บทที่ 857

ฟู่อวิ๋นเซินเจ็บจนน้ำตาแทบเล็ด บริเวณลูกกระเดือกคือจุดที่บอบบางและไวต่อความรู้สึกที่สุดของผู้ชาย โดนกัดเข้าไปแบบนั้น เขารู้สึกเหมือนตัวเองจะขาดใจตายอยู่บนร่างของเย่ฮวนเอ่อร์ให้ได้

เย่ฮวนเอ่อร์ผละออก มองเขา “เจ็บไหม?”

ที่ลำคอของฟู่อวิ๋นเซินมีรอยฟันเล็กๆ ชัดเจน เป็นรอยที่เธอกัดไว้

ฟู่อวิ๋นเซินตอบเสียงแหบ “เจ็บ”

“งั้นจำไว้นะ เจ็บแบบนี้แหละ ถ้าอีกครั้งยังกล้าไปคุยกับผู้หญิงอื่น ฉันจะ…”

ฟู่อวิ๋นเซินยิ้มมุมปากแล้วพูดแทรก “ฉันเข้าใจแล้ว”

“คุณเข้าใจอะไร?”

“เข้าใจว่าเธอกำลังหึงฉันอยู่!”

เขาบอกว่าเธอกำลังหึง

หัวใจของเย่ฮวนเอ่อร์สะดุดวูบ รีบปฏิเสธ “ฉันเปล่า…”

“หึงก็คือหึง อย่าปฏิเสธเลย คุณหนูใหญ่เย่!”

เย่ฮวนเอ่อร์พูดอะไรไม่ออก ได้แต่ใช้ดวงตากลมโตเปียกชื้นจ้องเขาเขม็ง

ฟู่อวิ๋นเซินถูกเธอมองด้วยแววตาแบบนั้นจนรู้สึกคันยุบยิบไปทั้งหัวใจ เขาก้มหน้าลงจูบเธออีกครั้ง

ทั้งสองคนจูบกันอย่างดูดดื่ม เย่ฮวนเอ่อร์สวมชุดนอนสายเดี่ยวสีแชมเปญ เดิมเธอกำลังจะเข้านอน ตอนออกมาข้างนอกเลยใส่คาร์ดิแกนสีเหลืองอ่อนคลุมไว้

ตอนนี้คาร์ดิแกนลื่นไหลหล่นจากไหล่เนียนใสของเธอ ฟู่อวิ๋นเซินเริ่มไล้จูบจากซอกคอขาวนวลลงไปด้านล่าง

เย่ฮวนเอ่อร์รู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นน้ำไปหมด เธอพยายามยึดสติไว้ “ฟู่อวิ๋นเซิน นี่มันในรถนะ…”

ฟู่อวิ๋นเซินกระซิบเสียงแหบ “ไปที่บ้านฉันดีไหม?”

เย่ฮวนเอ่อร์ “ฉัน…”

ฟู่อวิ๋นเซิน “ฉันทนไม่ไหวแล้ว เอาที่นี่เลยก็ได้ เราเคยลองในรถหรือยังนะ?”

เย่ฮวนเอ่อร์หน้าแดง อย่างที่เขาว่าจริง พวกเขายังไม่เคยลองในรถ

แต่เธอก็นึกขึ้นได้อีกอย่าง “ฟู่อวิ๋นเซิน ที่นี่ไม่มี...”

“ไม่มีอะไร?”

เย่ฮวนเอ่อร์กระซิบเบาๆ “ไม่มี...ถุงยางอนามัย!”

ฟู่อวิ๋นเซินจูบเธอ ลมหายใจร้อนระอุ “ไม่ต้องใช้หรอก…”