บทที่ 870

ฟู่อวิ๋นเซินลูบศีรษะเล็กๆ ของลั่วเป่าเอ่อร์ “ขอบคุณเป่าเอ่อร์ที่ชมครับ”

ฉือหว่านหัวเราะ “เป่าเอ่อร์ เรานั่งกันเถอะ”

“อื้ม ได้เลย”

ฉือหว่านกับลั่วเป่าเอ่อร์นั่งฝั่งหนึ่ง ส่วนเย่ฮวนเอ่อร์กับฟู่อวิ๋นเซินก็นั่งอีกฝั่ง พนักงานเริ่มทยอยเสิร์ฟอาหาร

เย่ฮวนเอ่อร์ถาม “หวานหว่าน แล้วทางพี่ชายฉันเป็นยังไงบ้าง?”

ฉือหว่านไม่อยากให้เย่ฮวนเอ่อร์ต้องกังวล เธอรู้ว่าเย่ฮวนเอ่อร์กับฟู่อวิ๋นเซินเพิ่งได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง กำลังอยู่ในช่วงรักหวานชื่น “ฮวนเอ่อร์ ไม่ต้องห่วงนะ ทางพี่ชายเธอ ไม่นานก็น่าจะจัดการได้แล้ว”

เย่ฮวนเอ่อร์พยักหน้า “งั้นก็ดีแล้วล่ะ”

ฟู่อวิ๋นเซินพูดขึ้น “คุณฉือ ถ้าทางประธานฮั่วมีอะไรให้ช่วย ก็บอกผมได้เลยนะครับ”

ฉือหว่านมองฟู่อวิ๋นเซิน ชายหนุ่มที่เคยยากจนในวันนั้น ตอนนี้ได้กลายเป็นดาวรุ่งแห่งวงการธุรกิจ เขากับเย่ฮวนเอ่อร์ คุณหนูที่เติบโตมาด้วยความรักและเอาใจ เป็นคู่ที่เหมาะสมกันอย่างยิ่ง ความรักที่มีพื้นฐานจากความเท่าเทียมกัน มักจะงดงามเสมอ

เธอยิ้มอย่างยินดี แล้วสายตาก็เลื่อนไปยังใบหน้าของฟู่อวิ๋นเซิน “ประธานฟู่ ใบหน้าของคุณโดนน้ำกรดใช่ไหมคะ?”

ฟู่อวิ๋นเซินหันไปมองเย่ฮวนเอ่อร์

เย่ฮวนเอ่อร์ยิ้ม “อวิ๋นเซิน ฉันเป็นคนบอกหวานหว่านเอง หวานหว่านคือหมอเทวดา C-Shen ฉันอยากให้เธอช่วยรักษาหน้าคุณ”

ฉือหว่านพูดขึ้น “ประธานฟู่ ถ้าคุณไม่รังเกียจ จะถอดหน้ากากให้ฉันดูแผลหน่อยได้ไหมคะ?”

เย่ฮวนเอ่อร์มองเขาอย่างให้กำลังใจและคาดหวัง “อวิ๋นเซิน ฉันไม่อยากให้คุณต้องใส่หน้ากากไปตลอดชีวิต หวานหว่านช่วยคุณได้แน่นอน”

ฟู่อวิ๋นเซินยิ้มบาง “คุณฉือ ใบหน้าผมมันดูแย่มาก ผมกลัวว่าจะทำให้ทุกคนตกใจ โดยเฉพาะเป่าเอ่อร์”

ลั่วเป่าเอ่อร์ยิ้มหวาน “แด๊ดดี้ คนที่จิตใจน่าเกลียดเท่านั้นแหละที่น่าเกลียดจริงๆ หนูไม่กลัวเลย”

ฉือหว่านก็พูดขึ้น “ประธานฟู่ ฉันเป็นหมอนะคะ คุณจะทำให้ฉันตกใจได้ คงไม่ง่ายหรอก”

ฉือหว่านกับลั่วเป่าเอ่อร์ต่างก็เป็นคนที่อบอุ่น ฟู่อวิ๋นเซินสัมผัสได้ เขาจึงไม่มีความกังวลอีก และยื่นมือไปถอดหน้ากากออก