ตอนที่9 ความสงสัย

สิบวันต่อมา ณ เรือนมู่เสวี่ย

หลินมู่เสวี่ย ที่ตอนนี้อาการโดยรวมดีขึ้นมากแล้ว ทว่านางยังคงไม่อาจทำตัวให้เก่งเกินไป จนกลายเป็นที่ผิดสังเกตของคนในครอบครัว จึงเลือกที่จะอยู่แบบเงียบๆ ดังเดิมและเร่งฟื้นฟูร่างกายนี้ ให้พร้อมสำหรับชีวิตใหม่

“คุณหนูอยากแดดข้างนอกเริ่มแรงแล้วนะเจ้าคะ”

แม่นมชรารีบเข้ามาเรียกผู้เป็นนาย ให้กลับเข้าไปในเรือน ด้วยเกรงว่าจะเจ็บป่วยมากกว่าที่เป็นอยู่ หญิงสาวแอบถอนหายใจหนักๆ เพราะแบบนี้อย่างไรเล่า ร่างกายนี่จึงได้ไร้ซึ่งเรี่ยวแรง อย่างว่าแต่จะไปเป้นพระชายาเคียงข้างคนเย็นชาเลย แค่เดินไปเกินร้อยก้าวก็ยากจะทำได้

“ร่างกายคนเราควรได้รับแสงแดดบ้างเจ้าค่ะ ว่าแต่แม่นมจาง พอช่วยทำไข่ต้มให้ข้าสักห้าหกฟองได้หรือไม่เจ้าคะ”

หญิงสาวหันไปถามด้วยแววตาใสซื่อ บ้านแม่ทัพร่ำรวย ไข่ไม่กี่ฟองคงไม่น่าจะใช่เรื่องใหญ่อันใด

“หาได้เป็นการรบกวนเจ้าค่ะ ว่าแต่มันจะไม่มากไปหรือเจ้าคะ คุณหนูจะกินหมดได้อย่างไรไข่ตั้งหลายฟอง”

แม่นมจางรู้ดีว่าคุณหนูของนางนั้น กินข้าวประหนึ่งแมวดม นางเกรงว่าคุณหนูอาจไม่สบายท้องได้ หากกินจนมากไป

“หึๆ เอามาเถอะเจ้าค่ะ เรื่องนั้นข้าจะจัดการเอง ข้ารับแดดรอตรงนี้นะเจ้าคะ”

หญิงสาวเลือกที่จะสนใจดอกไม้ในมือแทน หลังจาดบอกถึงสิ่งที่ต้องการไปแล้ว ร่างกายผอมแห้งนี้ ต้องได้รับการบำรุง เพื่อสุขภาพที่ดี ไม่อย่างนั้นผลก็แบบเดิม สำหรับนางแล้วความบอบบางนี้ มันแบนจนเกินไป

“เช่นนั้นรอบ่าวสักครู่เจ้าค่ะ”

แม่นมจางรีบไปทำตามที่คุณหนูต้องการ แม้ว่านางจะมีความสงสัย แต่ก็คือคำสั่งนาย มากความไปใช่เรื่องที่ดี คล้อยหลังของแม่นมจางไปแล้ว เสียงฝีเท้าที่เบาทว่าไม่เบาเกินไป สำหรับคนที่ฝึกฝนเรื่องการต่อสู้มาตั้งแต่ยังเล็ก หญิงสาวทำเพีนงชำเลืองมองเพียงเล็กน้อย

“คุณหนูรู้สึกเช่นไรขอรับ”

เป็นท่านหมอชูนั่นเอง ความที่โรคหัวใจของนางหายไปอย่างไรที่มา ทำให้ชายชราอยากที่จะศึกษาให้ถ่องแท้ ถึงสาเหตุความเป็นมา