บทที่ 14

จี้หมิงเดิมทีก็เดินออกจากหมู่บ้านไปแล้ว ต่อมาเขาฉุกคิดได้ว่าเขาลืมเอาตะกร้าสะพายและถุงย่ามมาด้วย ถ้าซื้อของมาแล้วไม่มีที่ใส่ของ จะแบกกลับบ้านเยี่ยงไร ? ด้วยเหตุนี้เขาจึงรีบกลับไปเอาอีกครั้ง แต่ไม่คาดคิดเมื่อผ่านเข้าประตูไปจะได้ยินคำพูดของซูจ้าวตี้ระโยคนั้นกับผู้หลักผู้ใหญ่ที่บอกว่านางสนใจผู้ชายที่หน้าตาดีเท่านั้น คำพูดเช่นนี้ที่ออกมาจากปากของอิสตรี มันช่างไร้ยางอายยิ่งนัก

เขาผลักประตูเปิดด้วยใบหน้าที่บึ้งตึงและเดินเข้าไป

ก่อนที่ซูจ้าวตี้จะได้เห็นบาดแผลของจี้คนสาม นางก็เห็นจี้หมิงเดินเข้ามาด้วยอารมณ์โกรธและสับสน

“ไม่ใช่ว่าเจ้าไปซื้อของหรอกเหรอ กลับมาทำไมอีกล่ะ”

“เจ้ามาทำอะไรที่ห้องท่านพ่อของข้า”

จี้หมิงเดินมาถึงด้านข้างของซูจ้าวตี้และคว้านางเดินออกไปข้างนอก

ซูจ้าวตี้ไม่ได้ขัดขืนอะไรพร้อมกับเดินตามเขาออกมาจากห้องอย่างง่ายดาย เมื่อพวกเขาออกจากห้องมายังตัวบ้าน จี้หมิงก็มองกลับมาที่นางอย่างเย็นชา

“ข้าเตือนเจ้าแล้วว่าให้อยู่ห่างจากคนในครอบครัวข้า มิฉะนั้นฉันเจ้าก็อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ”

ซูจ้าวตี้ขบขันจนเลิกคิ้วขึ้นมา "ท่านพี่เข้าใจอะไรข้าผิดรึเปล่า ? ข้าแค่อยากจะดูบาดแผลของท่านพ่อเจ้าเท่านั้น เจ้าคิดว่าข้าจะทำอะไรรึ ?"

จี้หมิงสีหน้าบึ้งตึง “อย่ามาเรียกข้าแบบนั้น”

"แล้วจะให้เรียกว่าอะไร ?"

จี้หมิงเกาที่ท้ายทอยของเขา “ข้าคือ...เจ้าควรเรียกข้าว่าสามี”

ซูจ้าวตี้ยิ้มอย่างขี้เล่นพร้อมกับโน้มเข้าไปหาจี้หมิง "จริงหรือ ? สามีหรอ ? งั้นเจ้าเรียกภรรยาให้มาฟังสักด้วยหน่อยสิ"

จี้หมิงไม่เคยใกล้ชิดกับผู้หญิงใกล้ขนาดนี้มาก่อน แม้ว่าซูจ้าวตี้จะหน้าตาไม่ดี ใบหน้าเองก็มีปานดำที่น่าเกลียดแต่ดวงตาทั้งสองข้างกับสวยงามราวกับดวงดาวบนฟากฟ้า