บทที่ 877

เย่ฮวนเอ่อร์หัวเราะเย็น “หลินเจี๋ย เธอบอกว่ารักฟู่อวิ๋นเซิน แล้วนี่คือวิธีแสดงความรักของเธอเหรอ? ใช้ดอกบัวหิมะมาแบล็กเมลฉัน บังคับให้ฉันเลิกกับฟู่อวิ๋นเซิน แผนของเธอนี่มันร้ายกาจจริงๆ!”

หลินเจี๋ยยิ้มมุมปาก “งั้นเรามาแข่งกันสิว่าใครรักฟู่อวิ๋นเซินมากกว่า ใครรักมากพอจะยอมเสียสละเพื่อเขา ใครยอมแพ้...คนนั้นก็แพ้”

มือทั้งสองข้างของเย่ฮวนเอ่อร์ที่แนบอยู่ข้างตัวกำแน่นขึ้นทันที

แต่เธอไม่พูดอะไร เพียงแค่จ้องหลินเจี๋ยด้วยสายตาเย็นเยียบ แล้วหันหลังจากไป

หลังจากเย่ฮวนเอ่อร์เดินจากไป ชายคนหนึ่งก็เดินออกมาจากมุมหนึ่ง

เขาคือจ้าวอี้

จ้าวอี้เดินทางมาทิเบตร่วมกับหลินเจี๋ย ตอนนี้ทั้งสองเป็นพันธมิตรที่ร่วมมือกันแล้ว

จ้าวอี้มองตามหลังเย่ฮวนเอ่อร์ที่หายไป “หลินเจี๋ย เธอคิดว่าเย่ฮวนเอ่อร์จะเลิกกับฟู่อวิ๋นเซินไหม?”

หลินเจี๋ย “คุณชายจ้าว แล้วคุณคิดว่าไงล่ะ?”

จ้าวอี้ “ต้องเลิกแน่ เย่ฮวนเอ่อร์รักฟู่อวิ๋นเซินมาก ไม่ว่าจะสามปีก่อนหรือสามปีหลัง”

หลินเจี๋ย “ใช่ เราต่างก็รู้ว่าเย่ฮวนเอ่อร์รักฟู่อวิ๋นเซินมาก เพราะงั้นเธอจะต้องยอมเลิกกับเขาแน่นอน”

จ้าวอี้หันไปมองหลินเจี๋ย “หลินเจี๋ย ไม่นึกเลยนะว่าเธอก็มีวิธีของเธอเหมือนกัน”

“ถ้าฉันไม่มีวิธี แล้วจะอยู่ข้างกายฟู่อวิ๋นเซินได้ตลอดสามปีที่ผ่านมาเหรอ? คุณหนูใหญ่เย่น่ะสู้ฉันไม่ได้หรอก คุณชายจ้าว รอดูวันเธอยกชายในฝันให้คุณได้เลย!”

จ้าวอี้เลิกคิ้วอย่างอารมณ์ดี “หลินเจี๋ย ยินดีที่ได้ร่วมมือกันนะ”

หลินเจี๋ย “ยินดีเช่นกัน”

……

เย่ฮวนเอ่อร์กลับมาที่ห้อง ฟู่อวิ๋นเซินเพิ่งอาบน้ำเสร็จ เขาสวมชุดคลุมสีขาว กำลังอ่านข้อความในโน้ตที่เธอเขียนทิ้งไว้

“ฮวนเอ่อร์ เธอกลับมาแล้วเหรอ?”