บทที่ 11

จี้หมิงแบกจี้คนสามไว้ที่หลังและผลักประตูเข้าไป จากนั้นก็เดินตรงเข้าไปในบ้านโดยไม่แม้หันกลับมามอง

ซูจ้าวตี้แอบหัวเราะเบา ๆ และก้าวตามเข้าไป นางหันกลับมาและมองไปที่เหล่าผู้คนที่พร้อมจะเตรียมเดินตามเข้ามา มุมปากของนางโค้งขึ้นราวกับรอยยิ้มหยอกล้อ

“อะไร ? ยังอยากจะเข้ามากินวอวอโถว(วอวอโถว คือหมั่นโถวชนิดหนึ่งที่ทำมาจากแป้งข้าวโพด มีลักษณะเป็นแป้งทรงสามเหลี่ยมสีเหลือง)รึไง ?”

รอยยิ้มที่สะท้อนบนใบหน้าด้านซ้ายที่มีปานดำของซูจ้าวตี้ซึ่งมีความแปลกที่เห็นได้ชัด ทำให้ผู้คนที่เห็นรู้สึกขนลุกขนพอง

ทุกคนล้วนไม่กล้าพูดอะไร ลูกสาวคนสามที่ผิดวิปลาสของตระกูลซูผู้นี้ไม่ใช่คนที่จะยั่วยุได้ง่ายนัก อีกทั้งนางก็ไม่สนใจว่าใครจะอาวุโสขนาดไหนด้วย หากไปยั่วยุนางเมื่อไหร่ เมื่อนั้นนางก็จะกระโจนเข้าใส่เหมือนหมาบ้าอย่างใดอย่างนั้น ดังนั้น แม้แต่ผู้ชายในหมู่บ้านบางคนก็ยังเกรงกลัวนาง

ซูจ้าวตี้มองคนเหล่านั้นด้วยสายตาที่เหยียดหยาม จากนั้นก็ปิดประตูใหญ่หน้าบ้านเสียงดังโครมคราม

นางยังไม่ทันเข้าบ้านดีก็ได้ยินเสียงโวยวายของนางอู๋ดังออกมาจากในห้อง

“เกิดอะไรขึ้น ? พวกเจ้าพานางกลับมาแบบนี้ได้เยี่ยงไร ? แบบนี้มันไม่เคารพขนบธรรมเนียมประเพณีกันเลย ไม่ใช่ว่าไปสู่ขอแต่งงานหรอกเหรอ ? นี่ยังไม่ทันจะแต่งงานดีอะไรก็พาคนกลับมาบ้านเลยรึ ? ไม่กลัวถูกหัวเราะเยาะรึ ?”

ซูจ้าวตี้รีบก้าวเดินเข้ามา จี้สามได้นั่งอยู่บนเตียงเรียบร้อยแล้ว พร้อมกับก้มศีรษะหลบหน้าหลบตาราวกับมีท่าที่ที่ไม่สบายใจ

จี้หมิงยืนอยู่ที่พื้น เมื่อเห็นซูจ้าวตี้เข้ามาก็มองนางอย่างเย็นชา ตั้งแต่ที่เขาพบกับนางผู้หญิงคนนี้ บ้านของเขาก็ไม่เคยสงบสุขเลย

“หลังจากนี้คนในหมู่บ้านจะมองครอบครัวของเราเช่นไร พวกเขาคงจะพูดว่าเราไม่เข้าใจขนบธรรมเนียมประเพณีเป็นแน่ ทำแบบนี้ตรงไหนที่เจ้าซูต้าซานเรียกว่าเป็นการแต่งงานลูกสาวกัน นี่เป็นการขายลูกสาวของเขาชัด ๆ ทำอย่างกับครอบครัวของเราเป็นตัวอะไร ?"

นางอู๋ยังคงพูดไม่หยุด จี้คนสามเมื่อเห็นซูจ้าวตี้เข้ามา ก็อดไม่ได้ที่จะตะโกนใส่นางอู๋