บทที่ 881

เย่ฮวนเอ่อร์กำโทรศัพท์ไว้แน่น เธอเองก็ไม่อยากเลิกกับฟู่อวิ๋นเซิน แต่สิ่งที่เธอต้องการคือช่วยเขา

เธอไม่อยากให้เขาต้องใช้ชีวิตอยู่ในเงามืดไปตลอด

เธอหวังว่าสักวันหนึ่ง เขาจะสามารถก้าวออกมา ใช้ชีวิตอย่างแท้จริงภายใต้แสงอาทิตย์

เฉินจิ้นในอดีต สูญเสียบิดาตั้งแต่ยังเด็ก คนอื่นต่างพูดว่าเขาเป็นลูกของพ่อค้ายา เขาเติบโตมาท่ามกลางเงามืด แบกรับตรวนที่หนักอึ้งมาตลอด ภายหลังมารดาก็เสียชีวิต เขาเองก็ประสบอุบัติเหตุตกหน้าผา ชีวิตของเขาดำเนินอยู่ในความมืดเสมอมา

แต่ตอนนี้เขากลายเป็นฟู่อวิ๋นเซิน เขาได้พยายามอย่างสุดกำลังที่จะสัมผัสกับแสงสว่าง และตอนนี้ก็ใกล้จะถึงจุดนั้นแล้ว

เธออยากให้เขาได้มีชีวิตภายใต้แสงอาทิตย์

เย่ฮวนเอ่อร์กำโทรศัพท์ไว้แน่น ตัดใจกล่าว “ฟู่อวิ๋นเซิน ฉันเลิกกับนายแล้ว เรื่องของนาย นายจัดการเอง แค่นี้แหละ ฉันวางสายแล้ว”

เย่ฮวนเอ่อร์กำลังจะวางสาย

แต่ฟู่อวิ๋นเซินตะคอกด้วยความโกรธ “เย่ฮวนเอ่อร์ ออกมา!”

เย่ฮวนเอ่อร์ “ฉันไม่ไป”

ฟู่อวิ๋นเซิน “ในเมื่อจะเลิกกัน งั้นฉันขอให้เธอลงมาพูดกับฉันต่อหน้าเลยแล้วกัน เธอพูดแบบนี้ทางโทรศัพท์มันหมายความว่ายังไง? ตอนนี้ฉันอยู่ข้างล่างตึกเธอแล้ว รีบลงมาเลย”

“ฟู่อวิ๋นเซิน ฉันคิดว่าฉันพูดชัดเจนมากแล้ว ไม่มีอะไรต้องพูดกันอีก”

“เย่ฮวนเอ่อร์ ฉันจะรอเธออยู่ข้างล่าง ถ้าเธอไม่ลงมา ฉันก็จะไม่ไปไหนทั้งนั้น”

“งั้นก็เชิญตามสบาย”

เย่ฮวนเอ่อร์วางสายไปโดยไม่ลังเล

เธอถือโทรศัพท์ไว้ ยืนอยู่ข้างหน้าต่าง มองลงไปที่ฟู่อวิ๋นเซินที่อยู่ด้านล่าง รถหรูของเขาจอดอยู่ตรงนั้น เขาไม่ได้ไปไหน แต่ยืนรออยู่ข้างรถ

เขายืนรอเธออยู่

ทันใดนั้น “ครืน!” ฟ้าผ่าลงมาเสียงดัง

เปาะแปะๆ ฝนเม็ดโตเท่าถั่วตกลงมาจากฟ้า กลายเป็นพายุฝนกระหน่ำ