บทที่ 2

มือของนางยังกำหญ้าที่เหี่ยวเฉาบนพื้นดินไว้แน่น ร่างกายของนางสั่นสะท้านเพราะความเกลียดชัง หลังจากผ่านไปนาน นางถึงสงบสติอารมณ์ให้เย็นลงได้ ในเมื่อนางกลับมาเกิดใหม่ อย่างแรกนางก็ต้องมีชีวิตต่อไปให้ดีจงได้ จะต้องมีสักวันที่นางจะได้กลับไป พระสนมจิ้งกุ้ยเฟย พวกเจ้าคอยก่อนเถอะ ความเจ็บปวดที่พวกเจ้าทำต่อจวนขุนนางอันหนิงของพวกเราข้าจะจ่ายคืนให้เป็นสิบเท่าร้อยเท่าแก่พวกเจ้า

และยังมีเสด็จพี่ที่ถูกพำนักตำหนักเย็นอีก รอข้าก่อนเถอะ !

นางสัมผัสรูทั้งสองบนคอของนางที่ถูกงูพิษกัด นางหายใจเข้าลึก ๆ และลุกขึ้นยืน มีเพียงแต่ต้องมีชีวิตรอดไปให้ได้เท่านั้นถึงจะได้แก้แค้น ตอนนี้ต้องถอนพิษก่อน ยังดีว่านี่คือบนภูเขา สมุนไพรน่าจะหาได้ไม่ยากนัก

สำหรับความทรงจำในร่างก่อน นางก็รื้อฟื้นขึ้นมาได้แล้วบางส่วน สิ่งที่ทำให้นางประหลาดใจก็คือ ร่างกายของเรือนร่างนี้กลับมีความไร้ศีลธรรมยิ่งกว่านางเสียอีก

เพราะเกรงว่าจะถูกพ่อจอมหัวสูงขายให้พ่อค้ามนุษย์ จนนึกไม่ถึงว่านางจะบังคับขืนมีอะไรกับนักพรานในหมู่บ้าน และที่สุดนางก็ทำสําเร็จ

ขณะซูลั่วหลีลงมาจากภูเขา ก็เป็นเวลาพลบค่ำแล้ว ดวงอาทิตย์กำลังใกล้จะตกอยู่ ณ ขอบฟ้าราวกับริบบิ้นสีแดงเพลิงพาดผ่านฟากฟ้า อบอุ่นจนผู้คนไม่สามารถละสายตาจากมันได้

ซูลั่วหลีมองไปที่หมู่บ้านข้างหน้า รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฎที่มุมปาก จากนี้ไปนางจะต้องใช้ชีวิตในฐานะซูจ้าวตี้ สายตาของนางกลับมีประกายแห่งความห่างเหิน และค่อย ๆ เก็บซ่อนความเกลียดชังที่แข็งกร้าวเอาไว้ในใจของนาง เป็นลูกสาวชาวนาแล้วมันยังไง ? นางซูลั่วหลีที่เชี่ยวชาญทั้งด้านการแพทย์และยาพิษ ก็แค่ค่อย ๆ กลับไปยังเมืองหลวงอย่างค่อยเป็นค่อยไป เพื่อล้างแค้นให้กับครอบครัวของนาง

เมื่ออ้างอิงจากความทรงจำและเดินเข้าบ้านไป ยังไม่ทันเข้าบ้านดี ซูจ้าวตี้ก็ได้ยินเสียงหัวเราะดังของซูต้าซานพ่อของนางดังมาจากบ้านดินที่ทรุดโทรม

ซูจ้าวตี้ขมวดคิ้วและเผลอชะลอฝีเท้าลงอย่างไม่รู้ตัว

"ท่านลุงเหอวางใจได้ ลูกสาวทั้งสามของข้า นอกจากจะไม่งามแล้ว แต่เรื่องการงานนั้นยกให้ที่หนึ่ง ไม่ว่าจะงานไร่นา งานบ้านงานเรือนก็ล้วนทำได้ทั้งนั้น เงิน 500 เหวินของท่านยังไงก็คุ้มแน่นอน"

ซูจ้าวตี้ยืนอยู่ที่ปากประตู พอได้ยินคำพูดของซูต้าซานมุมปากของนางก็กระตุกอย่างรุนแรง ที่แท้นางมีค่าแค่ห้าร้อยเหวินและยังจะถูกท่านพ่อของตัวเองขายตัวไปอย่างหน้าด้านนขนาดนี้เลยหรอกเหรอ

น้ำเสียงของท่านลุงเหอค่อนข้างหยาบคายเล็กน้อย เขาพูดกับซูต้าซานว่า "เอาล่ะ ไปหาคนพานางกลับมาให้ได้ก่อนเถอะ ยังไงข้าก็ต้องขอดูรูปร่างหน้าตาก่อน แม้ว่าคนจนบางตระกูลจะคัดหน้าตาไม่ได้ก็เถอะ แต่ก็อย่าให้มันดูไม่ได้มากเกินไปนัก เดี๋ยวจะไม่มีใครซื้อพอดี ข้าอุตส่าห์จ่ายเงินซื้อมา 500 เหวินทั้งที ถ้าขายต่อไม่ได้ในภายหลัง ข้าไม่ขาดทุนแย่รึ ?”