ตอนที่4 คุณหนูหลิน

“อีกสักครู่ เราจะรู้จักกันอย่างแนบแน่นทีเดียวเชียว”

น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหื่นกระหาย และสายตาที่หยาบช้า ทำให้หญิงสาวไม่รีรอสิ่งใดทั้งสิ้น เท้าบางออกวิ่งตรงไปยังทิศทาง ที่นางคิดว่าเป็นเส้นทางลัด กลับไปยังส่วนหน้าของอาราม หญิงสาววิ่งอย่างสุดฝีเท้า แม้ว่าตอนนี้อาการเจ็บแน่นในหน้าอก จะเริ่มมากขึ้นจนนางแทบจะสิ้นสติเสียให้ได้ แต่นางจะไม่มีวันยอมให้ตัวเอง ต้องตกไปอยู่ในมือของคนชั่วเป็นอันขาด

“ฮ่าๆ แบบนี้สิดี ตื่นเต้นยิ่งนัก วิ่งอีกคุณหนู วิ่งให้เร็วเข้า ฮ่าๆ”

เสียงหัวเราะอย่างย่ามใจ ดังไล่หลังหญิงสาว ที่ตอนนี้เร่งฝีเท้าให้เร็วที่สุด เท่าที่นางจะทำได้ อึก! ทว่าหัวใจของนาง มันกลับไปอำนวยต่อการหลบหนีครั้งนี้ ดวงตาของนางเริ่มที่จะพร่าเลือน เท้าที่คิดว่ากำลังวิ่ง มันสะเปะสะปะประหนึ่งปูไต่

‘ท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ใหญ่’

หญิงสาวเรียกหาครอบครัวอยู่ภายในใจ นางเริ่มที่จะหายใจไม่ออก ขาที่คิดว่ากำลังวิ่ง กลับทรุดลงกับพื้น แต่กระนั้นนางก็ยังพาตนเอง ไปหลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ นางไม่ไหวแล้วหรือนี่ ช่างไม่สมกับเป็นบุตรสาวแม่ทัพเลย อ่อนแอสิ้นดี! ดวงตาที่เริ่มจะปิด และลมหายใจที่ติดขัด ทำให้หญิงสาวหวาดกลัวเหลือเกิน นางยังไม่ได้บอกลาครอบครัวเลย ไยจึงเป็นเช่นนี้เล่า....

เฮือก! จวิ๋นมู่ ลืมตาขึ้นพร้อมสูดลมหายใจให้ลึกที่สุด เพราะความรู้สึกสุดท้ายเมื่อครู่ที่เธอรับรู้ คือร่างกายกระแทกกับพื้นปูนใต้ระเบียงห้อง ลมหายใจมันเหมือนติดขัด จนสติสุดท้ายของเธอมันวูบดับไป

“บ้าบอไปแล้ว ฉันฝันเหรอ!”

หญิงสาวพึมพำกับตัวเอง เมื่อคิดได้ว่าเมื่อครู่เธอแค่ฝันไปเท่านั้น ก่อนจะขยับบิดไปมาอย่างเกียจคร้าน เอ๊ะ! แต่พอมองให้ชัด ที่นี่ไม่ใช่ห้องนอน หรือแม้แต่กองถ่ายที่เธอคุ้นเคย มือ! นี่มันไม่ใช่มือของเธอ อะไรจะเรียวเล็ก เหมือนคนขาดสารอาหารขนาดนี้