บทที่ 872

เย่ฮวนเอ่อร์กับลั่วเป่าเอ่อร์เป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ดังนั้นหลังจากฟู่อวิ๋นเซินพาพวกเธอเข้าห้อง เขาก็รู้หน้าที่ดีและออกไปเอง

เย่ฮวนเอ่อร์จัดเสื้อผ้าให้ลั่วเป่าเอ่อร์เสร็จแล้วจึงพูดขึ้น “เข้ามาได้แล้ว”

ฟู่อวิ๋นเซินเดินเข้ามา

ลั่วเป่าเอ่อร์พูดอย่างดีใจ “แม่ทูนหัว คืนนี้พ่อทูนหัวจะนอนกับเราด้วยไหม?”

เย่ฮวนเอ่อร์ส่ายหน้า “แน่นอนว่าไม่”

ลั่วเป่าเอ่อร์ “ทำไมล่ะ?”

เย่ฮวนเอ่อร์จุ๊บลั่วเป่าเอ่อร์เบาๆ หนึ่งที “เพราะว่าเป่าเอ่อร์เป็นเด็กผู้หญิง เด็กผู้หญิงห้ามนอนกับผู้ชายคนอื่นนอกจากพ่อ นี่เป็นความลับเล็กๆ ของผู้หญิงเรา”

ลั่วเป่าเอ่อร์พยักหน้าเหมือนเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง “หม่ามี้ก็สอนเป่าเอ่อร์แบบนี้เหมือนกัน”

เย่ฮวนเอ่อร์หยิบหนังสือนิทานเล่มหนึ่งให้ฟู่อวิ๋นเซิน “ฉันจะไปอาบน้ำ นายอ่านนิทานให้เป่าเอ่อร์ก่อนนะ”

ฟู่อวิ๋นเซินรับหนังสือ “โอเค ฝากฉันได้เลย”

เย่ฮวนเอ่อร์เดินไปที่ห้องอาบน้ำ ก่อนเข้าไปก็หันกลับมามอง ลั่วเป่าเอ่อร์นอนอย่างว่าง่ายบนเตียง ส่วนฟู่อวิ๋นเซินพิงหัวเตียง อ่านนิทานให้เธอฟัง

น้ำเสียงของเขานุ่มลึกและมีเสน่ห์ อ่านนิทานออกมาน่าฟังมาก

เขาเป็นคนที่มีความอดทนกับเด็กมากจริงๆ

เย่ฮวนเอ่อร์ยิ้มมุมปากก่อนจะเข้าไปอาบน้ำ

เมื่อเย่ฮวนเอ่อร์อาบน้ำเสร็จเดินออกมา ลั่วเป่าเอ่อร์ก็หลับไปแล้ว เธอเอ่ยถามเบาๆ “เป่าเอ่อร์หลับแล้วเหรอ?”

ฟู่อวิ๋นเซินวางหนังสือนิทานลง แล้วห่มผ้าให้เป่าเอ่อร์ “ใช่ หลับแล้ว”

เย่ฮวนเอ่อร์ใช้ผ้าเช็ดผมยาวที่ยังเปียกอยู่ “ประธานฟู่ งั้นคุณก็ไปนอนห้องข้างๆ ได้แล้ว”

ฟู่อวิ๋นเซินคว้าแขนเรียวของเธอเบาๆ แล้วดึงให้เธอไปนั่งบนตัก “จะไล่ผมเหรอ?”

เย่ฮวนเอ่อร์ “แล้วจะให้ทำยังไง?”

ฟู่อวิ๋นเซิน “คืนนี้ผมนอนที่นี่ได้ไหม ผมนอนบนโซฟา”

เย่ฮวนเอ่อร์ “ก็ห้องข้างๆ มีเตียง ทำไมถึงต้องมานอนโซฟา”

“เพราะที่นี่มีเธอไง”

ฟู่อวิ๋นเซินจูบเย่ฮวนเอ่อร์

เย่ฮวนเอ่อร์รีบยกมือขึ้นปิดปากเขา “ไม่ได้นะ เป่าเอ่อร์อยู่ที่นี่”