บทที่ 85

แต่คุณนายใหญ่ฮั่วไม่ได้รับรูปนั้น เพราะฉือหว่านรีบเก็บมันกลับลงไปในกล่องอย่างรวดเร็ว “คุณย่าคะ นี่เป็นรูปตอนหนูเด็กๆ ค่ะ ถ่ายออกมาไม่สวยเลย ให้คุณย่าดูไม่ได้หรอกค่ะ”

คุณนายใหญ่ฮั่วยิ้ม ขำเบาๆ “หวานหว่านของย่าจะมีช่วงเวลาที่ดูไม่สวยด้วยเหรอ?”

ลุงฝู พ่อบ้านรีบกล่าวเสริมขึ้นมาทันที “ไม่มีทางแน่นอนครับ”

มองดูคุณย่าที่แสนอบอุ่นและลุงฝูที่ใจดี ฉือหว่านก้มหน้าลง ตักรังนกขึ้นมาทานคำหนึ่ง

ขณะนั้นเอง เสียงของสาวใช้ก็ดังขึ้นมา “คุณชาย”

ฉือหว่านเงยหน้าขึ้นมอง ฮั่วซือหานกลับมาแล้ว

คุณนายใหญ่ฮั่วยิ้มออกมา “ซือหาน กลับมาแล้วเหรอ?”

ฮั่วซือหานถอดเสื้อสูทออกแล้วยื่นให้สาวใช้ ก่อนจะก้าวขายาวเข้ามาในห้องรับแขก

ขณะนั้นเอง ฉือหว่านรู้สึกถึงรสชาติแปลกๆ ในรังนก เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย “คุณย่า ค่ะ ในรังนกถ้วยนี้ใส่อะไรลงไปหรือเปล่าคะ? รู้สึกว่ารสชาติมันแปลกๆ”

คุณนายใหญ่ฮั่วยิ้มกว้างขึ้น “หวานหว่าน หนูสังเกตเห็นแล้วเหรอ? ย่าให้เขาเติมสมุนไพรช่วยบำรุงครรภ์ลงไป”

บำรุงครรภ์?

ฉือหว่านมองถ้วยรังนกในมือตัวเอง ขมวดคิ้วจนหน้าผากเต้นตุบๆ “…”

เธอกับฮั่วซือหานยังไม่เคยนอนด้วยกันเลย ต่อให้ดื่มยาบำรุงครรภ์มากแค่ไหน มันก็ไม่มีวันตั้งท้องได้!

“คุณย่า!”

คุณนายใหญ่ฮั่วจับมือฉือหว่านไว้ “หวานหว่าน ลูกกับซือหานก็ควรจะมีลูกกันได้แล้วนะ ย่าแก่ลงทุกวัน ความหวังสูงสุดของย่าก็คือการได้อุ้มเหลนก่อนที่ย่าจะจากไป”

มองดูแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและความปรารถนา ฉือหว่านรู้ว่าเธอคงทำให้คุณนายใหญ่ต้องผิดหวัง

ขณะนั้นเอง ฮั่วซือหานนั่งลงข้างๆ เธอ แล้วยื่นมือมาคล้องไหล่เธอไว้

“คุณย่า หวานหว่านยังเด็กอยู่ เรื่องมีลูกไม่ต้องรีบก็ได้ครับ”

ฉือหว่านหันไปมองใบหน้าหล่อเหลาของเขา นี่เขากำลังโยนปัญหามาให้เธอรับแทนงั้นเหรอ?

"คุณย่าคะ จริงๆ แล้วหนูอยากมีลูกนะคะ"

ฮั่วซือหานถึงกับชะงัก เขาก้มลงมองเธอ เธออยากมีลูกอย่างนั้นเหรอ?

แต่แล้วฉือหว่านกะพริบตาปริบๆ อย่างขี้เล่น ดวงตากลมโตของเธอเปล่งประกายพราวระยับ “แต่ก็เพราะว่าซือหานทำงานหนักเกินไป พอกลับเข้าห้องมาเขาก็หมดแรงเสียแล้ว”