บทที่ 694

“ประธานฮั่ว คุณหญิงฮั่ว ไม่ต้องเกรงใจค่ะ เป็นเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น”

“หม่ามี๊ ครั้งนี้ต้องขอบคุณคุณย่าที่ช่วยเป่าเอ่อร์ไว้เลยน้า เราไปบ้านคุณย่ากับคุณลุงหล่อกันเถอะ~” ลั่วเป่าเอ่อร์พูดด้วยน้ำเสียงใสๆ

ฉือหว่านคิดอยู่ครู่หนึ่ง ตอนนี้เธอยังไม่คิดจะออกจากเมืองตี้ตู เพราะยังต้องรอคำตอบจากลี่เจียว

อีกทั้งเจียงยิ่งเสวี่ยก็กำลังจะกลับมา เธออยากเห็นแม่ของลี่เจียวอย่างเจียงยิ่งเสวี่ยด้วยตาตัวเอง

“ได้ค่ะ คุณหญิงฮั่ว งั้นฉันขอรบกวนด้วยนะคะ”

ฮั่วซือหานยื่นมือออกไป “เป่าเอ่อร์ มาหาลุง เดี๋ยวลุงอุ้ม”

ฉือหว่านรีบปฏิเสธ “ไม่ต้องลำบากหรอกค่ะประธานฮั่ว ลูกสาวฉัน ฉันอุ้มเองได้”

ลั่วเป่าเอ่อร์มองหน้าหม่ามี๊ด้วยตากลมใส แล้วหันไปมองฮั่วซือหาน “แต่หม่ามี๊ เป่าเอ่อร์อยากให้คุณลุงหล่ออุ้ม~”

ฉือหว่าน “...” ลูกสาวที่เธอเลี้ยงดูมาสามปี อยู่ดีๆ ก็ทำให้เธอเสียหลักเสียแล้ว

ฮั่วซือหานยื่นมือมาอุ้มลั่วเป่าเอ่อร์ไป ลั่วเป่าเอ่อร์ยิ้มแป้น “เป่าเอ่อร์โตแล้ว หนักขึ้นแล้ว เป่าเอ่อร์ไม่อยากให้หม่ามี๊เมื่อย ก็เลยให้คุณลุงหล่ออุ้ม หม่ามี๊ เป่าเอ่อร์รักหม่ามี๊นะ~”

ฉือหว่าน “...” ลูกสาวแสนรู้คนนี้ เอาใจเก่งเกินไปแล้ว

คุณหญิงฮั่วมองลั่วเป่าเอ่อร์ด้วยความเอ็นดู “เป่าเอ่อร์ งั้นกลับบ้านกันเถอะ”

...

ลี่มั่วเฉียนพาลี่เจียวกลับบ้าน ที่ห้องรับแขก ลี่มั่วเฉียนมองเธอ “เจียวเจียว เธอรู้ผิดหรือยัง?”

ลี่เจียว “พ่อ ทำไมพวกคุณถึงลำเอียงเข้าข้างฉือหว่านล่ะ ก็เพราะพวกคุณลำเอียง หนูถึงได้ส่งคนไปลักพาตัวลูกสาวของเธอ! ตลอดสามปีที่ฉือหว่านไม่อยู่ หนูก็อยู่อย่างดีนี่นา ทุกอย่างมันเป็นความผิดของฉือหว่าน เธอไม่ควรมีตัวตนตั้งแต่แรก!”

ลี่มั่วเฉียนโกรธจนหน้าแดง “เจียวเจียว ไม่ว่าจะเมื่อสามปีก่อนหรือตอนนี้ ลูกก็เอาแต่โทษฉือหว่านอยู่ตลอด ไม่เคยกลับมามองข้อผิดพลาดของตัวเองเลย!”