บทที่ 882

เธอมองเขาด้วยแววตาเย็นชา เต็มไปด้วยความรำคาญ

ฟู่อวิ๋นเซินเม้มริมฝีปากบาง “ฮวนเอ่อร์ เธอจะงอนฉัน จะเอาแต่ใจก็ได้ แต่เรื่องเลิกกันแบบนี้ อย่าเอามาพูดเล่น ฉันจะไม่เลิกกับเธอเด็ดขาด”

“ฟู่อวิ๋นเซิน ทำไมนายถึงดื้อแบบนี้นะ ฉันพูดแล้วนายไม่เข้าใจเหรอ ฉันบอกแล้วว่าฉันจะเลิกกับนาย!”

“ทำไมล่ะ? เมื่อวานเรายังดีๆ กันอยู่เลย เมื่อคืนเรายังอยู่ด้วยกัน เรายังสัญญากันไว้ว่ากลับไปแล้วจะแต่งงานกัน”

พูดจบฟู่อวิ๋นเซินก็ยื่นมือกดลงบนไหล่ของเย่ฮวนเอ่อร์ “ฮวนเอ่อร์ ฉันต้องการเหตุผล บอกฉันทีว่าทำไมเธอถึงจะเลิกกับฉัน มันเกิดอะไรขึ้นรึเปล่า เธอบอกฉันได้นะ…”

เย่ฮวนเอ่อร์พูดแทรกขึ้น “ใช่! มันเกิดเรื่องขึ้นจริง!”

“เรื่องอะไร?”

“หาดอกบัวหิมะจากภูเขาเทียนซานไม่เจอแล้ว ใบหน้าของนายก็จะไม่มีทางกลับมาเหมือนเดิม!”

ฟู่อวิ๋นเซินชะงักไป บรรยากาศรอบตัวเงียบงันราวความตาย ผ่านไปไม่กี่วินาทีเขาจึงเอ่ยปาก “คุณเลิกกับฉันเพราะเรื่องนี้?”

เย่ฮวนเอ่อร์ยิ้มเยาะมุมปาก “ฟู่อวิ๋นเซิน จริงๆ แล้วนายก็รู้อยู่แก่ใจ นายยังจะถามออกมาทำไม ถามทั้งที่รู้อยู่แล้ว มันสนุกนักเหรอ?”

ฟู่อวิ๋นเซิน “เพราะหาดอกบัวหิมะจากภูเขาเทียนซานไม่เจอ ใบหน้าฉันถึงกลับมาเหมือนเดิมไม่ได้ เธอก็เลยเลิกกับฉัน? ไม่จริง ฉันไม่เชื่อ เธอเคยบอกว่าเธอไม่สนใจใบหน้าของฉันไม่ใช่เหรอ เธอเคยบอกว่า…”

“นั่นฉันโกหกนายทั้งนั้นแหละ ฟู่อวิ๋นเซิน!”

ฟู่อวิ๋นเซินชะงักงัน

เย่ฮวนเอ่อร์ยกมือถอดหน้ากากบนใบหน้าของฟู่อวิ๋นเซินออก

ฟู่อวิ๋นเซินรีบยกมือจะปิดหน้า