บทที่ 75

ฮั่วซือหานใจป้ำเกินไปแล้ว หวังกังคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบ "ประธานฮั่วจะให้เท่าไหร่ก็แล้วแต่คุณเถอะ"

ฮั่วซือหาน "ห้าล้านบาทพอไหม?"

ห้าล้านบาท?

หวังกังเบิกตากว้าง เขาไม่คิดเลยว่าฮั่วซือหานจะโยนเงินให้เขาง่ายๆ ถึงขนาดนี้

"พอครับ"

ฮั่วซือหานหยิบเช็คออกมาแล้วยื่นให้หวังกัง

หวังกังรับไปนับจำนวนศูนย์ด้านหลัง ห้าล้านบาทจริงๆ เขายิ้มกว้าง "ขอบคุณประธานฮั่ว งั้นผมขอตัวก่อน"

หวังกังเดินออกไปด้วยสีหน้าปลื้มปริ่ม พร้อมเช็คห้าล้านบาทในมือ

...

ฮั่วซือหานกลับเข้ามาในห้องนอน ฉือหว่านนั่งรอเขาอยู่ก่อนแล้ว

เธอมองเขาแล้วถาม "เมื่อกี้หวังกังคุยอะไรกับคุณ?"

ฮั่วซือหานยกมือปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำออกหนึ่งเม็ด เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าที่ดูดีของเขา ก่อนจะยกมุมปากยิ้มบางๆ "เธอคิดว่าเขาจะพูดอะไรกับฉันล่ะ?"

ฉือหว่านขมวดคิ้ว "ฉันถามจริงๆ นะ ไม่ได้พูดเล่น"

ฮั่วซือหานถอดนาฬิกาข้อมือสุดหรูออก วางไว้บนโต๊ะข้างเตียง เขามองเธอที่สีหน้าเคร่งเครียด แล้วเลิกคิ้วขึ้น "ไม่ได้พูดอะไรหรอก แค่ขอเงินฉันเท่านั้น"

ฉือหว่านหน้าถอดสี "แล้วคุณให้เขา?"

"ให้"

"ให้เท่าไหร่?"

"ห้าล้านบาท"

ฉือหว่านพูดไม่ออก "ใครบอกให้คุณให้เงินเขา? แล้วนี่ให้ทีเดียวห้าล้านเลยเหรอ!?"

ฮั่วซือหานเดินมายืนตรงหน้าฉือหว่าน "ฉือหว่าน เธอกินดินปืนมาหรือไงคืนนี้? นั่นพ่อบุญธรรมของเธอนะ ให้แค่ห้าล้านบาทมันจะเป็นอะไรไป?"

ฉือหว่านจ้องมองเขาด้วยสายตานิ่งสงบ เขาหล่อเหลา สูงศักดิ์ มีรสนิยม และใจป้ำเสมอ โดยเฉพาะกับเธอ เขาไม่เคยตระหนี่ ห้าล้านบาทสำหรับเขาก็แค่เศษเงินที่เขาโยนให้โดยไม่คิดอะไร