บทที่19 น้อยใจ

“ไปกินข้าวกับมันแค่วันเดียว ต้องชมมันต่อหน้าผมขนาดนี้ไหม” เสียงลมหายใจสูดดังเข้าออกยาวๆ และค่อยๆ กลับเข้าสู่จังหวะปกติ สายตาวาวโรจน์ก่อนหน้าค่อยๆ อ่อนลงเมื่อคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างแสดงอาการหวาดกลัวใบหน้าซีดเผือด

“ผมขอโทษ” เมื่อได้สติมือหนายื่นไปกุมมือเล็กสองข้างที่กำเข้าหาแน่นมีอาการสั้นเล็กน้อย เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นบนใบหน้า

เมื่อทุกอย่างเย็นลงรวมถึงอารมณ์ของชายหนุ่มเองด้วย รถยนต์คันหรูกลับเข้าสู่ถนนและมุ่งหน้าไปยังคอนโดของเด็กสาว ภายในรถเงียบสนิทมีเพียงเสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นขณะที่ชายหนุ่มเร่งความเร็วของรถเพียงแค่นั้น

กลางดึกคืนวันศุกร์

ร่างบางนอนบิดเร้าตัวงออยู่บนเตียงเม็ดเหงื่อผุดขึ้นเต็มใบหน้าและรำคอ อาการปวดท้องบิดแรงขึ้นเรื่อยๆ จนตอนนี้เริ่มจะทนไม่ไหว ขนาดทานยาแก้ปวดลงไปสองรอบแล้วอาการก็ยังไม่ทุเลาลง มือเล็กควานหาโทรศัพท์โต๊ะข้างหัวเตียง

ตู๊ด..ตู๊ด..ตู๊ด..รดากดโทรศัพท์ต่อสายหาใครบางคนด้วยมือสั่นเทา รอไม่นานปลายทางก็รับสาย

“ว่าไงยัยตัวแสบ” ปลายสายตอบกลับมาด้วยถ้อยคำดูสนิทสนม

“พี่ทัพบก รดาปวดท้อง” เสียงแผ่วเบาเจือความเจ็บปวดเอ่ยบอกคนปลายสาย

“รดาปวดมากไหม แล้วตอนนี้รดาอยู่ที่ไหน” ทัพบกถามกลับอย่างลนลานคล้ายคนสติหลุด

“รดาอยู่ที่คอนโด พี่ทัพบกช่วยพารดาไปหาหมอที” เสียงหอบเหนื่อยไม่มีแรงพยายามพูดขึ้น

“รดารอพี่แป๊บเดียว พี่กำลังไป” เมื่อตั้งสติได้รถยนต์คันหรูหักพวงมาลัยเลี้ยวรถกลับทันทีหลังจากวางสาย เข็มไมค์ตอนนี้แตะอยู่ที่เลข150 ตามอารมณ์ของคนขับตอนนี้

ตู๊ด..ตู๊ด..ตู๊ด

“มึงมีอะไรทัพบก” คุณหมอหนุ่มที่กำลังนั่งเคลียร์งานอย่างเคร่งเครียดอยู่ที่โรงพยาบาลถามขึ้น เมื่อปลายสายที่โทรมานั้นคือพี่ชาย

“กองทัพเตรียมห้องฉุกเฉินไว้ที กูกำลังพารดาไปโรงพยาบาล” เมื่ออุ้มคนตัวเล็กขึ้นบนรถเรียบร้อย ระหว่างทางไปโรงพยาบาลจึงรีบต่อสายหาน้องชายซึ่งคาดว่าตอนนี้น่าจะอยู่ที่โรงพยาบาล

“รดาเป็นอะไร” มือหนาที่กำลังจรดปลายปากกาลงบนกระดาษจำต้องหยุดชะงักทันทีเมื่อได้ยินชื่อของใครบางคนในบทสนทนา

“ปวดท้อง ตอนนี้แทบไม่ได้สติแล้ว”

สะโพกหนาลุกพรวดพราดจากเก้าอี้ทันทีเมื่อรับรู้ว่าคนตัวเล็กนั้นกำลังไม่สบายอย่างหนัก หลังจากวางสายร่างสูงหุ่นนายแบบก็สาวเท้าเดินออกจากห้องทันทีตรงดิ่งลงมายังชั้นล่างของโรงพยาบาลที่เป็นส่วนของห้องฉุกเฉิน

“ศาสตราจารย์ มีอะไรหรือเปล่าคะ” เมื่อเจ้าของโรงพยาบาลปรากฏตัวที่แผนกฉุกเฉินสีหน้าเคร่งเครียดในเวลากลางดึกแบบนี้สร้างความตกใจให้เจ้าหน้าที่ประจำแผนก

“เตรียมห้องฉุกเฉินให้พร้อม ขอศัลยแพทย์สองคน มีคนไข้กำลังเดินทางมาที่โรงพยาบาลด้วยอาการปวดท้องรุนแรง” กองทัพพยายามควบคุมสติและจัดเตรียมทุกอย่างให้พร้อมที่สุด ปกติด้วยอาชีพที่พบเจอกับการเจ็บป่วยทุกวันเรื่องแบบนี้กลายเป็นเรื่องธรรมดา แต่กับรดาทำให้เขาเกือบควมคุมสติไม่อยู่

เอี๊ยด! เสียงล้อรถเสียดสีกับพื้นถนนบ่งบอกว่ารถคันดังกล่าววิ่งมาด้วยความเร็วก่อนจะเหยียบเบรกกระทันหัน

“รดา เป็นยังไงบ้าง” เสียงราบเรียบถามขึ้นอย่างร้อนรนเมื่อรถจอดสนิทบริเวณด้านหน้าโรงพยาบาล โดยมีกองทัพยืนรออยู่ก่อนแล้ว

“หมดสติ ตั้งแต่อุ้มขึ้นมาบนรถแล้ว” รดานอนขดตัวในชุดนอนตัวโคร่งสีฟ้า ใบหน้าและซอกคอเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อไหลซึมออกมาจนชุดนอนเปียกชุ่มเหมือนคนพึ่งออกกำลังมาอย่างหนัก

ร่างบางถูกอุ้มลงจากรถด้วยฝีมือของกองทัพ มือหนาทั้งสองข้างค่อยๆ วางคนตัวเล็กลงบนเตียงที่เจ้าหน้าที่เข็นมารออย่างเบามือเพราะกลัวเธอเจ็บ

“เตรียมเครื่องอัลตราซาวด์ CT SCAN และเจาะเลือดไปตรวจ ผมขอผลทั้งหมดภายใน 30นาที” คุณหมอหนุ่มทำหน้าที่ดูแลเคสพิเศษนี้ด้วยตัวเอง สิ้นเสียงคำสั่งเจ้าหน้าที่ทุกคนต่างวิ่งวุ่นกันหมด

“รดา ได้ยินผมไหม รดา..คุณได้ยินผมไหม” ใบหน้าซีดเผือดนอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง คราบน้ำตาที่ไหลออกมาก่อนหน้ายังทิ้งร่องรอยให้เห็น นิ้งเรียวยาวยื่นไปเช็ดให้อย่างเบามือ

“คุณปวดมากไหมรดา อดทนก่อนนะผมอยู่ตรงนี้แล้ว”

“คุณหมอคะ ขออนุญาตค่ะ” กองทัพถอยห่างออกไปเล็กน้อยเพื่อให้เจ้าหน้าที่พยาบาลทำงานได้สะดวก มือหนายังกุมมือบางไว้ตลอดเวลาไม่ยอมปล่อย

“เจาะเลือดเรียบร้อยแล้วค่ะ ขออนุญาตพาคนไข้ไปอัลตราซาวด์และทำCT SCANนะคะ” เด็กสาวในชุดนอนตัวโคร่งกำลังถูกเข็นเข้าห้องเพื่อทำการอัลตราซาวด์และCT SCANร่างกายโดยละเอียดโดยมีกองทัพยืนอยู่ด้วยไม่ยอมห่างไปไหน

30นาทีต่อมา

“ศาสตราจารย์คะ ผลตรวจคนไข้ค่ะ” มือหนายื่นไปรับชาร์จผลตรวจของคนตัวเล็กจากเจ้าหน้าที่ สายตาคมเข้มกวาดสายตาอ่านผลตรวจอย่างละเอียดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด มืออีกข้างที่ว่างก็ยังกุมมือเล็กที่ตอนนี้กำลังนอนให้น้ำเกลืออยู่บนเตียง

“ปวดท้องเป็นไส้ติ่งสินะ คุณโกหกผมทำไมรดาว่าคุณปวดท้องเพราะเป็นประจำเดือน”

“คนไข้เป็นไส้ติ่งอักเสบ เตรียมห้องผ่าตัดและทีมแพทย์ให้พร้อมอีก15นาที เริ่มทำการผ่าตัดครับ”

ห้องผ่าตัด

“Laparoscopic or Keyhole surgery (การผ่าตัดผ่านกล้อง) วิสัญญีแพทย์ให้ยาสลบได้เลยครับ” สิ้นเสียงคำสั่งของกองทัพทีมแพทย์ก็ลงมือทำการผ่าตัดทันที

ใช้เวลาในการผ่าตัดประมาณ1ชั่วโมงเพราะเป็นการผ่าตัดที่ใช้เทคโลโลยีสมัยใหม่ แผลที่เกิดจากการผ่าตัดมีขนาดเล็กเพียง 1-2เซนติเมตรเพียงแค่นั้น ซึ่งการผ่าตัดรูปแบบนี้ทำให้คนไข้ฟื้นตัวได้เร็วเพราะใช้เวลาประมาณ 24 ชั่วโมงหรือ1วัน ซึ่งต่างจากการผ่าตัดแบบ Open Surgery (การผ่าตัดแบบเปิด) วิธีนี้จะทำให้แผลมีขนาด 3-10 เซนติเมตร และระยะเวลาในการฟื้นตัวประมาณ 2-3 วัน