บทที่ 820

ฟู่อวิ๋นเซินพยักหน้า “ใช่”

เย่ฮวนเอ่อร์ “งั้น…ฉันขอให้พนักงานเปิดอีกห้องให้เราสองคนดีไหม?”

เธอพูดพลางจะเดินออกจากห้องไป

แต่ฟู่อวิ๋นเซินกลับคว้าแขนเธอไว้ แล้วผลักเธอไปติดผนังทันที

“ประธานฟู่…คุณทำอะไรน่ะ?”

ฟู่อวิ๋นเซินยกแขนขึ้นยันผนัง กักตัวเธอไว้ในอ้อมแขนของเขา พร้อมกับยิ้มมุมปาก “เราสองคนไม่ใช่แฟนกันเหรอ? ถ้าคุณเดินออกไปขอเปิดอีกห้องหนึ่ง แล้ววิลเลียมรู้เข้า ความสัมพันธ์ของเราจะโป๊ะแตกทันทีนะ หรือคุณอยากถูกไล่ออกไป?”

เย่ฮวนเอ่อร์รีบส่ายหน้า “ฉันไม่อยากถูกไล่ค่ะ! แต่…ฉันกับคุณมาอาบน้ำในห้องเดียวกัน มันไม่แปลกเหรอ?”

ฟู่อวิ๋นเซิน “ตรงไหนแปลก? หรือว่า...คุณอยากจะอาบกับผม...พร้อมกัน?”

เขาเน้นคำว่า “อาบด้วยกัน” อย่างจงใจ ทำให้เย่ฮวนเอ่อร์เบิกตากว้างทันที “ฉันไม่อยากทำแบบนั้นสักหน่อย!”

“ในเมื่อเธอไม่อยาก งั้นเธอก็อาบของเธอ ฉันก็อาบของฉัน แยกกันแล้วจะมีอะไรแปลก?” เขาย้อนถามอย่างมีเหตุผล

เย่ฮวนเอ่อร์ “...”

เธอพบว่าเขาพูดมีเหตุผลดีแท้ ถ้าต่างคนต่างอาบ ก็ไม่เห็นต้องเขินอะไรเลย

ตอนนั้นเอง ฟู่อวิ๋นเซินก็ถามขึ้นอีก “วิลเลียมยังรอเราอยู่ คุณจะอาบก่อน หรือให้ผมอาบก่อน?”

เย่ฮวนเอ่อร์ “ประธานฟู่ งั้นคุณอาบก่อนก็ได้ค่ะ”

ฟู่อวิ๋นเซินพยักหน้า “ได้”

เขายืนตัวตรง ถอนแขนกลับ แล้วหมุนตัวเดินเข้าไปในห้องน้ำ

เมื่อกลิ่นอายความเป็นชายจากตัวเขาหายไป เย่ฮวนเอ่อร์ก็พิงผนัง สูดหายใจลึก

กลิ่นตัวของฟู่อวิ๋นเซินไม่เหมือนเฉินจิ้น เฉินจิ้นมักมีกลิ่นแดดอุ่นๆ ส่วนฟู่อวิ๋นเซินมีกลิ่นหอมจากน้ำหอมกลิ่นไม้ราคาแพง เย็น สงบ มีระดับ ก็แน่อยู่แล้ว คนหนึ่งเคยเป็นคนจน คนหนึ่งเป็นเจ้าพ่อวงการธุรกิจ จะเป็นคนเดียวกันได้ยังไง?