บทที่ 12

"เจ้ายังงงอะไรอยู่อีกล่ะ ? รีบให้ลูกหมิงไปที่เขตตำบลไปซื้อผ้าแดง กระดาษแดง เทียนแดงเอามาใช้สำหรับงานแต่งงาน และ...และก็ซื้อเสื้อผ้าให้แม่หนูคนสามคนนี้ด้วย คืนนี้จะจัดงานแต่งงานเคารพฟ้าดิน "

หลังจากที่จี้คนสามพูดจบ เขาก็มองไปที่ซูจ้าวตี้อีกครั้งและพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลงมาก

"แม่หนูคนสาม เจ้าคงไม่มีอะไรโต้แย้งใช่มั๊ย ? ถ้าเจ้ายังรู้สึกว่าต้องการอะไรจำเป็นเพิ่มเติม ก็แค่บอกลูกหมิงและเดี๋ยวเขาซื้อเอากลับมาให้"

นางอู๋กระซิบข้าง ๆ เขาด้วยเสียงที่เบา

“จะเอาอะไรอีกล่ะ ครอบครัวเราตอนนี้ขนาดเงินจะไปซื้อผ้าสีแดงยังไม่มีเลย อาจจะพอแค่ซื้อกระดาษแดงไม่กี่แผ่นและเทียนแดงแค่นั้นแหละ”

สีหน้าของจี้คนสามเปลี่ยนไปชั่วขณะ ทั้งใบหน้าเศร้าหมองลง เขาทุบไปที่ขาของตนเองอย่างแรง จนเขารู้สึกเปลี่ยนไปจนน่าหดหู่ใจมาก

ในขณะที่เขาใช้กำปั้นทุบขาของตนเอง เขาตะโกนด้วยความทรมาน "เป็นข้าเองที่ทำให้พวกเจ้าลำบาก ข้ามันไม่มีประโยชน์ !"

นางอู๋รีบพุ่งเข้าไปจับรั้งมือของเขาพร้อมกับพูดเกลี้ยกล่อม

“สามี เจ้าอย่าทำแบบนี้ อย่าทำร้ายตัวเองเลย ข้ามีเงิน ข้าจะจ่ายให้ทั้งหมด เจ้าจะซื้ออะไรก็ซื้อ เจ้าอย่าทุบตีตัวเองแบบนี้อีกเลย”

จี้หมิงนอกจากจะจับมืออีกข้างของจี้คนสามไว้แน่นแล้ว สายตาดุร้ายของราชสีห์ก็ปรากฏความเย็นชาและความไม่พอใจ

ซูจ้าวตี้เมื่อเห็นภาพที่อยู่ตรงหน้า นางก็ได้แต่ยักไหล่ทั้งสองข้างของนางและเดินไปที่เตียงพร้อมกับเอ่ยกล่าว

“ท่านลุง ท่านอย่าเพิ่งตื่นตระหนักไป ขาของท่านน่ะ เดิมทีก็พอจะรักษาได้ หากท่านยังคงทุบต่อไปคงหมดหนทางที่จะรักษาได้แล้วจริง ๆ”

คำพูดของนางที่อยู่ในหูของนางอู๋กลับได้ยินเป็นการมีสุขบนทุกข์ของผู้อื่นและการซ้ำเติม จนนางโกรธและพูดขึ้นมา "เจ้าไสหัวไปให้พ้น เจ้าไม่มีสิทธิที่จะพูดในบ้านหลังนี้"

สีหน้าของซูจ้าวตี้เปลี่ยนเป็นเย็นชาในทันที จนบรรยากาศอันเย็นยะเยือกก็ได้แผ่ซ่านออกจากร่างของนาง นางมองไปที่ นางอู๋ด้วยดวงตาที่เย็นเยียบ จนนางอู๋อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นขึ้นมา จนความกลัวปรากฏขึ้นในดวงตา