บทที่ 917

เดิมทีแค่ถูกเรียกว่า "แมวน้อยดุร้าย" เย่ฮวนเอ่อร์ก็ถึงกับตัวแข็งไปแล้ว แต่พอได้ยินว่า "แมวน้อย" กลายเป็น "แมวน้อยเจ้าเล่ห์" เธอก็ถึงกับสูดลมหายใจเย็นเข้าไปอย่างตกใจ มองฟู่อวิ๋นเซินอย่างเหลือเชื่อ

เขาไม่คิดจะฟังสิ่งที่ตัวเองพูดบ้างหรือไง?

เธอไม่ใช่แมวน้อยเจ้าเล่ห์!

ไม่ใช่แน่นอน!

เฉินหยวนหยวนพูดขึ้นว่า “พี่ งั้นพี่รีบไปทำอาหารเช้าเถอะ ฉันกับพี่ฮวนเอ่อร์หิวแล้ว”

ฟู่อวิ๋นเซินวางแก้วน้ำลง “ได้ เดี๋ยวไปทำ”

เขาเดินเข้าไปในห้องครัว

เย่ฮวนเอ่อร์หันไปมองเฉินหยวนหยวนด้วยความกระอักกระอ่วน “หยวนหยวน ฉันขอเข้าห้องหน่อยนะ”

เฉินหยวนหยวนพยักหน้า “ได้เลย”

เย่ฮวนเอ่อร์กลับเข้าไปในห้อง เธอเดินตรงเข้าไปในห้องน้ำ เปิดฝักบัวอาบน้ำทันที

น้ำอุ่นไหลรดจากศีรษะลงมาช่วยบรรเทาความเมื่อยล้าและเจ็บระบมในร่างกายได้เล็กน้อย แต่ผิวขาวเนียนของเธอกลับมีรอยจ้ำแดงเต็มไปหมด เป็นรอยที่ฟู่อวิ๋นเซินทิ้งไว้เมื่อคืน

เมื่อคืนเขาดูเหมือนจะตั้งใจเลยด้วยซ้ำ ตั้งใจจะทิ้งร่องรอยที่เป็นของเขาไว้บนตัวเธอ

ผิวเธอแพ้ง่ายอยู่แล้ว รอยจ้ำเหล่านี้ยิ่งจางช้า

เย่ฮวนเอ่อร์คิดว่าเดี๋ยวคงต้องใส่เสื้อปิดไว้ ไม่อย่างนั้นถ้าหยวนหยวนเห็นคงสงสัยแน่

เย่ฮวนเอ่อร์หลับตาลง ตอนนี้ในหัวเธอล้วนเป็นภาพใบหน้าหล่อเหลาของฟู่อวิ๋นเซิน เมื่อคืนเขาอยู่บนตัวเธอ เหงื่อไหลตามแนวกรอบหน้าหล่อคม มือทั้งสองยันอยู่ข้างลำตัวเธอ แผ่นหลังที่แผ่ออกเต็มไปด้วยพลัง เป็นผู้ชายที่หล่อสมบูรณ์แบบ

เย่ฮวนเอ่อร์รีบสะบัดภาพเขาออกไป เธอกำลังทำอะไรอยู่? ห้ามคิดถึงเขาอีก!

เย่ฮวนเอ่อร์รู้สึกถึงของเหลวบางอย่างไหลออกมา เมื่อคืนเขาไม่ได้ป้องกันเลย ลูกในท้องก็มาจากการที่เขาไม่ยอมป้องกัน และเมื่อคืนเขาก็ยังไม่ป้องกันอีก

เขาไม่คิดบ้างเหรอว่าถ้าเธอท้องจะทำยังไง?

เย่ฮวนเอ่อร์อาบน้ำเสร็จ เปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่แล้วจึงออกจากห้อง เฉินหยวนหยวนกลับจากเดินเล่น ฟู่อวิ๋นเซินก็เตรียมอาหารเช้าเสร็จแล้ว “มากินข้าวเช้าได้แล้ว”

“มาแล้ว”