บทที่ 690

เธอสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าคุณหญิงฮั่วมีความรู้สึกที่ดีต่อฉือหว่านเพิ่มขึ้นอย่างมาก

ลี่เจียวโมโหสุดขีด ใบหน้าเธอเย็นเยียบ กัดฟันพูดอย่างกดดัน “พวกนายไม่มีแรงหรือไง แค่เด็กเปรตคนเดียวก็จับไม่ได้?”

กลุ่มโจรชุดดำรีบพุ่งเข้าไปจับลั่วเป่าเอ่อร์

ลั่วเป่าเอ่อร์หวาดกลัวร้องเสียงดัง “อย่าจับหนูนะ! คุณย่าช่วยหนูด้วย!”

คุณหญิงฮั่วต้านแรงไว้สุดชีวิต รีบดันลั่วเป่าเอ่อร์ไปอยู่ด้านหลังตนเอง เธอมองไปที่ลี่เจียว “แกเป็นใครกันแน่? แกรู้จักฉันใช่ไหม?”

ลี่เจียวชะงักไป

คุณหญิงฮั่วจ้องเธออย่างสงสัย ไล่สายตาสำรวจทั่วตัว “เธอรู้ว่าฉันนั่งรถเข็นมาตลอด ไม่งั้นเธอคงไม่พูดเรื่องขาของฉัน เธอต้องเป็นคนที่ฉันรู้จักแน่ๆ จากรูปร่างดูแล้วเป็นผู้หญิงด้วยซ้ำ”

ในฐานะอดีตแม่บ้านใหญ่ของตระกูลฮั่ว คุณหญิงฮั่วมีสายตาเฉียบคม พิจารณาลี่เจียวอย่างไม่ละสายตา

ลี่เจียวเริ่มใจสั่น หากถูกจับได้จริงๆ เรื่องจะยิ่งแย่ เธอเลยตัดสินใจทำให้สุด

“ในเมื่อยัยแก่คนนี้ปกป้องเด็กเปรตนัก งั้นก็ส่งพวกมันไปพร้อมกันเลย!”

โจรชุดดำสองคนพยักหน้า “รับทราบ!”

ลี่เจียวมองคุณหญิงฮั่วกับลั่วเป่าเอ่อร์เป็นครั้งสุดท้าย แสยะยิ้ม “อยากรู้ใช่ไหมว่าฉันเป็นใคร ไว้ไปเจอกันบนทางยมโลกแล้วกัน!”

เธอหัวเราะเยาะ หันหลังเตรียมเดินจากไป

แต่ทันใดนั้น คุณหญิงฮั่วกรีดร้องเสียงดัง “อ๊า!”

ลี่เจียวหยุดเดินและหันกลับไปดู

ทันใดนั้น คุณหญิงฮั่วก็ผลักโจรชุดดำที่ยืนข้างตัวออก พุ่งเข้าใส่ลี่เจียว และคว้าหน้ากากบนใบหน้าเธอออกในพริบตา

ลี่เจียวรู้สึกถึงความเย็นที่ใบหน้า แล้วก็เผชิญหน้ากับสายตาตกตะลึงของคุณหญิงฮั่ว