บทที่ 833

ฟู่อวิ๋นเซินก้มตามองใบหน้าของเธอที่กำลังพยายามดิ้นรน แล้วจู่ๆ ก็เอ่ยถามขึ้น “หมายความว่ายังไง?”

ขนตาของเย่ฮวนเอ่อร์สั่นเบา “หมายความว่ายังไงคะ หนูไม่เข้าใจที่ประธานฟู่พูดเลย”

ฟู่อวิ๋นเซินหัวเราะเย็นชา เอื้อมมือมาจับปลายคางเล็กของเธอ “ก่อนหน้านี้ตอนที่เธอต้องการความช่วยเหลือจากฉัน ไม่เห็นจะเป็นแบบนี้ ตอนนั้นเธอร้อนแรงแค่ไหน ให้ฉันทวนความจำให้ไหม?”

ภาพเหตุการณ์ตอนที่ทั้งสองเคยใกล้ชิดกันในคลับส่วนตัวผุดขึ้นมาในหัว เย่ฮวนเอ่อร์ใบหน้าแดงระเรื่อ “ประธานฟู่ ปล่อยก่อนค่ะ!”

ฟู่อวิ๋นเซินยิ่งยิ้มเย็น “ตอนนี้พอวิกฤตผ่านไป ฉันก็ไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว คุณหนูเย่เลยจะเขี่ยฉันทิ้ง แล้วหาคนใหม่?”

เย่ฮวนเอ่อร์มองเขา “หาคนใหม่อะไร ประธานฟู่ คุณพูดอะไรให้มันดีๆ หน่อยได้ไหม?”

“ฉันพูดผิดตรงไหน หลี่หรงคนนั้นไม่ใช่คนใหม่ของเธอหรือไง?” พูดจบ ฟู่อวิ๋นเซินก็บีบปลายคางเธอแน่นขึ้น ลากใบหน้าของเธอมาใกล้ตนเอง “เธอชอบแบบไหนกันแน่ ตอนนี้ไม่ชอบพวกทายาทเศรษฐีอย่างจ้าวอี้แล้ว แต่กลับชอบพวกอาจารย์หนุ่มมีสมอง? รสนิยมของคุณหนูเย่เปลี่ยนเร็วขนาดนี้ สามปีที่ผ่านมาไม่มีผู้ชายขาดเลยสินะ?”

เย่ฮวนเอ่อร์เบิกตากว้าง ไม่คิดว่าเขาจะพูดจาทำร้ายเธอขนาดนี้

คำพูดของเขาเหมือนเข็มที่ทิ่มแทงหัวใจเธอทีละเล่ม

“พอแล้ว ฟู่อวิ๋นเซิน! หยุดพูดเดี๋ยวนี้!”

ฟู่อวิ๋นเซินเงียบลง

เย่ฮวนเอ่อร์สะบัดตัวหลุดจากเขา “เรื่องส่วนตัวของฉัน ไม่เกี่ยวอะไรกับประธานฟู่!”

พูดจบ เย่ฮวนเอ่อร์ก็หมุนตัวจะเดินหนี

เธอรู้สึกตลกกับตัวเอง เห็นทีในสายตาของเขา เธอคงเป็นผู้หญิงแบบนั้นจริงๆ

แต่แล้วฟู่อวิ๋นเซินก็รีบสาวเท้าตามมา คว้าข้อมือเรียวของเธอไว้อีกครั้ง

เย่ฮวนเอ่อร์ชะงัก “ประธานฟู่ คุณต้องการอะไรกันแน่?”