บทที่ 692

ลั่วเป่าเอ่อร์ก็จุ๊บฉือหว่านกลับหนึ่งที “หม่ามี๊ หนูสบายดีค่ะ แค่มีอย่างเดียวที่ไม่ดีเลย...”

ฉือหว่านรีบถามด้วยความกังวล “อะไรที่ไม่ดีลูก? ตรงไหนไม่สบายเป่าเอ่อร์?”

ลั่วเป่าเอ่อร์ยิ้มแป้น “ก็เป่าเอ่อร์คิดถึงหม่ามี๊ไง~ เป่าเอ่อร์นอนไม่เห็นหม่ามี๊ก็แอบร้องไห้เลยนะ~”

ฉือหว่านยิ้มออกมา ริมฝีปากแดงยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะกอดลั่วเป่าเอ่อร์แน่น “หม่ามี๊ก็คิดถึงเป่าเอ่อร์เหมือนกัน~”

คุณหญิงฮั่วมองฉือหว่าน “ฉือหว่าน เธอมาจริงๆ เหรอ?”

ฉือหว่านลุกขึ้นยืน “คุณหญิงฮั่ว คุณไม่เป็นไรใช่ไหมคะ?”

คุณหญิงฮั่วส่ายหัว “ไม่เป็นไร”

ขณะนั้นลี่เจียวตะโกนลั่น “ฉือหว่าน เธอหาทางมาที่นี่ได้ยังไง หรือว่า...เธอตามฉันมา?”

ฉือหว่านจ้องลี่เจียวด้วยแววตาใสกระจ่าง “คุณหนูลี่ ขอแสดงความยินดีด้วย คุณเดาถูกแล้วค่ะ ใช่ ฉันตามคุณมานี่แหละ ฉันรู้ว่าถ้าเราจำกัดอิสรภาพคุณ คุณต้องหาทางแอบออกมาแน่ ฉันแค่รอคุณมาติดกับดักเอง”

ลี่เจียวกัดฟันแน่น มือกำหมัด เธอถูกฉือหว่านหลอกเข้าเต็มๆ แพ้หมดรูป

ฉือหว่าน “คุณหนูลี่ คุณยังจะพูดอะไรได้อีกไหม?”

ลี่เจียว “ฉัน...”

ขณะนั้นเอง ฮั่วซือหานเดินเข้ามา สีหน้าขรึมเย็น เขามองลี่เจียวอย่างเย็นชา “ลี่เจียว ไม่คิดเลยว่าเธอจะอำมหิตขนาดนี้ กล้าลักพาตัวทั้งเป่าเอ่อร์และแม่ฉัน วันนี้เธอทำได้ ถึงพรุ่งนี้เธอจะทำอะไรมากกว่านี้ก็ไม่แปลกแล้ว!”

ลี่เจียวหน้าซีด เธอรีบเข้าไปคว้าแขนเสื้อฮั่วซือหาน “ซือหาน ฟังฉันก่อนนะ ฉันแค่อยากลักพาตัวลูกของฉือหว่าน ฉันไม่ได้คิดทำร้ายคุณน้านะ...”

คุณหญิงฮั่วพูดแทรกด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “ลี่เจียว เธออย่ามาแก้ตัวเลย เธอจะฆ่าปิดปากฉันกับเป่าเอ่อร์ เธอลืมหรือไง? แต่ฉันไม่ลืม!”

ลี่เจียว “ฉัน...ซือหาน ฉันรักคุณมากเกินไป ฉันกลัวจะเสียคุณไป ฉันเลยต้องทำแบบนี้!”

ฮั่วซือหานผลักลี่เจียวออกไปเต็มแรง มองเธอด้วยสายตาเย็นเฉียบ “คำพูดพวกนี้ ไปพูดในคุกเถอะ!”