บทที่ 821

ขณะนั้นเองฟู่อวิ๋นเซินก็เดินมายืนอยู่ด้านหลังของเธอ “คุณหนูเย่ อย่าร้องเสียงดังเลย ที่นี่เก็บเสียงไม่ดี ถ้ามีใครได้ยินเข้า อาจจะเข้าใจผิดคิดว่าเรากำลังทำเรื่องไม่ดีอยู่ก็ได้”

ใบหน้าขนาดฝ่ามือของเย่ฮวนเอ่อร์แดงก่ำไปหมด เธอคิดว่าเขาอาบน้ำเสร็จแล้ว ที่จริงเขาอาบเสร็จแล้วจริงๆ แต่ยังไม่ได้ใส่เสื้อ

ไม่สิ ถ้าจะให้แม่นยำ เขาสวมกางเกงสแล็กสีดำแล้ว แต่ท่อนบนยังเปลือยอยู่

เมื่อครู่เธอมองผ่านๆ ไปแวบหนึ่ง เห็นผิวของเขาเป็นสีน้ำผึ้งสุขภาพดี แผงอกแน่นไหล่กว้างเอวสอบ กล้ามท้องเป็นลอนชัดเจน เส้นวีตรงช่วงเอวพาดเข้าไปในกางเกงสแล็กดูชวนจินตนาการ รู้สึกร้อนวูบวาบไปหมด

ภาพที่เห็นนั้นรุนแรงเกินไป สำหรับคนที่โลกแห่งความรักว่างเปล่ามานานสามปีอย่างเธอ เย่ฮวนเอ่อร์รู้สึกว่าในหัวของตัวเองมีแต่เสียง “หึ่งๆ”

ตอนนี้เขากำลังยืนอยู่ข้างหลังเธอแล้วพูดกับเธอ เสียงทุ้มมีเสน่ห์ เย่ฮวนเอ่อร์ถึงกับรู้สึกว่าแค่ได้ยินเสียง หูเธอก็จะตั้งท้องอยู่แล้ว

เย่ฮวนเอ่อร์ “ฉัน...ฉันจะไม่ร้องแล้ว”

ฟู่อวิ๋นเซิน “มีเรื่องจะคุยกับฉันเหรอ?”

เย่ฮวนเอ่อร์ค่อยๆ หันกลับไป เธอก้มหน้าไม่กล้ามองเขา “ประธานฟู่...โทรศัพท์ของคุณค่ะ”

ฟู่อวิ๋นเซินรับโทรศัพท์ไปแล้วกดรับสาย “ฮัลโหล...”

“ประธานฟู่ มีเอกสารด่วนในบริษัทต้องการลายเซ็นของคุณค่ะ...”

เย่ฮวนเอ่อร์ได้ยินเสียงทางนั้นกำลังรายงานงานให้เขาฟัง ควรจะเป็นเลขานุการของเขา

ฟู่อวิ๋นเซินเปลี่ยนมือถือจากมือซ้ายไปข้างขวา “รู้แล้ว ส่งเอกสารเข้ามือถือฉัน เดี๋ยวฉันจัดการให้”

เย่ฮวนเอ่อร์มองเห็นเขาเปลี่ยนมือถือจากมือซ้ายไปขวามือก็ชะงัก เพราะเฉินจิ้นเวลาโทรศัพท์ก็ชอบเปลี่ยนจากมือซ้ายไปมือขวาเหมือนกัน เป็นพฤติกรรมที่ทำจนติดเป็นนิสัย

ทำไมฟู่อวิ๋นเซินถึงมีท่าทางเหมือนเฉินจิ้นเป๊ะขนาดนี้?

รูปร่างหน้าตาของคนอาจเปลี่ยนไปได้ แต่พฤติกรรมที่ฝังลึกอยู่ในกระดูกนั้นยากที่จะเปลี่ยน

เย่ฮวนเอ่อร์นิ่งอึ้งไป เธอมักจะเห็นเงาของเฉินจิ้นในตัวของฟู่อวิ๋นเซินอยู่เสมอ หรือว่า...