บทที่ ๖ ภารกิจของหลานจริง๒

หลังจากที่หลานจิงรับปากอย่างแข็งขันว่าจะปฏิบัติภารกิจนี้ให้สำเร็จแล้ว นางก็ลุกขึ้นยืนเตรียมจะออกเดินทาง แต่หยางจิ้งอวี่กลับสังเกตเห็นว่าแม้แววตาของบ่าวผู้ภักดีจะเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่น แต่ปลายนิ้วที่จิกอยู่ข้างลำตัวนั้นยังคงสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุมได้

“อาอวี่...” หยางเสวี่ยอิงซึ่งสังเกตเห็นเช่นกันกระซิบกับน้องสาวเบาๆ “หลานจิงยังดูหวาดกลัวอยู่เลย ให้นางไปคนเดียวจะดีหรือ? โรงรับจำนำไม่ใช่สถานที่สำหรับเด็กสาวตัวคนเดียวนะ”

นั่นคือสิ่งที่จิ้งอวี่กังวลอยู่เช่นกัน เถ้าแก่โรงรับจำนำส่วนใหญ่มักมีสายตาที่แหลมคม พวกเขาสามารถมองเห็นความอ่อนแอและความลังเลของลูกค้าได้อย่างทะลุปรุโปร่ง หากหลานจิงแสดงพิรุธออกมาแม้เพียงเล็กน้อย ก็อาจจะถูกกดราคา หรือเลวร้ายกว่านั้นคือถูกจับจ้องจนกลายเป็นเป้าหมายของกลุ่มโจรได้

‘แค่ความกล้าหาญอย่างเดียวนั้นไม่พอ นางยังต้องการอาวุธทางปัญญา’ จิ้งอวี่ครุ่นคิดในใจ ก่อนจะหันไปพึ่งพาสิ่งที่นางมีอยู่

‘ระบบ’ นางเรียกในใจ ‘ข้าต้องการทักษะที่ช่วยให้การขายของครั้งนี้สำเร็จลุล่วงไปด้วยดี’

เจ้าก้อนกลมสีขาวพลันปรากฏขึ้นตรงหน้าของนางทันที ทว่ามีเพียงนางคนเดียวเท่านั้นที่เห็น มันกระดิกตัวดุ๊กดิ๊กอย่างร่าเริง

[ติ๊ง! โฮสต์ผู้รอบคอบและมองการณ์ไกล ข้ามีสิ่งที่ท่านกำลังต้องการพอดี] เสียงเจื้อยแจ้วดังขึ้น [ขอเสนอแพ็กคู่สุดคุ้ม! ทักษะการประเมินราคาเบื้องต้น และทักษะการเจรจาต่อรองขั้นพื้นฐาน ด้วยสองทักษะนี้ บ่าวรับใช้ของท่านจะมีความมั่นใจเพิ่มขึ้นอีกสิบเท่า!]

‘ราคา?’ จิ้งอวี่ถามสั้นๆ อย่างตรงไปตรงมา

“ไม่แพงเลยแม้แต่น้อย!” เป่าเปาตอบอย่างกระตือรือร้น “แลกกับคำชมอันแสนจริงใจเพียงสองประโยคเท่านั้น ประโยคแรกระบบสุดเทพช่างมองการณ์ไกล และประโยคที่สองระบบคือผู้ช่วยอันดับหนึ่ง เป็นอย่างไรเล่า? ง่ายดายใช่หรือไม่”

จิ้งอวี่ถอนหายใจในใจอย่างเหนื่อยหน่าย นางไม่เสียเวลาต่อล้อต่อเถียง พลางเอ่ยประโยคทั้งสองนั้นออกมาในใจด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบไร้ความรู้สึก

[ติ๊ง! ได้รับคำชม! กำลังถ่ายทอดทักษะ!]

ทันใดนั้นเอง ความรู้มากมายเกี่ยวกับการประเมินมูลค่าหยกและไข่มุก รวมถึงหลักจิตวิทยาเบื้องต้นในการเจรจาต่อรองก็พลันหลั่งไหลเข้ามาในสมองของจิ้งอวี่

นางหลับตาลงครู่หนึ่งเพื่อซึมซับข้อมูลทั้งหมด ก่อนจะลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง แววตาของนางในยามนี้ดูสุขุมและเปี่ยมด้วยปัญญาราวกับบัณฑิตเฒ่าผู้เจนจบโลก

“หลานจิง เข้ามานี่” นางกวักมือเรียก

หลานจิงเดินเข้ามาใกล้ๆ อย่างว่าง่าย

“เจี่ยเจีย ท่านก็ฟังไว้ด้วยนะเจ้าคะ” จิ้งอวี่กล่าว “นี่คือเคล็ดวิชาที่จะทำให้พวกเราไม่ถูกผู้ใดเอาเปรียบได้อีก”

นางเริ่มถ่ายทอดความรู้ที่เพิ่งได้รับมาใหม่ให้กลายเป็นคำแนะนำที่เรียบง่ายและเข้าใจได้

“หลานจิง ฟังข้าให้ดี” นางเริ่มต้นด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและน่าเชื่อถือ “เมื่อเจ้าไปถึงโรงรับจำนำไป๋เป่าทังแล้ว อย่าเพิ่งรีบร้อนหยิบปิ่นปักผมออกมาทันที จงแสร้งทำเป็นเดินดูของชิ้นอื่นๆ ในร้านก่อน สังเกตวิธีที่เถ้าแก่พูดคุยและประเมินราคากับลูกค้ารายอื่น นี่เรียกว่ารู้เขารู้เรา”

หลานจิงพยักหน้ารับอย่างตั้งใจ

“เมื่อถึงตาของเจ้า จงหยิบปิ่นออกมาอย่างลังเลเล็กน้อย แสดงท่าทีว่านี่เป็นของรักของหวงที่จำใจต้องนำมาขาย” จิ้งอวี่สอนต่อ “เมื่อเถ้าแก่ถามถึงที่มา ก็จงเล่าเรื่องที่ข้าสอนไป แต่ที่สำคัญคือ จงบอกเขาไปอย่างมั่นใจว่าบ่าวได้ยินฮูหยินเคยบอกไว้ว่า หยกชิ้นนี้คือหยกเหอเถียนสีขาวเนื้อแพะที่หายากยิ่ง ส่วนไข่มุกเม็ดนี้คือไข่มุกตงไห่ของแท้แน่นอน การให้ข้อมูลที่ถูกต้องจะทำให้เขาไม่กล้าประเมินราคาต่ำเกินไป”

“หยกเหอเถียนสีขาวเนื้อแพะ... ไข่มุกตงไห่...” หลานจิงทวนคำอย่างจดจ่อ

“ถูกต้อง” จิ้งอวี่กล่าว “และที่สำคัญที่สุดคือเคล็ดลับของการเจรจา นิ่งสงบสยบความเคลื่อนไหว”

“นิ่งสงบ... สยบความเคลื่อนไหวหรือเจ้าคะ?”

“ใช่” แววตาของจิ้งอวี่เป็นประกาย “เมื่อเถ้าแก่เสนอราคาออกมาครั้งแรก ไม่ว่ามันจะสูงหรือต่ำเพียงใด... สิ่งที่เจ้าต้องทำคือนิ่งเงียบ อย่าเพิ่งตอบรับหรือปฏิเสธในทันที จงมองดูปิ่นปักผมด้วยแววตาเสียดาย อาลัยอาวรณ์ ปล่อยให้ความเงียบทำงานของมัน หากเขามั่นใจในราคาที่เสนอ เขาก็จะนิ่ง แต่หากเขารู้ตัวว่ากดราคาต่ำเกินไป เขาจะเริ่มร้อนรนและเสนอราคาที่สูงขึ้นมาเอง”

คำแนะนำแต่ละข้อของจิ้งอวี่นั้นช่างลึกซึ้ง และแยบยลจนหยางเสวี่ยอิงต้องมองน้องสาวของตนเองด้วยความทึ่งอีกครั้ง

จิ้งอวี่สอนเทคนิคเล็กๆ น้อยๆ เพิ่มเติมอีกสองสามอย่าง ก่อนจะสรุป “สุดท้าย หากเจ้าพอใจในราคาแล้ว ก็จงรับตั๋วเงินมาและจากไปทันทีอย่างเด็ดขาด ไม่ต้องเสียดายอีกต่อไป”

หลังจากได้รับการติวเข้มจากหยางจิ้งอวี่อย่างละเอียดแล้ว ความหวาดหวั่นในแววตาของหลานจิงก็ค่อยๆ จางหายไป มันถูกแทนที่ด้วยความเข้าใจและความมั่นใจที่เพิ่มพูนขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ คำสอนของคุณหนูสามเปรียบเสมือนตะเกียงส่องสว่างที่มอบให้นางถือไว้ในความมืด จากภารกิจที่ดูน่าหวาดหวั่น บัดนี้มันได้กลายเป็นความท้าทายที่นางรู้สึกว่าตนเองสามารถรับมือได้

นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ยืดอกขึ้นเล็กน้อย แววตาแน่วแน่

“บ่าว... เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ! บ่าวจะทำตามที่คุณหนูสอนทุกอย่าง!”

หยางจิ้งอวี่พยักหน้าอย่างพึงพอใจ นางบรรจงห่อปิ่นปักผมอีกครั้งแล้วยื่นให้หลานจิง

คราวนี้น้ำหนักของถุงผ้าในมือไม่ได้ให้ความรู้สึกหนักอึ้งจนน่ากลัวอีกต่อไป แต่กลับให้ความรู้สึกถึงความหวังและความรับผิดชอบที่นางพร้อมจะแบกรับ

หลานจิงคำนับคุณหนูทั้งสองเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันหลังและเดินจากไปอย่างมั่นคง

หยางจิ้งอวี่และหยางเสวี่ยอิงมองตามแผ่นหลังของนางไปจนลับสายตา คราวนี้ความกังวลในใจของพวกนางได้ถูกแทนที่ด้วยความเชื่อมั่นอันแรงกล้า

หลังจากที่เงาของหลานจิงลับหายไปจากประตูหลังแล้ว เวลาภายในเรือนก็พลันเดินช้าลง ทุกชั่วขณะเคลื่อนผ่านไปอย่างเชื่องช้าจนน่าอึดอัด บรรยากาศเต็มไปด้วยความเงียบที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก