บทที่ 76

หวังกังติดคุกมาสิบปี พอออกมาก็อยากหาความสำราญทันที

มาม่าซังของไนต์คลับเห็นเช็คห้าล้านบาทก็ยิ้มแก้มปริ "สาวๆ ได้เวลารับแขกแล้ว!"

หญิงสาวที่แต่งตัวจัดจ้านกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา พวกเธอยืนเรียงแถวตรงหน้าหวังกัง

มาม่าซังยิ้มประจบ "พี่หวัง คุณชอบคนไหนคะ?"

หวังกังกวาดสายตามอง "พวกนี้แก่ไป ฉันชอบเด็กๆ ยิ่งเด็กยิ่งดี"

มาม่าซังชะงักไปเล็กน้อย "พี่หวัง เด็กพวกนี้เพิ่งจะยี่สิบเองนะ ยังเด็กมากอยู่เลย"

หวังกังเลียริมฝีปากอย่างน่ารังเกียจ ขณะที่แววตาเต็มไปด้วยความสกปรก "ฉันชอบเด็กกว่านี้อีก"

มาม่าซังเริ่มมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ… นี่มันพวกวิปริตหรือเปล่า?

ขณะนั้นเอง ประตูห้อง VIP ถูกถีบเปิดออก หวังกังเงยหน้าขึ้น ฉือหว่านยืนอยู่ตรงนั้น

มาม่าซังตกใจ "โอ๊ะ! หนูน้อยคนสวยมาจากไหน? มาหาใครจ๊ะ?"

ฉือหว่านไม่แม้แต่จะปรายตามองมาม่าซัง เธอมองตรงไปที่หวังกังด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะยื่นฝ่ามือออกไป "คืนเช็คห้าล้านบาทมา!"

"หวานหว่าน มาแล้วเหรอ?" หวังกังเห็นใบหน้าสวยราวกับนางฟ้าของฉือหว่าน มองรูปร่างอวบอิ่มของเธอ เทียบกับผู้หญิงที่นี่แล้ว คนพวกนั้นกลายเป็นแค่ของไร้ค่า

หวังกังหัวเราะ หยิบเช็คขึ้นมาโบกไปมา "หวานหว่าน นี่เป็นเงินที่สามีเธอให้ฉันนะ ฉันเป็นพ่อบุญธรรมของเธอ เงินนี้ฉันใช้มันก็เป็นเรื่องสมควรไม่ใช่เหรอ?"

สายตาโลภและท่าทางน่าขยะแขยงของหวังกังทำให้ฉือหว่านรู้สึกคลื่นไส้ เธอพุ่งเข้าไปแย่งเช็คจากมือของเขา

ใบหน้าของหวังกังเปลี่ยนเป็นเย็นชา “นังเด็กสารเลว! คิดว่าตัวเองเป็นคุณนายตระกูลฮั่วจริงๆ แล้วหรือไง!?"

หวังกังเอื้อมมือไปคว้าผมของฉือหว่าน เตรียมจะสั่งสอนเธอให้รู้สำนึก

แต่ทันใดนั้น เข็มเงินยาวเรียวพุ่งเข้ามาเสียบทะลุฝ่ามือของเขา

หวังกังรู้สึกหมดแรงทันที “ตุบ!” เขาล้มลงคุกเข่ากับพื้น