บทที่ 74

หวังกังยิ้มอย่างซื่อๆ "ประธานฮั่ว สวัสดีครับ ไม่คิดเลยว่าหวานหว่านจะแต่งงานได้ดีขนาดนี้ ตอนนี้เห็นพวกคุณเหมาะสมกันทั้งรูปสมบัติและจิตใจ ผมก็สบายใจแล้ว งั้นผมขอตัวก่อน ไม่รบกวนพวกคุณแล้ว"

คุณนายใหญ่ฮั่วรีบเอ่ยรั้ง "อยู่ทานมื้อเย็นด้วยกันสิ คุณมาถึงที่นี่ทั้งที ฉันให้สาวใช้เตรียมอาหารไว้แล้ว คืนนี้พวกเราทานข้าวพร้อมหน้ากันในฐานะครอบครัว"

ฮั่วซือหานมองหวังกัง "อยู่ทานมื้อเย็นด้วยกันเถอะ"

เมื่อทั้งฮั่วซือหานและคุณนายใหญ่ฮั่วเชื้อเชิญ

หวังกังจึงยิ้มออกมา "ถ้าอย่างนั้น ผมคงต้องขอรับน้ำใจไว้..."

ขณะนั้นเอง เสียงเย็นชาของฉือหว่านดังขึ้นขัดจังหวะ "เขาจะไม่อยู่ทานมื้อเย็น"

หวังกังชะงักไป มองไปทางฉือหว่าน

ฉือหว่านสบตากับเขา "คุณเพิ่งออกจากคุก ต่อไปนี้คฤหาสน์ตระกูลฮั่ว คุณไม่ต้องมาอีก"

ทันทีที่คำพูดนี้จบลง บรรยากาศในห้องก็เต็มไปด้วยความอึดอัด

คุณนายใหญ่ฮั่วหยุดชะงักไป เธอมองหวังกังอย่างประหลาดใจ "คุณเคยติดคุกมาก่อนเหรอ?"

ฉือหว่านตอบเรียบๆ "ใช่ค่ะ ติดคุกมาตั้งสิบปี"

คุณนายใหญ่ฮั่วตกตะลึง "แล้วคุณต้องคดีอะไรเหรอ?"

หวังกังปรายตามองฉือหว่าน "คุณนายใหญ่ ถ้าคุณอยากรู้ว่าผมทำผิดเรื่องอะไร ก็ถามหวานหว่านเถอะ หวานหว่านรู้ดีที่สุด"

หวังกังโยนคำถามมาให้ฉือหว่าน เขาอยากรู้ว่าเธอจะกล้าพูดออกไปหรือเปล่า ว่าทำไมเขาถึงติดคุก

ฉือหว่านจับความตั้งใจของเขาได้ แต่เธอเลือกที่จะไม่พูดอะไร

คุณนายใหญ่ฮั่วรีบพูดขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนบรรยากาศตึงเครียด "พ่อแม่ที่สามารถเลี้ยงดูเด็กดีๆ อย่างหวานหว่านได้ ย่อมไม่ใช่คนไม่ดี คนเรารู้จักผิดแล้วแก้ไขได้ก็ดีแล้ว"

หวังกังเห็นฉือหว่านเงียบไป ก็เผยรอยยิ้มที่เหมือนคนกำลังได้ชัย "งั้นผมคงไม่อยู่ทานมื้อเย็น แต่ประธานฮั่ว ผมอยากพูดกับคุณเป็นการส่วนตัวสักสองคำ คุณสะดวกไหม?"

ฉือหว่านอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ฮั่วซือหานบีบไหล่เธอเบาๆ แล้วพูดขึ้นก่อน "ได้ เราไปคุยกันที่ห้องหนังสือ"