บทที่ 660

“คุณนาย ไม่ต้องห่วงครับ แผลที่หน้าผากของท่านประธานได้รับการดูแลเรียบร้อยแล้ว”

“งั้นก็ดีแล้ว”

หลังจากวางสาย คุณหญิงฮั่วก็พักผ่อน เช้าวันรุ่งขึ้น สาวใช้เปิดขวดยา แล้วยื่นยาเม็ดหนึ่งให้คุณหญิงฮั่ว

คุณหญิงฮั่วกลืนยาเข้าไป

สาวใช้ถามว่า “คุณนาย วันนี้รู้สึกยังไงบ้างคะ?”

คุณหญิงฮั่วรู้สึกได้ถึงความร้อนที่แผ่ซ่านลงมายังขาทั้งสองข้าง ความรู้สึกนั้นยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เธอลองขยับดู

ขาของเธอ… ขยับได้จริงๆ

สาวใช้ตกใจ “คุณนาย ขาของคุณขยับได้แล้วเหรอคะ?”

คุณหญิงฮั่วตื่นเต้นยิ่งกว่าใคร เพราะเธอรู้สึกว่าเธอสามารถควบคุมขาของตัวเองได้ เธอลองขยับอีกครั้ง เท้าทั้งสองข้างวางแตะพื้นอย่างมั่นคง

“คุณพระ คุณนาย! คุณขยับได้จริงๆ! ให้ฉันช่วยพยุงลุกขึ้นยืนดูนะคะ!”

สาวใช้รีบยื่นมือเข้าไปพยุง

คุณหญิงฮั่วค่อยๆ ลุกจากรถเข็น แล้วพูดกับสาวใช้ว่า “ปล่อยมือเถอะ”

สาวใช้ปล่อยมือ

คุณหญิงฮั่วยืนอยู่บนพื้นได้อย่างมั่นคง

สาวใช้ร้องอย่างดีใจ “คุณนาย คุณยืนขึ้นได้จริงๆ ด้วย! เยี่ยมมากค่ะคุณนาย คุณยืนได้แล้ว!”

คุณหญิงฮั่วมองดูขาของตนเองด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เธอยืนขึ้นได้จริงๆ

ต่อจากนั้น เธอค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งบนรถเข็นอีกครั้ง วันนี้ขาของเธอสามารถยืนได้แล้วก็จริง แต่ยังไม่สามารถยืนนานได้ เพราะเธอเป็นอัมพาตมากว่ายี่สิบปี ต้องฟื้นฟูอย่างช้าๆ

แต่ไม่ว่าอย่างไร เธอก็ยืนขึ้นได้แล้ว

ขาของเธอกลับมาดีขึ้นแล้ว!

“คุณนาย เยี่ยมมากเลยค่ะ! ยาที่คุณฉือหว่านให้มา มันยอดเยี่ยมจริงๆ!”

คุณหญิงฮั่วพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “ฉือหว่านจะออกจากเมืองวันนี้ใช่ไหม?”

สาวใช้พยักหน้า “ใช่ค่ะ เมื่อคืนคุณฉือหว่านบอกว่าจะออกจากเมืองวันนี้”

“ตอนนี้เธอต้องอยู่ที่สนามบินแล้ว เธอรักษาฉันจนฉันยืนขึ้นได้ ฉันต้องขอบคุณเธอด้วยตัวเอง พาฉันไปสนามบินเดี๋ยวนี้ ฉันอยากเจอฉือหว่าน!”