บทที่ ๒ ซ่อนคม

ความเงียบที่หนักอึ้งกดทับบรรยากาศภายในห้อง หยางเสวี่ยอิงยังคงนิ่งค้างอยู่ในท่านั้น ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองน้องสาวของตนเองราวกับเห็นภูตผีปีศาจ ความหวาดระแวงและความหวังตีรวนกันอยู่ในอกจนแทบคลั่ง

“อา... อาอวี่?” นางเอ่ยเรียกด้วยเสียงที่สั่นเทาและแผ่วเบาราวกระซิบ พลางยื่นมือที่สั่นระริกไปหวังจะสัมผัสใบหน้าของน้องสาวเพื่อยืนยัน

จังหวะนั้นเองที่บ่าวคนสนิท ‘หลานจิง’ ก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในเรือนหลังจากไปต้มโจ๊กข้าวฟ่างในครัวเล็กๆ หลังเรือน นางเพิ่งจะได้ยินเสียงร่ำไห้ของหยางเสวี่ยอิงที่กลับมาเมื่อครู่

“คุณหนูใหญ่! เกิดเรื่องอะไรขึ้น... ว้าย!” หลานจิงร้องออกมาด้วยความตกใจ เมื่อเห็นคุณหนูสามที่นอนซมมาหลายวัน บัดนี้กลับลืมตาตื่นขึ้นแล้ว นางทิ้งถ้วยโจ๊กในมือจนหล่นแตกกระจาย จากนั้นก็วิ่งโผเข้าไปคุกเข่าข้างเตียงด้วยความดีใจสุดขีด

“คุณหนูสาม! ท่านฟื้นแล้ว! สวรรค์เมตตา! ท่านฟื้นแล้วจริงๆ!” น้ำตาแห่งความปีติยินดีไหลอาบแก้มของบ่าวผู้ภักดี

เสียงร้องของหลานจิงดึงสติของหยางเสวี่ยอิงกลับมาได้ในที่สุด นางรีบคว้ามือของจิ้งอวี่มาแนบอก สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของเลือดเนื้อที่ไหลเวียนอยู่จริงๆ “อาอวี่! เจ้าฟื้นแล้ว! เจ้าได้ยินเจี่ยเจียหรือไม่!”

ท่ามกลางความดีใจและสับสนวุ่นวายนั้น มีเพียงคนเดียวที่จิตใจสงบ

สมองของนักฆ่าสาวประมวลผลสถานการณ์ด้วยความเร็วสูงสุด นางวิเคราะห์ข้อมูลทั้งหมดที่ได้รับจากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม มีบิดาผู้ไร้หัวใจ ครั้นยังมีย่าผู้ลำเอียง เหล่าอนุ กับพี่น้องต่างมารดาที่คอยหาโอกาสเหยียบย่ำพวกนางสองคนอยู่เสมอ การที่นางฟื้นจากไข้หนักราวปาฏิหาริย์ แถมยังหายจากอาการปัญญาอ่อนที่เรื้อรังมานับสิบปีในชั่วข้ามคืนได้นั้น หากข่าวนี้แพร่ออกไป มันอาจจะไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดี แต่จะกลายเป็นเรื่องน่าประหลาดที่ชวนให้ผู้คนขุดคุ้ยและจับตามองเสียมากกว่า

ยอดไม้ที่สูงเด่นในป่า ย่อมถูกลมพัดโค่นก่อนเสมอ

ในสถานการณ์ที่นางยังอ่อนแอและไร้ซึ่งอำนาจต่อกรใดๆ การเปิดเผยความสามารถที่แท้จริงออกไปก็ไม่ต่างจากการหาที่ตายให้ตนเอง ทางรอดเพียงหนึ่งเดียวในตอนนี้ก็คือการเล่นละครต่อไป

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว แววตาที่คมกริบของจิ้งอวี่ก็พลันหม่นแสงลง กลายเป็นความสับสนและเลื่อนลอยอีกครั้ง นางกะพริบตาช้าๆ มองหน้าพี่สาวและบ่าวคนสนิทสลับกันไปมา เอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าและติดขัด

“เจี่ย... เจี่ยเจีย...” คำพูดสั้นๆ เพียงพยางค์เดียว แต่กลับทำให้หยางเสวี่ยอิงและหลานจิงดีใจจนแทบสิ้นสติ

“ใช่แล้ว! เจี่ยเจียเอง! เจี่ยเจียอยู่นี่แล้ว!” หยางเสวี่ยอิงตอบรับทั้งน้ำตา “เจ้าจำเจี่ยเจียได้หรืออาอวี่!”

จิ้งอวี่ไม่ตอบ แต่ทำเพียงพยักหน้าช้าๆ แสร้งทำเป็นว่ายังเรียบเรียงความคิดไม่ถูก

“เจ็บ... หัว...” นางยกมือขึ้นกุมศีรษะ ท่าทีเซื่องซึมแต่เป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง

“ไม่เป็นไรแล้วนะ ไม่เป็นไรแล้ว” เสวี่ยอิงรีบกอดปลอบน้องสาว “เจ้าเพิ่งฟื้นไข้ ยังอ่อนเพลียอยู่มาก เดี๋ยวเจี่ยเจียป้อนโจ๊กให้นะ”

หลานจิงรีบวิ่งไปยกโจ๊กถ้วยใหม่มา ทั้งสองช่วยกันประคองจิ้งอวี่ขึ้นพิงกับหัวเตียงแล้วค่อยๆ ป้อนโจ๊กที่เหลวจนแทบจะเป็นน้ำให้นางทีละคำ จิ้งอวี่ก็ยอมกินแต่โดยดีอย่างว่าง่าย ขณะที่แสร้งทำเป็นเหม่อลอยนั้น ดวงตาของนางกลับลอบสังเกตทุกสิ่งทุกอย่างภายในห้องอย่างรวดเร็ว ทั้งรอยรั่วบนหลังคา กำแพงดินที่ผุพัง หรือเสื้อผ้ามอซอราวกับขอทานของพี่สาว ข้อมูลทุกอย่างถูกบันทึกไว้ในสมองเพื่อรอวันชำระบัญชี

นางสัมผัสได้ถึงความรักและความห่วงใยที่แท้จริงจากคนทั้งสอง นี่นับว่าเป็นสมบัติล้ำค่าเพียงชิ้นเดียวที่เจ้าของร่างเดิมทิ้งไว้ให้ และนางจะปกป้องมันไว้ด้วยชีวิต

ขณะที่บรรยากาศภายในห้องกำลังเต็มไปด้วยความหวังและความอบอุ่น ประตูไม้ผุๆ ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงพร้อมกับน้ำเสียงห้วนจัด จนคนฟังขมวดคิ้ว

“มัวทำอะไรกันอยู่! ถึงเวลากินข้าวเย็นแล้ว!”

บ่าวหญิงร่างท้วมสองคนจากเรือนใหญ่เดินเข้ามา พวกนางมองภาพสามนายบ่าวด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะวางถาดอาหารลงบนโต๊ะเสียงดังปึงปัง

บนถาดนั้นมีเพียงโจ๊กหนึ่งถ้วยที่ใสจนมองเห็นเงาสะท้อนก้นชาม กับผักดองสองสามชิ้นที่ส่งกลิ่นเปรี้ยวเหม็นจนน่าคลื่นไส้ สิ่งของพวกนี้เป็นอาหารสำหรับคนสามชีวิตในแต่ละวัน ไม่สิ... ต้องเรียกว่าอาหารสำหรับสุกรถึงจะถูก

“คุณหนูสามฟื้นแล้วรึ ดีจริง” บ่าวคนหนึ่งพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงไร้ความรู้สึก “เช่นนั้นก็รีบกินเสียเถิดเจ้าค่ะ จะได้มีแรงลุกขึ้นมาทำตัวให้เป็นประโยชน์เสียบ้าง”

คำพูดที่เสียดแทงนั้นทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของหยางเสวี่ยอิงและหลานจิงจางหายไปในทันที พวกนางได้แต่ก้มหน้านิ่งไม่กล้าตอบโต้

หยางจิ้งอวี่ช้อนตามองบ่าวทั้งสองชั่วแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าลงอย่างรวดเร็วเพื่อซ่อนประกายตาที่เปลี่ยนไป

เส้นผมที่ปรกหน้าลงมาได้ปิดบังแววตาของนางไว้อย่างมิดชิด

ไม่มีใครเห็นว่าในดวงตาที่ก้มต่ำลงนั้น บัดนี้ไม่ได้มีความหวาดกลัวหรือสับสนหลงเหลืออยู่อีกต่อไปแล้ว กลับมีเพียงแววอำมหิต

ราตรีเคลื่อนคล้อยสู่ยามจื่อ๒ สรรพสิ่งล้วนหลับใหล มีเพียงเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของหยางเสวี่ยอิงและหลานจิงที่นอนขดตัวอยู่บนฟูกบางๆ อีกฝั่งของห้องเท่านั้น

ทว่าบนเตียงไม้แข็งกระด้าง หยางจิ้งอวี่กลับยังคงลืมตาโพลงอยู่ในความมืด

นางนอนนิ่งไม่ไหวติง ท่วงท่าผ่อนคลายแต่แฝงไว้ด้วยความเตรียมพร้อมอยู่เสมอ จิตใจของนางในยามนี้กระจ่างใส ปราศจากความง่วงงุน นี่คือนิสัยที่ติดตัวมาจากการเป็นนักฆ่าในชาติก่อน

นางทบทวนความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมอีกครั้ง สกุลหยางในยามนี้เปรียบเสมือนรังอสรพิษที่พร้อมจะฉกกัดพวกนางสามคนให้ตายได้ทุกเมื่อ การจะนอนบนกองฟืนลิ้มรสดีขม๓ เพื่อรอวันแก้แค้นในสถานที่แห่งนี้ นับเป็นทางเลือกที่โง่เขลาและเสี่ยงเกินไป

เป้าหมายแรก คือต้องพาพี่หญิงใหญ่และหลานจิงออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด