บทที่ 844

ตอนนี้ทั้งเมืองตี้ตูถูกค้นหาแทบจะทั่วทุกซอกทุกมุมแล้ว แต่ก็ยังไม่พบแม้แต่เงาของคนงานคนนั้น

ขณะนั้นเอง เย่ฮวนเอ่อร์ก็พลันนึกถึงสถานที่แห่งหนึ่งขึ้นมาได้ “ฉันนึกออกแล้ว!”

“คุณหนู คุณนึกออกว่าอะไรครับ?”

เย่ฮวนเอ่อร์พูดอย่างตื่นเต้น “เรารีบไปที่นึงกัน ฉันสงสัยว่าคนงานคนนั้นน่าจะอยู่ที่นั่น!”

“ได้ครับคุณหนู เรารีบไปกันเลย”

เย่ฮวนเอ่อร์ที่ตอนแรกนั่งพักอยู่ก็ลุกขึ้นทันที แต่เพราะรีบร้อนเกินไป ขณะที่กำลังจะหมุนตัวกลับเท้าเธอก็พลิกขึ้นมาโดยไม่ทันระวัง ร่างของเธอล้มลงไปข้างหน้า

“อ๊า!” เย่ฮวนเอ่อร์ร้องตกใจ เธอคิดว่าร่างของเธอกำลังจะกระแทกพื้นเต็มแรง

แต่ความเจ็บปวดที่คาดไว้กลับไม่เกิดขึ้น เพราะมีแขนที่แข็งแรงข้างหนึ่งโอบรัดเข้าที่เอวของเธอไว้แน่นหนา ปกป้องเธออย่างมั่นคงไว้ในอ้อมอกที่อบอุ่นและกว้างขวาง

เย่ฮวนเอ่อร์เงยหน้าขึ้น เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่สวมหน้ากากของฟู่อวิ๋นเซิน

เป็นฟู่อวิ๋นเซินจริงๆ ที่มาที่นี่

เขาเพิ่งลงจากรถและเห็นพอดีว่าเย่ฮวนเอ่อร์กำลังจะล้ม จึงรีบเข้ามาประคองไว้ทันเวลา

เย่ฮวนเอ่อร์ไม่คิดว่าเขาจะมา สมองเธอว่างเปล่าไปสองวินาที ก่อนจะรีบตั้งสติและลุกขึ้นยืน “ประธานฟู่ คุณมาทำไม?”

ฟู่อวิ๋นเซินมองเธอ “วันนี้เธอไปหาฉันที่บริษัทใช่ไหม?”

เย่ฮวนเอ่อร์ยิ้มเล็กน้อย “อืม”

“เธอมาหาฉันเพราะมีเรื่องอะไร?”

“ก่อนหน้านี้มีเรื่องอยู่ แต่ตอนนี้ไม่มีแล้วค่ะ ประธานฟู่ ฉันมีธุระ ต้องไปก่อนนะคะ”