บทที่ 72

กู้เป่ยเฉินเอาชนะฉือหว่านไม่ได้ เลยไปขอให้พี่รองช่วยเอาคืนแทน

ฮั่วซือหานเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “เธอออกจากเกมไปแล้ว”

ฉือหว่านออกจากระบบแล้ว ไอคอนของเธอกลายเป็นสีเทา

กู้เป่ยเฉินเสียดายสุดๆ “พี่รอง! คราวหน้า พี่ต้องแข่งเกมกับฉือหว่านนะ!”

ฮั่วซือหานไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ แต่เขาก็ไม่ได้รังเกียจความคิดนี้

ฮั่วซือหานหันไปมองกู้เป่ยเฉิน “ไปละ”

ขณะนั้น กู้เป่ยเฉินนึกอะไรขึ้นมาได้

“พี่รอง! พี่แอดเพื่อนรุ่นน้องอัจฉริยะคนนั้นไปหรือยัง!?”

ฮั่วซือหานปรายตามองเขา “นายสนใจเธอขนาดนั้นเลย?”

“แน่นอน! เธอเป็นไอดอลของฉันเลยนะ!”

“ฉันกับเธออยู่ในกลุ่มเดียวกัน”

กู้เป่ยเฉินตื่นเต้นสุดขีด “จริงเหรอพี่รอง! รีบๆ ลากผมเข้ากลุ่มเลย! ผมอยากแอดไอดอลเป็นเพื่อน!”

สุดท้าย ฮั่วซือหานทนกู้เป่ยเฉินออดอ้อนไม่ไหว เขาหยิบมือถือขึ้นมาแล้วดึงกู้เป่ยเฉินเข้ากลุ่ม

กู้เป่ยเฉินกวาดสายตาหาชื่อในกลุ่ม แล้วเจอ…

W

ไอดอลของเขา!

เขาไม่น่ามาเสียเวลากับฉือหว่าน ยัยลูกเป็ดขี้เหร่นั่นเลย!

ตอนนี้ กู้เป่ยเฉินลืมความเจ็บใจทั้งหมด ตื่นเต้นจนแทบกระโดด

กู้เป่ยเฉินรีบกดส่งคำขอเป็นเพื่อนถึง W

"พี่รองๆ ถ้าเดี่ยวไอดอลของผมรับแอด ผมควรพูดอะไรดี? ผมตื่นเต้นมากเลย!"

ฮั่วซือหานยิ้มบางๆ อย่างมีเลศนัย "รอให้เธอรับแอดนายก่อน แล้วค่อยคิดว่าจะพูดอะไร"

รุ่นน้องอัจฉริยะคนนั้น จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เคยรับเขาเป็นเพื่อน

ขณะเดียวกัน โทรศัพท์ของฉือหว่านก็ดังขึ้น เธอเห็นคำขอเป็นเพื่อนจากกู้เป่ยเฉิน