ตอนที่7 สาวใช้ผู้ทรยศ

จวนแม่ทัพตะวันตก

สามวันถัดมา ณ เรือนมู่เสวี่ย

หลังม่านบางสีหวาน ร่างที่หลับมากว่าสามวัน เริ่มที่จะขยับเปลือกตา ใบหน้างามที่ยังคงซีดเผือด สะบัดไปมา ราวกับอยากจะตื่นจากฝันร้ายนั้น ให้ได้เสียที เฮือก! ร่างงามทะลึ่งพรวดลุกขึ้นนั่ง หอบจนตัวโยน สรุปแล้วเธอฝันร้าย หรือทุกอย่างคือเรื่องจริงกันแน่

แต่ก่อนที่จะคิดว่านี่คือความฝัน จวิ๋นมู่ก้มมองมือของตัวเอง เธอไม่ได้ฝันแล้วล่ะ! ตอนนี้เธออยู่ในร่างของคุณหนูสกุลหลิน ที่ตายด้วยโรคหัวใจ ตอนที่ถูกไล่ล่าอยู่ในป่า ถึงจะเจ็บป่วยแต่ก็ใจเด็ดไม่น้อย อีกทั้งยังรู้คิดแยกแยะถูกผิด สมกับที่ได้รับการอบรมมาเป็นอย่างดี

“โปรดเชื่อบ่าวนะเจ้าคะ บ่าวมิได้คิดร้ายต่อคุณหนูเลยนะเจ้าคะ”

เสียงร้องที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว ดังลอดเข้ามาให้ได้ยิน หญิงสาวค่อยๆ ที่จะขยับตัวไปนั่งยังขอบเตียง ก่อนจะหย่อนเท้าลงไปวางบนพื้นอันเยียบเย็น อาการสั่นน้อยๆ นี่บอกได้เลยว่าร่างกายนี้สุดแสนจะอ่อนแรงเหลือเกิน ไม่ว่าจะต้องคลานไป เธอก็จะต้องออกไปสะสางแทนเจ้าของร่างนี้ให้เรียบร้อย

นี่คือยุคแห่งอำนาจ ใครรักษาเอาไว้ได้มั่น ชีวิตก็จะยังหายใจอยู่ไปได้อีกยาวนาน ในเมื่อสวรรค์เลือกที่จะให้เธอตื่นมาอีกครั้ง เธอก็ต้องรักษาอำนาจที่พึงมีเอาไว้ให้มั่น ไม่อย่างนั้นมีตายรอบสองแน่นอน

“ขาบ้านี่...ก็ไม่เป็นใจเลยจริงๆ”

หญิงสาวบ่นพึมพำ ในตอนที่ลุกขึ้น แล้วขาเล็กเรียวมันสั่น และสุดท้ายเธอก็ต้องกลับลงมานั่งที่เดิม ทว่าเธอยังไม่ยอมแพ้ หญิงสาวยันตัวลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ก่อนจะพยายามก้าวไปทีละก้าว พร้อมกับลุ้นไปด้วย ว่าตัวเองจะล้มหัวทิ่มหรือไม่ อ๊ะ! เกือบไปแล้ว หญิงสาวอุทานอยู่ในใจ ตอนที่ทุ่มแรงพุ่งไปเกาะที่ขอบประตูเอาไว้ได้ทัน ก่อนที่หน้าเธอจะทิ่มลงกับพื้นห้อง

จวิ๋นมู่ค่อยๆ ยื่นหน้าออกไปมองยังนอกประตู ภาพที่เธอเห็นคือชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ ยืนหันหลังให้เธออยู่ และมีหญิงสาวในชุดสีเขียว นั่งคุกเข่าร้องขอชีวิตอยู่อย่างน่าเวทนา แต่นั่นมันสำหรับคนเขลา ไม่ใช่เธอที่เข้าใจทุกอย่างชัดเจน จากความทรงจำเจ้าของร่าง ถึงแม้ในความทรงจำสุดท้าย จะไม่ได้บอกว่าใครที่ทำให้เจ้าของร่างตาย แต่มันชัดเจนอยู่แล้ว ถ้ามองตามหลักความเป็นจริง สาวใช้คือคนที่น่าสงสัยเป็นอันดับแรก จวิ๋นมู่หลับตาลง เพื่อทบทวนความสัมพันธ์ ระหว่างเจ้าของร่างและพี่ชาย รวมถึงสำเนียงที่ใช่สื่อสาร

“หากเจ้ามิได้คิดร้ายต่อข้า ไยจึงมีเพียงเจ้าที่ปลอดภัย”

เมื่อครู่ก่อนที่เธอจะเอ่ยถามออกไป เธอได้ยินหมดแล้วว่าผู้คุ้มกันได้ตายทั้งหมด เจ้าของร่างก็หาได้รอดชีวิต แต่สาวใช้ข้างกายกลับไร้แม้แต่รอยขีดข่วน เธอมาจากโลกที่ไว้ใจใครยาก ไม่มีทางเชื่อว่าสาวใช้จะไม่คิดร้าย ลืมร่มแค่อันเดียว จะวิ่งกลับไปเอาทำไม ในเมื่อไม่ได้ใช้เสียหน่อย ใครจะบ้ากางร่มในป่ากัน

“น้องพี่! เจ้าฟื้นแล้ว ไปตามท่านหมอมาเร็วเข้า”

หลินเสวี่ยหลง รีบสาวเท้ายาวๆ กลับไปประคองน้องสาว หวังจะพานางกลับเข้าไปในห้อง แต่หญิงกลับวางมือแตะที่แขนพี่ชายเบาๆ เพื่อห้ามเขามิให้พานางเข้าไป ตราบใดที่จัดการเรื่องตรงหน้าไม่จบ ก็ไม่ควรมอบโอกาสให้คนร้ายมีช่องทางแก้ตัว

“น้องอยากสะสางให้จบเจ้าค่ะ”

“ได้”

ชายหนุ่มช้อนอุ้มร่างน้องสาว เดินไปยังลานหน้าเรือน เพื่อให้น้องสาวที่เป็นผู้ประสบเหตุ ได้สางตามที่นางต้องการ

“คุณหนู บ่าวหาได้คิดร้ายต่อคุณหนูเลยนะเจ้าคะ”

สาวใช้พยายามที่จะคลานเข้ามาหาหญิงสาว ทว่าชายหนุ่มเบี่ยงกายหลบ มิให้มือสกปรกนั้น ได้แตะแม้แต่ชายเสื้อของคนเป็นน้อง

“ข้าวางใจในตัวเจ้ากว่าผู้ใด ไยจึงได้ทำเช่นนี้เล่า”

หญิงสาวเอ่ยกับสาวใช้ ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง เจ้าของร่างรักในตัวของสาวใช้ ประหนึ่งพี่น้อง แต่กลับได้รับผลตอบแทนความรู้สึกนั้น ด้วยการถุกหักหลัง