ขับออกจากเมืองหลวง

เวินหนิงกับฮูหยินผู้เฒ่าที่ได้ยินก็ปากสั่นเดินตรงมาเพื่อจะฟาดนางอีกรอบ เวินซูฉียอมเจ็บตัวจับปลายแส้เอาไว้แล้วกระชาก ด้วยแรงบุรุษมีมากกว่านางตัวเล็กจึงจับปลายแส้มั่นแล้วออกแรงถีบเก้าอี้ไม้ที่หยางเว่ยหมิงนั่งอยู่จนเขาเกือบหงายหลัง และชิงเอามาจนได้ จากนั้นนางก็เริ่มลงมือ

เพล้ง!! ปัง!! เพล้ง!! โครม!! โครม!! แส้ไม่ได้ฟาดถูกคนแต่กลับฟาดไปที่เครื่องลายคราม โต๊ะไม้ ฉากกั้นที่มีราคาแพง ฮูหยินผู้เฒ่าถึงกับจะเป็นลมเมื่อมือบางยกปะการังสีอำพันออกมา นางเงื้อขึ้นสูงแต่ว่าเพ่ยเพ่ยรีบมาห้าม

"คุณหนูชิ้นนี้เป็นของพระราชทานเจ้าค่ะ หากทำลายเท่ากับมีความผิด"

"อ้อ..คุณชายหนานกงได้ยินว่าท่านเก่งเรื่องของเก่าแก่ เช่นนั้นปะการังนี้ของจริงหรือไม่ หากไม่จริงแล้วของจริงอยู่ที่ใด หากว่าปลอมกล้าปลอมของพระราชทานมีโทษเช่นไร"

นางเงื้อมือสูงขึ้นพร้อมจะทุ่มลงทุกเมื่อเวินหนิงรีบเข้าไปเพื่อจะคว้าก่อนจะยอมสงบศึก

"ฉีเอ๋อร์.....นี่เป็นของพระราชทานเจ้าอย่าทำเช่นนี้ มิเช่นนั้นจะถูกตัดหัวทั้งบ้านเชียวนะ"

"ฉีเอ๋อร์หรือตาแก่ เรียกเสียดูญาติดีเชียวนะ นี่ดูเผินๆเหมือนของจริงมาก แต่พอยกขึ้นก็รู้ว่าเป็นหินแกะสลัก จากความทรงจำร่างเดิมจำได้ว่าเพื่อติดสินบนคนคุมสอบให้กับบุตรชายของเขากับนางเมียน้อยนั่นได้ตำแหน่งตาแก่นี่จ่ายไปไม่น้อย"

เวินซูฉีคิดในใจก่อนจะยอมวางแล้วเอ่ยกับเวินหนิง

"ได้..เอามือสกปรกของท่านออกไป"

หยางเว่ยหมิงรำคาญที่จะอยู่ต่อจึงเอ่ยกับชายสูงวัยตรงหน้า

"เรื่องในครอบครัวท่านข้าไม่อยากรับรู้ แต่ภายในสามวันข้าไม่ต้องการเห็นหน้านางในเมืองหลวง"

ร่างสูงลุกขึ้น ใบหน้าเบี้ยวเล็กน้อยแต่ไม่ได้แสดงอาการอย่างอื่น เขายังเจ็บที่หลังจากแส้ของเวินหนิง อีกทั้งจุกจากการที่ถูกถีบกล่องดวงใจ สตรีน่าตายนี่กล้าเอาเขาเป็นเกราะกำบังให้ตัวเอง

"จวินเหยา....ข้าจะกลับแล้วเจ้าจะกลับหรือไม่"

เมื่อเห็นเขามองเวินซูฉีไม่วางตา หยางเวยหมิงรู้สึกหงุดหงิดบอกไม่ถูก ร่างสูงของหนานกงซวีลุกขึ้นเอ่ยกับเวินหนิง

"เอ่อ..คุณหนูสามปะการังนั่นของปลอมน่ะ หากเจ้าอยากทุบก็ทุบเถอะ"

เวินหนิงและฮูหยินผู้เฒ่าหน้าซีด หากคนรู้ว่านี่ของปลอมของจริงล่ะไปอยู่ที่ใด เรื่องที่เขาเอาของพระราชทานไปขายก็จะถูกเปิดโปง เวินเหยียนเอ่ยอย่างมีจริต นางทำตัวไร้เดียงสาซึ่งเป็นสิ่งที่คุณชายคนนี้เกลียดที่สุด นางส่งสายตาให้หนานกงซวี