บทที่ 753

ลี่เจียวมองฮั่วซือหาน “ฮั่วซือหาน คุณใจร้ายกับฉันขนาดนี้จริงๆ เหรอ?”

ฮั่วซือหาน “ไปเถอะ ถ้าคุณยังพอมีความละอายใจอยู่บ้าง ก็อย่ามาวุ่นวายกับผมอีกเลย”

ฮั่วซือหานไล่ลี่เจียวออกไปอย่างไร้เยื่อใย

ลี่เจียวหมดหวังกับฮั่วซือหาน ไม่ว่าเธอจะพยายามแค่ไหน หัวใจของฮั่วซือหานก็อยู่ที่ฉือหว่านแล้ว ไม่มีทางดึงกลับมาได้อีก

“ฉันจะไปหาฉือหว่านแล้วล่ะ ฉันกับฉือหว่านจะไปจดทะเบียนสมรสกัน!”

ฮั่วซือหานถือกุญแจรถ เดินออกไปข้างนอก

แต่ในตอนนั้นลี่เจียวพุ่งเข้ามากอดคอฮั่วซือหานไว้ “ฮั่วซือหาน!”

ฮั่วซือหานชะงัก รีบยื่นมือผลักลี่เจียวออกไป “อย่าแตะต้องผม!”

ลี่เจียวยืนไม่อยู่ ล้มลงไปนั่งกองอยู่ที่พื้นอย่างน่าสมเพช

ฮั่วซือหานจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อย “ลี่เจียว ต่อไปอย่ามาที่บริษัทฮั่วอีก!”

พูดจบ ฮั่วซือหานก็จากไป

ลี่เจียวนั่งอยู่บนพื้น ดวงตาเย็นชาราวน้ำแข็งจ้องไปทางที่ฮั่วซือหานเดินจากไป ทันใดนั้นโทรศัพท์ของเธอดังขึ้น เป็นสายจากหวงเสี่ยวอวี้

ลี่เจียวกดรับสาย “ฮัลโหล น้าหวง”

หวงเสี่ยวอวี้ “เป็นไงบ้าง ได้ลงพิษกู่ให้ฮั่วซือหานหรือยัง?”

ลี่เจียวแสยะยิ้ม “วางใจเถอะน้าหวง ลงเรียบร้อยแล้ว”

“ดีมาก พอลงกู่ร่วมใจแล้ว ถ้าฮั่วซือหานเข้าใกล้ผู้หญิงคนอื่นเขาจะปวดทรมานจนทนไม่ได้ เขาจะรู้สึกสบายได้แค่เวลาอยู่ใกล้เธอ เธอจะกลายเป็นยาของเขา เขาจะไม่มีวันทิ้งเธอได้อีก”

ลี่เจียวพอใจมาก เมื่อตอนที่เธอโผเข้าไปกอดคอฮั่วซือหานเมื่อครู่ ก็ได้ลงกู่ร่วมใจใส่เขาไปโดยไม่มีใครรู้

เขาคิดจะไปจดทะเบียนกับฉือหว่าน? คงเป็นไปไม่ได้แล้วล่ะ

“น้าหวง ได้กู่ร่วมใจนี่มาจากไหนเหรอ?”

หวงเสี่ยวอวี้ยิ้ม “ตอนนี้เราอยู่ในเรือลำเดียวกันแล้ว ฉันจะบอกก็ได้ ตอนเด็กฉันได้เจออาจารย์ท่านหนึ่ง เธอมาจากยูนนาน เป็นปรมาจารย์ด้านพิษกู่ฉันเรียนวิชากับเธอจนเชี่ยวชาญทุกอย่าง”