บทที่ 689

ลี่เจียวดีใจมาก เธอหลุดออกมาได้สำเร็จในที่สุด

เธอมองไปรอบๆ บริเวณโดยรอบเงียบสงัด ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ เงียบราวกับไร้สิ่งมีชีวิต ไม่มีใครรู้เลยว่าเธอแอบหนีออกมาจากบ้านตระกูลลี่ในยามค่ำคืน ตอนนี้เธอสามารถไปทำสิ่งที่ต้องการโดยไม่มีใครล่วงรู้

ลี่เจียวแสยะยิ้มเย็นริมฝีปากแดง ในช่วงเวลาที่ผ่านมา ทุกสิ่งที่ฉือหว่านยัดเยียดให้เธอ เธอจะเอาคืนทั้งหมดใส่ลั่วเป่าเอ่อร์

เธอหันหลังแล้วรีบเดินจากไป

...

ลี่เจียวมาถึงที่ซ่อนของกลุ่มโจรลักพาตัว บอดี้การ์ดชุดดำเปิดประตูต้อนรับเธอ “คุณหนูลี่ ในที่สุดคุณก็มา!”

เพียะ!

ลี่เจียวตบหน้าบอดี้การ์ดเต็มแรงทันที ด่าว่า “ตอนโทรมาเมื่อกี้นายพูดว่าไง? นี่คือวิธีทำงานให้ฉันเหรอ?”

บอดี้การ์ดชุดดำยกมือขึ้นลูบแก้มที่บวมเป่ง ยิ้มแหย “ขอโทษครับคุณหนู เรากลัวว่าคุณจะไม่มา ตอนนี้เราอยู่บนเรือลำเดียวกันนะครับ คุณหนูใจเย็นๆ ก่อน รีบจัดการสองคนนั้นจะดีกว่า”

พวกเขาเองก็ไม่อยากจะเก็บลั่วเป่าเอ่อร์กับคุณหญิงฮั่วไว้นานเกินไป อยู่ไปนานยิ่งเสี่ยง

ลี่เจียวถาม “พวกเธอยังอยู่ในห้องมืดใช่ไหม?”

“ใช่ครับ ถูกขังอยู่ในนั้นตลอด”

ลี่เจียวหยิบหน้ากากขึ้นมาสวม แล้วเปลี่ยนชุดเป็นสีดำทั้งตัว ปกปิดรูปร่างหน้าตาทั้งหมด “ไป พาฉันไปดูพวกเธอ”

“ครับ”

บอดี้การ์ดชุดดำเปิดประตูห้องมืด ลี่เจียวเดินเข้าไป

ภายในห้องมืด คุณหญิงฮั่วกับลั่วเป่าเอ่อร์กำลังหลับ เมื่อได้ยินเสียงประตู ทั้งคู่สะดุ้งตื่นทันที คุณหญิงฮั่วรีบคว้าตัวลั่วเป่าเอ่อร์เข้ามากอดแน่น เงยหน้ามองลี่เจียว “พวกเธอเป็นใคร! เธอคือคนบงการอยู่เบื้องหลังใช่ไหม?”

ลี่เจียวติดเครื่องแปลงเสียงไว้ เสียงที่เปล่งออกมาเปลี่ยนไปโดยอัตโนมัติ เธอมองคุณหญิงฮั่วกับลั่วเป่าเอ่อร์อย่างเยือกเย็น พูดด้วยความภาคภูมิใจ “ใช่ ฉันเอง!”