ตอนที่5 น้องสาว

“ฉัน...ข้าทำอะไรให้พวกเจ้ากัน ไยจึงคิดเอาชีวิตข้าด้วย”

จากประสบการณ์ในเรื่องการแสดง หญิงสาวก็ไม่ทำให้น้อยหน้า นี่จะจริง! ปลอม! หรือแม้แต่ความฝัน! เธอก็ต้องควบคุมสถานการณ์เอาไว้ให้ได้ เพราะดูจากสิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว คนพวกนี้ไม่ปล่อยเธอไปง่ายๆ แน่

“เจ้าไม่ได้ทำสิ่งใดให้พวกข้า แต่เจ้าทำกับคนที่จ่ายเงินพวกข้าต่างหาก”

ชายคนเดิมตอบมา ด้วยรอยยิ้มเหี้ยม ซึ่งมีหรือจวิ๋นมู่จะแสดงความหวาดหวั่นให้อีกฝ่ายได้เห็น ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยน้ำตา เวลานี้ได้จ้องเขม็งไปที่กลุ่มคนตรงหน้า พร้อมการคิดคำนวณถึงผลลัพธ์ของการต่อสู้ เธอไม่มีคำว่าได้เปรียบ เพราะมองยังไงก็เสียเปรียบล้วนๆ หนีก็ไม่ได้ สู้ก็ยังพอมีทางรอด แต่อาจเจ็บหนักเลยทีเดียว ผู้ชายตัวโตๆ ตั้งสี่คน แต่เธอคนเดียวกับร่างกายบางกว่าใบไม้แห้ง โอ้สวรรค์! ถ้าจะเป็นความฝัน ทำไมต้องเป็นฝันที่โหดร้ายขนาดนี้

“ถ้าแบบนั้น พวกเจ้าก็ทำให้เต็มที่ เพราะข้าไม่มีเงินจะซื้อชีวิตตนเอง”

จวิ๋นมู่ตอบโต้กับกลุ่มคนตรงหน้า พร้อมกับพยายามที่จะต่อสู้ กับความเจ็บปวดในหัว เพราะภาพวกวนไหลบ่าเข้ามา จนเธอต้องขบกรามเล็กเอาไว้แน่น ละสายตาไม่ได้เป็นอันขาด! แค่กระพริบตาก็อาจตายได้เลย เมื่อนึกถึงความตาย ใบหน้าที่หวานประหนึ่งกลีบดอกไม้บาง ก็แปรเปลี่ยนเป็นดุกร้าว เพราะไม่ว่าตอนนี้เธอจะนอนบนเตียงแล้วกำลังฝัน หรือเรื่องจริงที่เธอตกลงจากระเบียงห้องนอน...

มันก็คือฝันที่เธอเจ็บแค้น คนรักที่ลงมือกับเธออย่างโหดเหี้ยม โดยที่เขาไม่คิดว่าเธอคอยช่วยเหลือ และรักเขามากแค่ไหน เขาคิดฆ่าเธออย่างไร้เยื่อใด ไหนๆ ก็เจ็บปวดใจจนไร้หนทางออก แบบนี้ก็ให้ผู้ชายตัวโตๆ พวกนี้ เป็นที่ระบายแค้นของเธอหน่อยก็แล้วกัน เผื่อว่ามันจะดีขึ้น จากความตื่นกลัวภายในใจ กลายเป็นแรงฮึดสู้ เพื่อที่จะให้ตัวเองรอดชีวิต นั่นทำให้ชายหนุ่มทั้งสี่ มีความกระตือรือร้น ที่จะต้อนกระต่ายน้อยตรงหน้า ให้ตกอยู่ในเงื้อมือของพวกเขา

“น่าเสียดายยังอายุน้อยอยู่แท้ๆ เจ้าไม่น่าไปเป็นตัวขวางทางผู้อื่นเลย”

“โยกโย้เสียเวลา”

หญิงสาวเอ่ยออกมา ด้วยน้ำเสียงกดลึก เวลานี้ความกดดัน กำลังพวยพุ่งขึ้นมาภายในใจของหญิงสาว ทั้งแปลกที่แปลกทาง ไหนจะมีร่างกายที่หาใช่ของตัวเองอีก ตรงหน้าก็คือคนที่มุ่งหมายเอาชีวิต ไม่มีสิ่งใดจะบีบคั้นเธอได้มากไปกว่านี้แล้ว

“ดี! ลงมือ”

สิ้นคำสั่งชายหนุ่มทั้งสี่ ก็พุ่งเข้าหาหญิงสาว โดยที่ในมือนางมีดาบเท่านั้น แขนเล็กกว่าตะเกียบ จะเอาอันใดมาต่อกรกับพวกเขาได้ เคร้ง! จวิ๋นมู่ยกดาบขึ้นต้านรับ เท้าที่เจ็บร้าว เคลื่อนไหวได้อย่างรวดเร็ว หญิงสาวไม่สนว่าอีกฝ่าย จะมีวิชาแบบคนยุคโบราณไหม ถึงแม้เธอฝึกการต่อสู้แบบยุคทันสมัยมา แต่ท่วงท่าในแบบโบราณ เธอคล่องแคล่วอยู่แล้ว ด้วยอาชีพและการฝึกฝนมานับสิบปี