บทที่ 679

ฮั่วซือหานโยนผ้าขนหนูในมือทิ้ง เดินตรงมายังเตียงอย่างรวดเร็ว เขายืนอยู่เหนือฉือหว่าน มองเธอด้วยสายตาจริงจัง “ฉือหว่าน สิ่งที่เพื่อนเธอพูดเป็นความจริงหรือเปล่า?”

ฉือหว่านลืมตาขึ้นมา “ไม่ใช่! เสี่ยวฝูพูดเล่น!”

“โกหก” ฮั่วซือหานพูดเบาๆ แต่หนักแน่น เขาเชื่อที่ซูเสี่ยวฝูพูด

เขายื่นมือมาจับปลายคางของฉือหว่าน บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้น “ฉือหว่าน สามปีนี้เธอไม่มีใครจริงๆ เหรอ?”

ทำไมล่ะ?

เธอแต่งงานกับเซียวอี้แล้ว แต่ทำไมถึงไม่มีเรื่องแบบนั้น?

คำพูดจากซูเสี่ยวฝูเมื่อครู่ทำให้เขาทั้งตกใจและดีใจอย่างบอกไม่ถูก เขาไม่คิดเลยว่าสามปีที่ผ่านมาเธอจะใช้ชีวิตเหมือนเขา

ฉือหว่าน “ประธานฮั่ว ฉันบอกแล้วว่าเสี่ยวฝูพูดเล่น คุณอย่าจริงจังไปหน่อยเลย”

ฮั่วซือหาน “ฉือหว่าน เธออย่าแสร้งทำเป็นอีกเลย เพื่อนสนิทของเธอจะพูดเล่นเรื่องแบบนี้เหรอ? สามปีมานี้ทำไมเซียวอี้ถึงไม่แตะเธอเลย?”

ฉือหว่าน “ฉัน...”

ฮั่วซือหานขัดคำพูด “ฉือหว่านหรือว่าสามปีนี้เธอยังคิดถึงฉันอยู่?”

ฉือหว่าน “…”

จบแล้ว

เธอรู้ว่าฮั่วซือหานได้ยินหมด และคิดจริงไปหมดแล้ว เมื่อกี้ซูเสี่ยวฝูบอกว่าเขาทั้งรวยทั้งหล่อ ตอนนี้เขาเลยหลงตัวเอง แม้จะเป็นเรื่องจริงก็ตาม

ฉือหว่านปัดมือของฮั่วซือหานออก “ประธานฮั่ว ฉันขอย้ำอีกครั้งว่าเสี่ยวฝูพูดเล่น!”

ฮั่วซือหานจ้องตาเธอ “ฉือหว่าน เธออยากได้ฉันไหม?”

อะไรนะ?