บทที่ 767

เย่ฮวนเอ่อร์ยกมุมปากขึ้น “ได้สิ ฉันจะนั่งรอดูตรงนี้เลยนะ ลี่เจียว รีบโทรเลย!”

เย่ฮวนเอ่อร์ก็ชัดเจนว่าอยากดูเรื่องสนุก

ลี่เจียวมั่นใจมาก เธอไม่เชื่อว่าฮั่วซือหานที่ถูกกู่ร่วมใจจะมีปัญหาอะไร

ลี่เจียวยกโทรศัพท์ขึ้น กดโทรหาฮั่วซือหาน เธอมองเย่ฮวนเอ่อร์ด้วยความมั่นใจ “เย่ฮวนเอ่อร์ เธอดูไว้ให้ดี ถึงเวลาที่เธอจะหน้าแตกแล้ว!”

เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ดังก้องไปมา แต่ไม่มีใครรับสาย

จากนั้นเสียงหญิงสาวที่เย็นชาและเป็นระบบก็ดังขึ้น “ขออภัย เบอร์ที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณาลองติดต่อใหม่ภายหลัง”

ฮั่วซือหานไม่รับโทรศัพท์

เขาทำไมไม่รับ?

ลี่เจียวเริ่มใจคอไม่ดี รีบกดโทรซ้ำไปที่เบอร์ของฮั่วซือหาน แต่ไม่ว่าจะโทรอีกกี่สาย ฮั่วซือหานก็ไม่รับเลยสักครั้ง

หัวใจของลี่เจียวค่อยๆ จมดิ่งลงสู่ก้นบึ้ง ฮั่วซือหานไม่รับสายเธอ

เมื่อคืนฮั่วซือหานยังนัดเธอมากินข้าวที่นี่ แต่วันนี้กลับไร้เงาเขา

เขาหมายความว่าไง?

พรวด

ตอนนั้นเอง เย่ฮวนเอ่อร์ก็หัวเราะออกมา เธอคอยสังเกตสีหน้าของลี่เจียวตลอด เห็นว่าหน้าของลี่เจียวเริ่มซีดเซียวก็รู้ได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

เย่ฮวนเอ่อร์หัวเราะเยาะอย่างไร้ความปรานี “ลี่เจียว เกิดอะไรขึ้นล่ะ ทำไมพี่ฉันยังไม่มา เธอไม่โทรหาเขาแล้วเหรอ บอกมาสิว่าเขาพูดว่าไง เขาบอกว่าอยู่ระหว่างทางหรือเปล่า?”

มองเห็นรอยยิ้มเย้ยหยันบนหน้าของเย่ฮวนเอ่อร์ ลี่เจียวกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อก็ไม่รู้สึกเจ็บ