเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์ เรียนรู้มารยาทของชนชั้นสูง พ่อแม่อบรมให้แต่งกับตระกูลดีๆ เป็นภรรยาและแม่ที่ดี ไม่มีใครเคยมอบลูกอมให้เธอเลย

ของอย่างลูกอมที่ทำจากสีผสมอาหารหลากชนิดแบบนี้ เธอไม่เคยแม้แต่จะแตะต้อง

คุณหญิงฮั่วนิ่งงัน

ลั่วเป่าเอ่อร์ยัดลูกอมใส่มือคุณหญิงฮั่ว “คุณย่า กินนะคะ หวานมากเลย~”

เห็นรอยยิ้มระรื่นของลั่วเป่าเอ่อร์ คุณหญิงฮั่วก็อดยิ้มตามไม่ได้

ตอนนั้นเอง ฉือหว่านเดินเข้ามา “เป่าเอ่อร์”

คุณหญิงฮั่วเงยหน้า พอเห็นฉือหว่านก็นิ่งอึ้ง “ฉือหว่าน? เด็กคนนี้เป็นลูกของเธอเหรอ?”

ฉือหว่านไม่คิดว่าแค่รับโทรศัพท์แป๊บเดียว ลั่วเป่าเอ่อร์จะมาหาคุณหญิงฮั่ว เธอเองก็ไม่ได้เจอคุณหญิงฮั่วมาสามปีแล้ว

ครั้งสุดท้ายที่พบกันคือตอนที่พูดคุยกันในตอนนั้น ฉือหว่านไม่เคยรู้สึกเกลียดคุณหญิงฮั่วเลย

ในฐานะผู้หญิงด้วยกัน ไม่มีใครควรทำร้ายกัน หากมองในมุมของคุณหญิงฮั่ว ที่จริงเธอก็ไม่ได้ผิดอะไร

ฉือหว่านจับมือลั่วเป่าเอ่อร์ไว้ แล้วยิ้มแนะนำอย่างเปิดเผย “สวัสดีค่ะคุณหญิงฮั่ว นี่คือลูกสาวของฉัน ลั่วเป่าเอ่อร์ค่ะ”

คุณหญิงฮั่วมองฉือหว่าน เธอยังคงเหมือนในความทรงจำ สง่างามและเฉลียวฉลาด ยิ่งตอนนี้มีลูกสาวตัวน้อยแสนน่ารัก ยิ่งดูเปล่งประกาย