บทที่ 661

ลั่วเป่าเอ่อร์นั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างว่าง่าย รอหม่ามี๊ มือเล็กของเธอกำลังถืออมยิ้มอยู่หนึ่งแท่ง

ในตอนนั้นเอง ชายชุดดำสองคนก็เดินตรงเข้ามาอย่างกะทันหัน แล้วใช้มือปิดปากลั่วเป่าเอ่อร์ไว้แน่น ก่อนจะอุ้มตัวเธอไปทันที

ลั่วเป่าเอ่อร์เบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก เธออยากตะโกนร้องขอความช่วยเหลือ อยากเรียกหม่ามี๊ให้ดังลั่น แต่เพราะถูกปิดปากไว้ เธอจึงไม่สามารถเปล่งเสียงได้แม้แต่น้อย

เพล้ง

อมยิ้มในมือของลั่วเป่าเอ่อร์ตกลงบนพื้น

ชายชุดดำสองคนนั้นรีบอุ้มลั่วเป่าเอ่อร์ออกไป

ทางด้านฉือหว่าน กำลังคุยโทรศัพท์อยู่ “ศิษย์พี่ เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”

“ศิษย์น้องเล็ก ตอนฉันขับรถไปสนามบิน มีคนขับรถชนท้ายฉัน เกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย อาจจะไปถึงช้า” เซียวอี้อธิบาย

หัวใจที่ตึงเครียดของฉือหว่านก็คลายลงทันที ที่แท้ก็แค่ถูกรถชน เธอคิดว่าเซียวอี้เกิดเหตุร้ายแรงเสียอีก

“ศิษย์พี่ แค่คุณปลอดภัยก็ดีแล้ว ฉันจะเลื่อนเวลาออกเครื่องให้ คุณจัดการเรื่องของคุณให้เรียบร้อย แล้วรีบตามมานะ”

“ได้เลย ศิษย์น้องเล็ก”

ทั้งสองวางสาย ฉือหว่านหันกลับมา “เป่าเอ่อร์ แด๊ดดี้เซียวของหนู...”

แต่คำพูดของฉือหว่านขาดหายไป เพราะเธอเห็นที่นั่งของลั่วเป่าเอ่อร์ว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น

ดวงตาของฉือหว่านหดลงทันที “เป่าเอ่อร์? เป่าเอ่อร์!”

เธอตะโกนเรียกลั่น พร้อมกับกวาดตามองทั่วสนามบิน แต่กลับไม่เห็นเงาของลั่วเป่าเอ่อร์เลย

เป่าเอ่อร์หายไปไหน?

ในตอนนั้นเอง ฉือหว่านก็เห็นอมยิ้มที่ตกอยู่บนพื้น เธอรีบเก็บขึ้นมา เป็นของเป่าเอ่อร์แน่นอน แย่แล้ว เป่าเอ่อร์ต้องเกิดเรื่องแน่!

...

ลั่วเป่าเอ่อร์ถูกชายชุดดำสองคนอุ้มออกจากสนามบิน ด้านนอกมีรถตู้สีดำจอดรออยู่ ทั้งสองรีบอุ้มลั่วเป่าเอ่อร์ขึ้นรถ

แต่ลั่วเป่าเอ่อร์เฉลียวฉลาดมาก เธออ้าปากงับมือของชายชุดดำคนหนึ่งเข้าอย่างแรง