บทที่ 662

ลั่วเป่าเอ่อร์ถูกกระชากตัวออกไป ชายชุดดำสองคนอุ้มเธอไว้แล้วเดินจากไป

ลั่วเป่าเอ่อร์ร้องเสียงหลง “คุณย่า ช่วยหนูด้วย”

คุณหญิงฮั่วใช้สองมือยันล้อรถเข็นไว้ “ปล่อยเป่าเอ่อร์เดี๋ยวนี้!”

เธอลุกขึ้นจากรถเข็นทันที วิ่งเข้าไปหาชายชุดดำเพื่อแย่งตัวลั่วเป่าเอ่อร์กลับมา

ลั่วเป่าเอ่อร์เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง มองคุณหญิงฮั่ว “คุณย่า คุณยืนได้แล้ว! คุณเดินได้แล้ว!”

คุณหญิงฮั่วชะงักนิดหนึ่ง พอรู้ตัวก็ยิ่งตกใจ เพราะในจังหวะคับขันนั้น เธอกลับลุกขึ้นยืนและเดินได้ ขาของเธอหายดีแล้ว เธอกลับมาเป็นคนปกติอีกครั้ง

ชายชุดดำสองคนตะคอก “ยายแก่ อยากตายเองใช่ไหม ได้ งั้นก็ไปพร้อมกันเลย!”

ชายชุดดำจับคุณหญิงฮั่วไว้ แล้วลากเธอกับลั่วเป่าเอ่อร์ขึ้นรถตู้สีดำ จากนั้นรถก็เร่งเครื่องออกไปอย่างรวดเร็ว

ในตอนนั้นเอง ฉือหว่านวิ่งออกมาจากโถงสนามบิน “เป่าเอ่อร์? เป่าเอ่อร์ อยู่ที่ไหนลูก?”

เธอวิ่งพลางมองหา แล้วก็เห็นสาวใช้ของคุณหญิงฮั่วนอนอยู่บนพื้น เธอจำได้ว่าเป็นสาวใช้ที่อยู่ข้างกายคุณหญิงฮั่ว

ฉือหว่านรีบเข้าไปหา แล้วใช้เข็มฝังรักษา

สาวใช้ลืมตาขึ้น “คุณนาย! คุณฉือหว่าน คุณมาที่นี่ได้ยังไง?”

ฉือหว่าน “ฉันพาเป่าเอ่อร์มาสนามบิน แต่เป่าเอ่อร์ถูกจับตัวไปแล้ว!”

“คุณฉือหว่าน ฉันเห็นเป่าเอ่อร์นะเมื่อกี้!”

“อะไรนะ? แล้วตอนนี้เป่าเอ่อร์อยู่ที่ไหน?”

“คุณฉือหว่าน คุณนายของฉันกินยาที่คุณให้ไป แล้วลุกขึ้นยืนได้ วันนี้เช้าคุณนายเลยมาสนามบินเพื่อจะขอบคุณคุณ แต่พอถึงก็เห็นชายชุดดำสองคนวิ่งไล่จับเป่าเอ่อร์ แล้วพวกเขาก็ฟาดฉันจนสลบ ตอนนี้คุณนายกับหนูเป่าเอ่อร์ก็หายไป ฉันคิดว่าพวกเขาถูกชายชุดดำนั่นจับตัวไปแล้ว!”

อะไรนะ?

หัวใจของฉือหว่านจมดิ่งถึงขีดสุด เป่าเอ่อร์กับคุณหญิงฮั่ว...ถูกจับไปทั้งคู่?