พี่ชายจอมโง่

เวินซูฉีที่ตอนนี้รับรู้เรื่องราวผ่านความทรงจำทุกอย่าเรียบร้อยแล้ว ที่ต้องจัดการด่วนคือไอ้โง่เวินซูเหิง ร่างบางเดินไปยังห้องนอนใหญ่นางเพียงแค่ก้าวเข้าไปในบริเวณสวนก็มีเสียงดังและเสียงโครมครามตามมา

"โครม!! เพล้ง!! เสียงขว้างปาข้าวของดังออกมา ตามด้วยเสียงสบถหยาบคาย

"ไป๊!! ออกไปให้หมดไปให้พ้นหน้าข้า เจ้าก็ด้วยอย่ามาทำเป็นสงสารข้ารู้ว่าจริงๆเจ้าสมเพชข้า ทุกอย่างเป็นเพราะนาง เป็นเพราะนางแพศยาเสิ่นอันหนิงนั่น"

"ฮือๆๆพี่ใหญ่..ท่านอย่าทำเช่นนี้ อย่าเอ่ยถึงนางเช่นนี้"

"อย่ามาร้องห่มร้องไห้ที่นี่ เจ้าจะแช่งข้าหรือเวินซูเจินไสหัวไป นางตัวดีเวินซูฉีนั่นอีกคนสร้างเรื่องให้ข้าถูกคนตราหน้ามากกว่าเดิม พวกเจ้ามันคนไร้ประโยชน์ ไป๊!!"

เพล้ง

"โอ๊ยยย....พี่ใหญ่"

ปัง!!! ประตูเปิดออกทันที เวินซูฉีที่ยืนสง่าจนเงาของนางทอดยาวทาบทับร่างสูงที่นั่งอยู่บนรถเข็น นางเดินไปเร่งแสงตะเกียง กลิ่นอับและกลิ่นฉี่เหม็นคลุ้งไปหมด ไม่มีคนอยากมาดูแลเขานอกจากหนุ่มน้อยวัยสิบขวบอย่างอาไท่ ร่างระหงเดินมาตรงหน้าก่อนจะเงื้อมือขึ้นจนสุดแล้วเหวี่ยงลงมาที่ใบหน้าซูบซีดสามทีซ้อน ฉาด!! เพี๊ยะ!! เพี๊ยะ!! เพี๊ยะ!!

"ไอ้คนไร้ประโยชน์เวินซูเหิงเจ้าว่าใครแพศยา ไอ้คนอกตัญญูทำไมเจ้าไม่สำลักน้ำคร่ำตายไปเสีย นางจะได้ไม่ต้องคลอดคนไร้ค่าเช่นเจ้าออกมา"

โครม!! เวินซูฉีกระชากแขนพี่ชายให้ลงจากรถเข็น เวินซูเหิงนอนอยู่บนพื้น มือและเข่าของเขากระแทกกับเศษกระเบื้องที่แตกจนเลือดออก เขาเงยหน้ามองน้องสาวดวงตาแดงก่ำเพราะความโมโห

"เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาทำกับข้า เวินซูฉีข้าเป็นพี่ชายเจ้านะ อ๊าคคค!!"

เวินซูฉีเดินไปยังคนที่นอนคว่ำหน้าเพราะลุกไม่ได้ก่อนจะกระชากผมอย่างแรงบังคับให้เขาเงยหน้าขึ้นสบตานางแล้วหันกลับไปเอ่ยกับน้องสาว

"เจินเอ๋อร์เจ้าไปให้เพ่ยเพ่ยช่วยทำแผลเสีย ส่วนเจ้าไอ้คนขี้ขลาดเจ้ามีจิตสำนึกหรือไม่ ทำจนนางหัวแตกหากโดนใบหน้าเป็นแผลขึ้นมาต่อไปนางจะใช้ชีวิตเช่นไร ดูสิ่งที่เจ้าทำสิ ดู!!"

เวินซูฉีตวาดพี่ชายแล้วกระชากผมอย่างแรงให้เงยหน้ามองดูน้องสาวที่หัวแตกเพราะถูกเขาเอากาน้ำชาปาใส่ เวินซูเหิงร้องไห้ออกมา เขาเคยรักน้องสาวมาก แต่ตอนนี้เขาทำอะไรลงไปกันเขาทำร้ายนาง

"ฮือๆๆ เจินเอ๋อร์...พี่ใหญ่ขอโทษเจ้า พี่ใหญ่ไม่ได้ตั้งใจ"