บทที่ 819

เสียงทุ้มนุ่มของฟู่อวิ๋นเซินกระซิบอยู่ข้างหูเย่ฮวนเอ่อร์ “เวลาตีลูก ให้ยืดตัวตรง เล็งไปข้างหน้า ออกแรงที่แขนแล้วเหวี่ยงทีเดียวให้เข้าเป้า ขอแค่มีสมาธิ แล้วมุ่งไปยังเป้าหมายที่คุณต้องการ คุณจะทำสำเร็จแน่นอน”

น้ำเสียงเขาอ่อนโยนเหมือนคุณครูที่เต็มไปด้วยความอดทน คอยสอนเธออยู่ข้างหู

เย่ฮวนเอ่อร์นึกถึงเฉินจิ้นขึ้นมาอีกครั้ง “ประธานฟู่ คุณทำให้ฉันนึกถึงคนคนหนึ่งเสมอเลยค่ะ”

ฟู่อวิ๋นเซิน “ใครเหรอ?”

เย่ฮวนเอ่อร์ไม่ตอบ

ฟู่อวิ๋นเซินก้มลงมองเธอ “ทำไมไม่พูดล่ะ เขาเป็นแฟนเก่าคุณเหรอ?”

เย่ฮวนเอ่อร์พยักหน้า “อืม”

“พวกคุณยังติดต่อกันอยู่ไหม?”

เย่ฮวนเอ่อร์ยิ้มขื่นๆ “เราไม่ได้ติดต่อกันมาสามปีแล้ว”

“งั้นทำไมคุณถึงยังนึกถึงเขาอยู่ หรือว่ายังชอบเขา?”

ฟู่อวิ๋นเซินถามว่าเธอยังชอบเฉินจิ้นอยู่หรือเปล่า

เย่ฮวนเอ่อร์เงยหน้ามองเขา “ประธานฟู่ ขอบคุณที่สอนฉันนะคะ ฉันว่าฉันเข้าใจแล้ว”

เธอเปลี่ยนเรื่อง ไม่อยากพูดถึงอีก

ฟู่อวิ๋นเซินปล่อยมือจากเธอ ถอยออกไปสองก้าว “งั้นก็สู้ๆ นะ”

เย่ฮวนเอ่อร์ถือไม้กอล์ฟไว้ แล้วใช้เวลาเล็กน้อยนึกทบทวนที่เขาสอน ตอนนั้นเอง เธอก็รู้สึกได้ถึงสายตาเย็นเยียบที่มองมาอีกครั้ง พอเงยหน้าขึ้น ก็เจอสายตาของจ้าวอี้อีกแล้ว

จ้าวอี้คนนี้เหมือนพวกโรคจิตจ้องแต่จะสอดส่องเธอกับฟู่อวิ๋นเซิน

เมื่อกี้เธอช่วยฟู่อวิ๋นเซินถอดเสื้อ ตอนนี้ก็ถูกเขาโอบสอนตีลูกอีก สีหน้าของจ้าวอี้เข้มจนแทบดำ ไม่อยากมองเลยจริงๆ

เย่ฮวนเอ่อร์ไม่สนใจเขา ตอนนั้นคุณวิลเลียมพูดขึ้น “คุณหนูเย่ ถึงตาคุณแล้วนะครับ”

เย่ฮวนเอ่อร์ยิ้มบาง “คุณวิลเลียม งั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะคะ”

เธอยืนหลังตรง เล็งไปยังหลุมอย่างตั้งใจ ทำตามวิธีที่ฟู่อวิ๋นเซินสอนไว้ เธอออกแรงที่แขนแล้วเหวี่ยงไม้ไปอย่างแม่นยำ