บทที่ ๗ เสบียงลับใต้หลังคา

ภายใต้แสงเทียนที่สลัว ตั๋วเงินมูลค่าห้าพันตำลึงนอนทอดกายนิ่งอยู่บนโตไม้เก่าๆ ความตื่นเต้นยินดีเมื่อครู่ค่อยๆ จางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกอบอุ่นที่แผ่ซ่านอยู่ในหัวใจของสตรีทั้งสาม

หยางเสวี่ยอิงมองตั๋วเงินนั้นสลับกับมองหน้าน้องสาวและบ่าวคนสนิท ในที่สุดนางก็เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ “เงินมากมายขนาดนี้ เราจะเก็บไว้ที่ใดถึงจะปลอดภัย? เรือนของเราก็อย่างที่เห็น...”

นางไม่ได้พูดต่อ แต่ความหมายนั้นชัดเจน . . .

หยางจิ้งอวี่ซึ่งคาดการณ์เรื่องนี้ไว้อยู่แล้วเอ่ยขึ้นอย่างใจเย็น “เจี่ยเจียไม่ต้องกังวลไปเจ้าค่ะ เงินก้อนใหญ่นี้เราจะยังไม่แตะต้องมัน” นางพับตั๋วเงินอย่างระมัดระวังก่อนจะซ่อนมันไว้ในช่องลับใต้แผ่นกระดานที่เดิม “คืนนี้ เราจะฉลองกันก่อน”

“ฉลองหรือเจ้าคะ?” หลานจิงถามตาแป๋ว

“ใช่ ฉลอง” จิ้งอวี่ยืนยันพลางหยิบเศษเงินตำลึงหนึ่งที่นางแอบซ่อนไว้ตั้งแต่แรกออกมา “หลานจิง ข้ารบกวนเจ้าอีกสักครั้ง ช่วยไปที่ตลาดด้านหลังจวน ซื้อเนื้อย่างเป็ดพะโล้ ซาลาเปาไส้เนื้อ เอาเนื้อแพะย่างมาด้วยนะ” จิ้งอวี่กล่าว

“เจ้าค่ะ!” หลานจิงอุทานอย่างมีความสุข ไม่รอช้าที่จะรับเงินแล้วรีบวิ่งออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

ไม่นานนัก กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารที่ไม่เคยปรากฏในเรือนแห่งนี้มาก่อนก็ลอยฟุ้งไปทั่วห้อง หลานจิงกลับมาพร้อมกับห่อใบจ่างขนาดใหญ่หลายห่อ นางบรรจงคลี่ห่อเหล่านั้นออกบนโต๊ะอย่างตื่นเต้น

เป็ดย่างหนังกรอบที่ถูกสับเป็นชิ้นพอดีคำส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย หมูสามชั้นพะโล้เนื้อนุ่มที่แทบจะละลายในปาก ซาลาเปาลูกขาวอวบที่ไส้ในชุ่มฉ่ำ ผัดผักสดกรอบ และเนื้อแพะย่างเสียบไม้ที่โรยด้วยเครื่องเทศหอมกรุ่น

สำหรับคนทั่วไปนี่อาจเป็นเพียงอาหารมื้อค่ำธรรมดาๆ แต่สำหรับพวกนางสามคนแล้ว นี่คือสิ่งที่หรูหราที่สุดในรอบหลายปี

“เร็วเข้า! รีบกินกันเถิด เดี๋ยวจะเย็นหมด” หยางเสวี่ยอิงเร่งเร้าด้วยรอยยิ้ม แม้แต่ตัวนางเองก็ยังอดกลืนน้ำลายไม่ได้

พวกนางทั้งสามลงมือกินอาหารตรงหน้าอย่างไม่สนใจกิริยาใดๆ ทั้งสิ้น ไม่มีคำพูดใดๆ ในช่วงแรก มีเพียงเสียงเคี้ยวและเสียงอุทานด้วยความพึงพอใจเป็นระยะๆ อนึ่งการหาความสุขในความทุกข์๑

“อร่อย! อร่อยเหลือเกินเจ้าค่ะ!” หลานจิงพูดขึ้นทั้งที่แก้มยังตุ่ยเพราะซาลาเปา “บ่าวไม่เคยได้กินของอร่อยเช่นนี้มาก่อนในชีวิตเลยเจ้าค่ะ”

หยางเสวี่ยอิงคีบเนื้อเป็ดที่หนังกรอบที่สุดชิ้นหนึ่งใส่ลงในถ้วยของจิ้งอวี่ “อาอวี่ เจ้าก็กินเยอะๆ สิ ร่างกายเจ้ายังต้องบำรุงอีกมาก” นางมองดูอาหารเลิศรสตรงหน้า น้ำตาก็พลันรื้นขึ้นมาอีกครั้ง “หากท่านแม่ได้เห็น ท่านคงจะดีใจที่พวกเราไม่ต้องลำบากอีกต่อไปแล้ว”

บรรยากาศพลันเศร้าลงเล็กน้อย จิ้งอวี่จึงคีบเนื้อแพะย่างชิ้นโตที่สุดกลับไปให้พี่สาว

“เจี่ยเจียก็ต้องกินเยอะๆ เช่นกัน” นางกล่าวเรียบๆ “ท่านแม่จากไปแล้ว แต่พวกเรายังต้องมีชีวิตอยู่ และต้องมีชีวิตอยู่ให้ดีกว่าเดิม”

คำพูดของนางทำให้น้ำตาของเสวี่ยอิงหยุดชะงัก... ใช่แล้ว พวกนางต้องมีชีวิตอยู่ให้ดีที่สุด เพื่อให้ดวงวิญญาณของท่านแม่ได้สงบสุข

หลังจากอิ่มหนำสำราญกันแล้ว หลานจิงก็ไปรินชาอุ่นๆ มาให้คุณหนูทั้งสอง ทั้งสามนั่งล้อมวงกันอยู่ใต้แสงเทียนที่ส่องสว่างกว่าปกติ เพราะวันนี้หลานจิงใจใหญ่จุดเทียนถึงสองเล่ม

“อาอวี่...” หยางเสวี่ยอิงเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน “มีเงินก้อนนี้แล้ว... ต่อไปเราจะทำอย่างไรกันดี?” แววตาของนางในยามนี้ไม่ได้มีแต่ความกังวล แต่กลับเต็มไปด้วยความหวังที่จะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่

หยางจิ้งอวี่จิบชาอุ่นๆ อย่างเชื่องช้า แสงเทียนสะท้อนในดวงตาของนางทำให้มันดูเป็นประกายลึกล้ำ นางวางถ้วยชาลง ก่อนจะเอ่ยถึงแผนการที่อยู่ในหัวด้วยน้ำเสียงที่สงบ

“อันดับแรก คือการฟื้นฟูร่างกายของพวกเราให้แข็งแรง” นางกล่าว “เงินส่วนหนึ่งข้าจะให้หลานจิงแอบไปซื้อสมุนไพรและอาหารดีๆ มาเก็บตุนไว้ เราจะบำรุงร่างกายกันอย่างเงียบๆ โดยไม่ให้ใครสงสัย”

หลานจิงพยักหน้ารับอย่างแข็งขัน

“จากนั้น...” จิ้งอวี่กล่าวต่อ “เราจะหาทางออกไปจากที่นี่... ข้าจะใช้เงินส่วนหนึ่งไปหาซื้อจวนเล็กๆ ที่เป็นส่วนตัวและปลอดภัยนอกเขตขุนนาง สร้างบ้านที่เป็นของพวกเราเอง ที่ที่ไม่มีใครสามารถมาเหยียบย่ำกดขี่เราได้อีก”

เพียงได้ยินเท่านี้ ดวงตาของหยางเสวี่ยอิงและหลานจิงก็เปล่งประกายเจิดจ้าขึ้นมา

“และสุดท้าย...” จิ้งอวี่หยุดพูดไปครู่หนึ่ง นางมองสบตาคนทั้งสอง แววตาของนางในยามนี้ฉายแววคมกล้าและเย็นเยียบขึ้นมาอีกครั้ง

“เราจะทวงคืนทุกสิ่งที่เป็นของเรากลับมา ทุกความเจ็บปวด ทุกความอัปยศที่พวกเขาเคยยัดเยียดให้ท่านแม่และพวกเรา ข้าจะทวงคืนกลับไปให้พวกเราเป็นร้อยเท่าพันทวี!”

รุ่งอรุณของวันใหม่มาพร้อมกับแผนการที่ถูกขัดเกลามาอย่างดีตลอดทั้งคืน หยางจิ้งอวี่ไม่ได้ปล่อยให้ความยินดีจากเมื่อวานมาบดบังการไตร่ตรองอันรอบคอบของตัวเอง นางเรียกพี่สาวและบ่าวคนสนิทมาพูดคุยกันอีกครั้งหน้ากล่องไม้ใบเดิม

“เงินห้าพันตำลึง ฟังดูเหมือนเป็นจำนวนที่มหาศาล” จิ้งอวี่เริ่มต้นด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่ง “แต่หากพวกเราใช้จ่ายอย่างไม่ระวัง มันก็ไม่ต่างอะไรกับการนั่งกินภูเขาจนเกลี้ยง๒ เงินทองมีแต่วันจะร่อยหรอลงไป”

หยางเสวี่ยอิงและหลานจิงพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย พวกนางเข้าใจดีว่าความมั่งคั่งที่ได้มาอย่างง่ายดาย ก็สามารถสูญสลายไปได้อย่างรวดเร็วเช่นกัน

“ดังนั้น แผนการขั้นแรกของพวกเราคือการเสริมสร้างฐานที่มั่น” จิ้งอวี่กล่าวต่อ “ฐานที่มั่นที่สำคัญที่สุดของพวกเราในตอนนี้ คือร่างกาย”