บทที่ ๓ ของขวัญชิ้นแรก

จวบจนรุ่งสาง แสงอรุณสาดส่องผ่านช่องโหว่ของหลังคา ปลุกให้สรรพสิ่งมีชีวิตตื่นขึ้นจากนิทรา หยางจิ้งอวี่ลืมตาขึ้นในความเงียบ ดวงตาของนางกระจ่างใสไร้ซึ่งร่องรอยของความง่วงงุน

‘หรือว่าเรื่องเมื่อคืนเป็นเพียงความฝัน?’

นางครุ่นคิดในใจ แต่แล้วก็ต้องสลัดความคิดนั้นทิ้งไป ความทรงจำเกี่ยวกับระบบแก้แค้นสุดเทพยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่นี้เอง

นางทดลองเรียกในใจอย่างเงียบๆ ‘ยังอยู่หรือไม่?’

[อรุณสวัสดิ์โฮสต์ที่รัก! ระบบผู้ยิ่งใหญ่พร้อมรับใช้ท่านเสมอ!]

เสียงที่ร่าเริงจนน่าขนลุกตอบกลับมาแทบจะในทันที ยืนยันว่าเรื่องประหลาดเมื่อคืนไม่ใช่จินตนาการของนางอย่างแน่นอน

จิ้งอวี่ถอนหายใจเบาๆ พลางยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างเชื่องช้า สายตาของนางกวาดมองไปรอบกาย ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่ร่างของคนสองคนที่นอนหลับอยู่ไม่ไกล

แม้จะอยู่ในห้วงนิทรา แต่ร่างกายของคนทั้งสองก็ยังคงสั่นสะท้านเป็นพักๆ จากความหนาวเย็น ใบหน้าของพวกนางซูบตอบจนเห็นโหนกแก้มชัดเจน ผิวพรรณซีดเหลืองขาดเลือดฝาด ทุกครั้งที่หายใจเข้าออกจะมีเสียงไอแห้งๆ ดังตามมาเป็นระยะ เป็นสัญญาณของร่างกายที่อ่อนแอจากการขาดสารอาหารและตรากตรำทำงานหนักมานานหลายปี สภาพของพวกนางไม่ต่างอะไรจากตะเกียงที่ใกล้จะสิ้นน้ำมัน๑

ภาพนั้นทำให้หัวใจของจิ้งอวี่กระตุกวูบ ความรู้สึกหวงแหนและต้องการปกป้องซึ่งเป็นของเจ้าของร่างเดิมผุดขึ้นมาอย่างรุนแรง

‘ร่างกายของพวกนางอ่อนแอเกินไป หากปล่อยไว้เช่นนี้ ต่อให้ข้ามีแผนการที่ดีเพียงใดก็คงไร้ประโยชน์’ นางครุ่นคิดอย่างเฉยชา ‘สิ่งแรกที่ต้องทำ คือฟื้นฟูสุขภาพของพวกนางให้กลับมาแข็งแรงเสียก่อน’

แต่การจะทำเช่นนั้นได้ย่อมต้องใช้ยาบำรุงชั้นดีและอาหารเลิศรส ซึ่งทั้งหมดล้วนต้องใช้เงิน หากว่าพวกนางไม่มีเลยแม้แต่อีแปะเดียว

ราวกับอ่านความคิดของนางออก เสียงในหัวก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

[ไอโย่ว โฮสต์ผู้มีจิตใจเมตตา ข้ามองเห็นความต้องการของท่านแล้ว ความกังวลของท่านย่อมเป็นความกังวลของข้า!]

น้ำเสียงที่แสร้งทำเป็นเข้าอกเข้าใจนั้นทำให้จิ้งอวี่รู้สึกคลื่นไส้เล็กน้อย

[ในร้านค้าระบบของข้ามียาสุดวิเศษที่สามารถแก้ปัญหาของท่านได้ในพริบตา มันคือยาฟื้นฟูพลังระดับต้น หนึ่งเม็ดสามารถขจัดความอ่อนล้า ฟื้นฟูพลังกาย และรักษาอาการเจ็บป่วยเล็กๆ น้อยๆ ได้อย่างชะงัด]

ข้อเสนอของระบบช่างหอมหวานจนน่าเหลือเชื่อ เป็นสิ่งที่นางต้องการที่สุดในตอนนี้

หยางจิ้งอวี่จึงถามกลับในใจอย่างระแวดระวัง ‘ต้องใช้อะไรแลกเปลี่ยน?’

ในโลกของนาง ไม่มีอาหารกลางวันที่ไหนให้กินฟรี๒ ทุกอย่างล้วนมีราคาที่ต้องจ่าย

เสียงของระบบเปลี่ยนเป็นเจ้าเล่ห์เล็กน้อย

[แหม... โฮสต์ช่างรู้ใจข้ายิ่งนัก เงื่อนไขนั้นง่ายแสนง่าย เพียงแค่ท่านเอ่ยชมข้าด้วยความจริงใจเท่านั้น!]

“...”

[เพียงแค่ท่านเอ่ยชมข้าว่าระบบช่างสุดยอดหาใครเปรียบ ข้าจะมอบยาฟื้นฟูพลังระดับต้นให้ท่านทันที 1 เม็ด เป็นอย่างไรเล่า? คุ้มยิ่งกว่าคุ้มเสียอีก]

คิ้วเรียวของจิ้งอวี่ขมวดเข้าหากันจนแทบจะเป็นปม

ให้ตายเถอะ นี่มันระบบอะไรกันแน่? บ้ายอเสียยิ่งกว่าขันทีเฒ่าในวังหลวงเสียอีก สำหรับนางที่เคยเป็นถึงนักฆ่าอันดับหนึ่ง ผู้ที่ไม่เคยต้องก้มหัวให้ใคร การที่จะต้องมาเอ่ยคำเยินยอเลี่ยนๆ เช่นนี้ มันน่าอัปยศยิ่งกว่าการถูกบังคับให้คุกเข่าเสียอีก

นางเหลือบมองไปยังพี่สาวที่กำลังไอจนตัวโยนอีกครั้ง...

ภาพความทรงจำที่หยางเสวี่ยอิงคอยแบ่งปันอาหารน้อยนิดให้นางเสมอ ภาพที่นางใช้ร่างเล็กๆ ของตนเองบังหิมะให้ยามฤดูหนาว ภาพเหล่านั้นล้วนฉายชัดขึ้นมาในหัว

จิ้งอวี่หลับตาลงช้าๆ ศักดิ์ศรีหรือ? ในสถานการณ์เช่นนี้มันจะมีค่าอะไรกัน

เมื่อต้องเผชิญกับทางเลือกสองทางที่เลวร้ายไม่แพ้กัน ก็จำต้องเลือกทางที่ส่งผลเสียน้อยที่สุด การเสียศักดิ์ศรีเล็กน้อยเทียบไม่ได้เลยกับสุขภาพ และความปลอดภัยของพี่สาว

นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเอ่ยประโยคนั้นออกมาในใจด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้

“ระบบ... ช่างสุดยอดหาใครเปรียบ”

แม้จะไร้ซึ่งอารมณ์ แต่ดูเหมือนว่าระบบจะไม่ได้ใส่ใจในรายละเอียดเล็กน้อยเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย

[ติ๊ง! ได้รับคำชมจากโฮสต์ ค่าความจริงใจ 75% ผ่านเกณฑ์ กำลังส่งมอบของรางวัล]