บทที่ 766

เย่ฮวนเอ่อร์หยิบมือถือขึ้นมา ส่งวีแชทหาฉือหว่าน “หวานหว่าน หวานหว่าน เธออยู่ไหม”

ตอนนี้ฉือหว่านเพิ่งผ่าตัดเสร็จในโรงพยาบาล กลับมาที่บ้านของเย่ฮวนเอ่อร์ เธอแวะมาเอากระเป๋า

ขณะนั้นมือถือของฉือหว่านก็ดังขึ้น เป็นข้อความวีแชทจากเย่ฮวนเอ่อร์

ฉือหว่านตอบกลับว่า “ฮวนเอ่อร์ ฉันอยู่ที่บ้านเธอ มีอะไรเหรอ”

“หวานหว่าน แน่นอนว่ามีสิ แล้วก็เป็นเรื่องด่วนมากด้วย ฉันเห็นลี่เจียวที่ร้านอาหารฝรั่ง!”

พอเห็นชื่อ “ลี่เจียว” ขนตายาวของฉือหว่านก็สั่นเล็กน้อย เธอนึกถึงฮั่วซือหาน

ฉือหว่านยังไม่ได้ตอบกลับ วีแชทของเย่ฮวนเอ่อร์ก็เด้งขึ้นมาอีก “หวานหว่าน ฉันเห็นลี่เจียวที่ร้านอาหารฝรั่ง เธอบอกว่าพี่ชายฉันนัดเธอมาทานข้าวที่นี่!”

อะไรนะ?

ฉือหว่านตกใจ ฮั่วซือหานนัดลี่เจียวไปกินข้าว?

เมื่อวานเขายังนัดเธอไปจดทะเบียนสมรสที่สำนักงานเขต วันนี้เขากลับนัดลี่เจียวไปกินข้าวที่ร้านอาหารฝรั่ง เขาคิดจะทำอะไรกันแน่?

“หวานหว่าน เธอฟังอยู่ไหม เธอว่าพี่ฉันคิดจะทำอะไร ถ้าวันนี้เขากินข้าวกับลี่เจียวจริง ฉันจะตัดขาดกับเขา ฉันไม่เอาพี่ชายแบบนั้นหรอกนะ”

ฉือหว่านก็สัมผัสได้ถึงความโกรธของเย่ฮวนเอ่อร์ “ฮวนเอ่อร์ เธอกินข้าวก่อนเถอะ”

ฉือหว่านวางมือถือลง ในหัวของเธอลอยขึ้นมาด้วยใบหน้าหล่อเหลาของฮั่วซือหาน จริงๆ แล้วเธอก็ไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่เหมือนกัน

ในตอนนั้นเอง “ติ๊งต่อง” เสียงกริ่งประตูหน้าบ้านก็ดังขึ้น

ใครมากดกริ่ง?

ฉือหว่านเดินไปเปิดประตู...

...

ที่ร้านอาหารฝรั่ง ลี่เจียวดื่มกาแฟไปแล้วสามแก้ว พนักงานเดินเข้ามา “คุณลี่เจียว ต้องการเติมกาแฟอีกสักแก้วไหมคะ”