บทที่ 680

ฮั่วซือหานโน้มตัวลงจูบฉือหว่านอย่างรุนแรง พร้อมเอ่ยเสียงต่ำว่า “ฉือหว่าน อย่าดิ้นเลย เธอลองดูตัวเองตอนนี้สิ เธอต้องการมันชัดๆ”

ฉือหว่าน “ฉันเปล่า!”

“ฉือหว่าน หน่านะ อย่าขัดขืนเลย คืนนี้ให้ฉันเถอะ!”

ฮั่วซือหานดึงเสื้อเธอออก จับข้อมือของเธอกดเอาไว้ทั้งสองข้าง ไม่ยอมให้เธอหลุดไป

ฉือหว่านขมวดคิ้วแน่น เธออ้าปากใช้แรงทั้งหมดกัดเข้าที่ไหล่ของฮั่วซือหาน

ไอ้คนนิสัยไม่ดี!

ฮั่วซือหานเจ็บจริงๆ เจ็บไปหมดทั้งตัว ความเจ็บนั้นเติมเต็มเขา ทำให้เขาเกิดอารมณ์ที่มากขึ้นจนหัวชาไปหมด

ฉือหว่านโดนรังแกจนน้ำตาเอ่อในดวงตา เธอไม่คิดเลยว่าจะตกอยู่ในสถานการณ์นี้อีกครั้ง ใจของเธอกำลังต่อต้าน แต่ร่างกายกลับเต็มไปด้วยความสับสน

ริมฝีปากของฮั่วซือหานประทับลงที่ใบหน้าของเธอ บริเวณน้ำตาเธอ เขายื่นมือจับใบหน้าเล็กๆ ไว้ “หวานหว่าน ร้องไห้ทำไม?”

ฉือหว่านมองเขาด้วยน้ำตา “ฮั่วซือหาน! คุณมันเลว!”

ฮั่วซือหานจูบเธอ “ใช่ ฉันยอมรับ หวานหว่านอย่าร้องเลยนะ”

ฉือหว่านพูดโกรธ “ฉันแต่งงานกับเซียวอี้แล้วนะ ฉันเป็นภรรยาของเซียวอี้ คุณทำแบบนี้หมายความว่าไง!”

เมื่อได้ยินชื่อเซียวอี้ ฮั่วซือหานก็เผยแววหึงหวงออกมา “งั้นเซียวอี้รู้ไหมว่าถูกสวมเขาน่ะ? สามปีมานี้เขามีภรรยาแสนเย้ายวน แต่กลับอดทนไม่แตะต้องได้ งั้นดอกไม้ในบ้านเขาก็สมควรถูกขโมยแล้วล่ะ เพราะฉันหมายมันมาตลอด!”

เขาพูดแบบนี้ออกมาได้ยังไง

ฉือหว่านกัดเข้าที่ไหล่เขาอีกครั้ง

ซี่ฟันน้อยๆ ของเธอกัดทะลุหนังของเขา เธอกัดลึกมากจนเลือดซิบ ฮั่วซือหานอดทนต่อความเจ็บปวด ดวงตาที่ยาวรีนั้นแดงก่ำไปหมด เขาก้มหน้าลงจูบฉือหว่านทันที “หวานหว่าน รู้ไหมว่าฉันคิดถึงเธอแค่ไหน ฉันคิดถึงเธอทุกวันคืน คิดถึงจนนอนไม่หลับ สามปีมานี้มีผู้หญิงมาจีบฉันนับไม่ถ้วน แต่ฉันไม่สนใจพวกหล่อนเลย แต่ว่าฉันแค่มองเธอแวบเดียว ฉันก็อยากมากจนทนไม่ไหว”