บทที่ 99

ฮั่วซือหานขมวดคิ้วเข้าหากันทันที เขาเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร มองไปที่เลขาจ้าว “มันหนีไปที่ไหน?”

"หวังกังหนีไปที่บ้านตระกูลฉือครับ! นอกจากนี้ กู้เป่ยเฉินยังเชิญสื่อมวลชน 36 สำนักของไห่เฉิง เพื่อจัดงานแถลงข่าว ในการแถลงข่าวนี้ พวกเขาจะกล่าวหาว่าคุณนายฮั่วทำร้ายและทอดทิ้งพ่อบุญธรรมของตัวเอง!"

ฮั่วซือหานเม้มริมฝีปากแน่น กู้เป่ยเฉินคิดจะทำอะไร!?

"พวกนายทำงานกันยังไง? หวังกังถูกทำให้หมดสภาพไปแล้ว ทำไมถึงยังปล่อยให้เขาหลุดรอดออกมาได้!?"

เมื่อเห็นประธานของตัวเองหัวเสียขึ้นมา เหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหน้าผากของเลขาจ้าวทันที “ท่านประธานครับ เรื่องนี้…”

"ฉันเป็นคนสั่งให้เลขาจ้าวปล่อยหวังกังเองค่ะ" เสียงหวานใสของฉือหว่านดังขึ้นมาแทรก

ฮั่วซือหานหันไปมองฉือหว่านทันที "เธอ?"

ฉือหว่านพยักหน้า "ใช่ ฉันเป็นคนจงใจให้เลขาจ้าวปล่อยเขาไปเอง"

ฮั่วซือหานสายตาลึกซึ้งขึ้น “ทำไมเธอถึงทำแบบนี้? พวกเขากำลังจะจัดงานแถลงข่าว คนชั่วแบบหวังกังคิดจะตามรังควานเธอไปตลอดชีวิต ฉันจะส่งคนไปจับมันที่บ้านตระกูลฉือเองและจะทำให้สื่อมวลชนยกเลิกการแถลงข่าว ทุกอย่างจะเหมือนไม่เคยเกิดขึ้น เรื่องที่เธอไม่อยากให้ใครรู้… จะไม่มีวันถูกเปิดเผย”

ฉือหว่านรู้ดีว่า เขามีอำนาจมากพอที่จะลบเรื่องนี้ออกไปจากโลกใบนี้ได้

เธอเคยคิดมาตลอดว่า ถ้าเขารู้เรื่องอดีตของเธอกับหวังกัง เขาจะคิดยังไง?

แต่เขาไม่ได้คิดอะไรเลย เขากลับปกป้องเธอ

เขาปกป้องบาดแผลเก่าของเธอ ไม่ยอมให้ใครมาเปิดโปงมัน ไม่ยอมให้เธอต้องทนรับสายตาตัดสินจากใคร เขาไม่อยากให้เธอเจ็บปวดอีก

ฉือหว่านกลับ พูดแทรกขึ้นมาก่อน "ประธานฮั่ว… ไม่ต้อง จากนี้ไป คุณไม่ต้องทำอะไรอีกแล้ว เรื่องนี้… ฉันจะจัดการเอง"

เธอจะจัดการเอง?

เธอจะจัดการยังไง?

ฮั่วซือหานมีท่าทีไม่เชื่อใจเธอ “ฉือหว่าน เธอ…”

"ประธานฮั่ว" ฉือหว่านยกมุมปากขึ้น พร้อมกับขยิบตาให้เขาอย่างเจ้าเล่ห์ "คุณช่วยฉันมาแล้วครั้งหนึ่ง ไม่ต้องช่วยอีกหรอกค่ะ ฉันกลัวว่าตัวเองจะไม่มีอะไรตอบแทนคุณ"